Deneyimsiz bir grup triatleti, kendi kelimeleriyle, birden fazla aksilik yaşamasına rağmen gönüllüler ve yarışan diğer sporcuların teşvikleriyle mücadeleye devam etme deneyimini paylaştı. Olympic mesafe Cowichan Challenge Triathlon‘ını koşan sporcunun anlatımına göre, olay erken yaz bir sabahında başladı.
Anna Rea’nın ikinci denemesi olan Cowichan Challenge öncesinde, bir önceki yıldaki süresini geçme umudu taşıyordu. (Fotoğraf: Anna Rea’ya ait)
Mükemmel bir erken yaz sabahıydı. Hava çok sıcak değilmiş, su warmmış ve rüzgarın en küçük izi bile yokmuş. Önceden beslenip sıvı almış, iyi dinlenmiş hazırmış. Bir yıl önce koştuğu ilk triatlonu aynı yarışta tekrarlıyormuş.
Bu kez daha hızlı olacağını düşünüyordu. Olmalıydı da. Başka bir sonuç başarısızlık gibi hissettirirmiş.
Yavaş başlangıç
Ancak yarışın başlamasından birkaç dakika sonra, diğer yüzücüler neredeyse görünmez hale gelmişti. Yakında yüzme koçuyla iki özel ders almış ve tekniğinin bozuk olduğunu öğrenmiş; ancak yarışı önceden düzeltmek için yeterli zaman kalmamıştı.
Yüzme 53 dakikada tamamlanmış, bu yüzden bisiklet bölümünde bir süre kaybetmişti. Ancak beş dakika sonra, ritmini bulmaya başladığı anda arka vites mekanizması kilitlenmiş ve pedalları hareket ettirememiş. Bu yenilgiymiş.
Gözyaşları içinde bisiketini geçiş alanına doğru geri sürmüş. Durumdan çıkış olmadığını düşünmüş. Yarışı öncesinde bisikletini tamir ettirmemiş. Başarısız olmuş.
Yirmi beş dakika yürüdükten sonra bir yarış gönüllüsü onu görmüş ve yanına koşmuş. Birkaç dakikalığına bisikletiyle uğraştıktan sonra, içinden umudu doğrulayacağını gizlice dile getirmiş — bisikletin bozuk olduğu ve vazgeçme zamanının geldiği yönünde. Kolay bir çıkış yolu.
Ancak Allen anahtarıyla birkaç dönüşte bisikleti tamir ettikten sonra, için için korkuya kapılmış. Tekrar bisiklete binmesini önermiş. O da zaten pes ettiğini söylemiş; ancak gönüllü, kesme süresine daha birkaç saat kaldığı için devam etmesinin daha mantıklı olacağını belirtmiş. Parayı ölemiş, antrenman yapmış ve yarışa gelmiş — kaybedecek bir şeyi kalmamış.
Yarışın büyük bölümünde yalnız koşmuş. Yarış pistindeki gönüllülere sürekli özür dilemiş; onların kendisini beklemek zorunda kalmasından dolayı suçlu hissetmiş. Koşuya başlayamayacağını bile düşünmüş, ancak dikkatini her anı, her virajı ve her tepesi üzerinde tutarak geçiş alanına geri dönmüş.
Yine de devam et
Kız kardeşi, sprint mesafesini tamamlamış ve zaten bitirmiş olan kişi yarış alanında onu bekliyormuş. Durumunu anlatmış ve kız kardeşiyle annenin bitirene kadar bekleyebilecekleri sormuş. Olumlu cevap almış ve teşvik edilmiş.
Sonra bir yarış görevlisi, kesme süresinin 52 dakika içinde geldiğini söylemiş. Bu süre içinde yetişemeyeceğini belirtmiş ve yarıştan çekilmesini önermiş. Denemek istediğini söylemiş ve desteksiz olarak koşunun bir bölümünü tamamlayacağını kabul etmiş.
Aklını değiştirmeden koşuya başlamış. Yarış pistindeki yön işaretlerini okumakta zorlanmış. Birkaç yanlış yöne döndükten sonra, pesme isteğiyle başa çıkamayacak kadar bunalmış. Yüksek sesle küfür etmiş, dönüp geçiş alanına doğru yürümeye başlamış. Ancak hemen bisikletine geri giden bir sporcunun gözleriyle karşılaşmış; boynunda tamamlama madalyası asılıymış. Devam etmesini söylemiş. O da kırık bisiketini, kötü yüzme performansını, kesme süresini kaçırmasını ve yanlış yönde koşmasını anlatmış. Yine de gitmesini önermesi üzerine öyle yapmış.
Koşunun büyük bölümünü trail run alanında yalnız tamamlamış. Yarış gönüllüleri, yapmak zorunda olmasalar bile desteğini sürdürmüş ve kesme süresinden sonra da kalmış. Bu kez minnettarlık hissetmek, özür dilemekten daha kolaymış.
Koşu sırasında küfür etmiş, yorgunluktan ağaç köklerine takılmış; öfke ve kararlılıkla beslenmiş. Bitişe bir kilometre kala, bir sıvı istasyonunda neredeyse bayılacakmış. Toparlanmış ve hareketine devam etmiş.
Dört saat on beş dakika — sonsuz gibi gelen süre — birden sona ermek üzereymiş. Bitiş kemerini görmüş. Ödül töreninin uzun süredir sürdüğü şu anda alkışı duymuş. Kız kardeşi yaklaşırken onu görmüş, arkasındaki insan grubuna dönüp ona yaklaştığını söylemiş. Ve sonunda, saatlerce süren yorgunluk ve öfke sonrasında, sürekli pes etmek isteyen, bitiş çizgisini alkışlayan bir kalabalığın önünden geçmiş. Ve her şey değermiş. Hiçbir şeyi değiştirmezmiş.
Bunda iyi değilim. Çok şeyde iyi olduğumu hissetmiyorum. Genetik görme kaybı son yıllarımı büyük ölçüde etkilemiş. Yeni bir kariyer başlatmaya çalışırken kronik mental sağlık sorunları ve edinilmiş bir engelle uğraşıyormuş.
Özgüveni sarsılmış ve sürekli pesmeyi düşünüyormiş. Durum çok daha kötü olabilirdi — Kanada’da bir destek sistemi ve ücretsiz sağlık hizmetine sahipmiş. Göz hastalığı dışında genel olarak iyi sağlığa sahip olmasıyla birlikte, yüksek yaşam kalitesinden yararlanıyormuş.
Ancak geride kaldığını hissetmiş. Triatlon gibi şeyleri yaparak kendisini zorladığında, inanılmaz derecede fit insanlarla karşılaşmış. Kendine yönelik eleştiri ve beden bozukluğu genellikle buna eşlik etmiş.
Yarıştan bu yana geçen üç ay zorlu geçmiş ve o gün dayanıklılık gösteren kişiyle bağlantısı kopmuş gibi hissetmiş. Biraz ışık girmesini sağlamak ve devam etmek için çaba sarfemiş — görme kaybına uyum sağlamaya, kariyerini geliştirmeye ve kendini zorlamaya devam etmeye çalışmış.
Bisiketini araca doğru geri sürerken, boynunda tamamlama madalyasıyla, kız kardeşine şunu söylemiş: “Kazanmak güzel, ancak asıl mesele kaybetmek.”
Yapamadığın şeyleri yap. Kendini zorla. Triatlet gibi hissetmiyorsan sorun değil. Başarısızlık korkusu olmadan kaç şey yapardın?
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
