Great Oyuncu, Zor Seçim: Ashton Jeanty ve Jeremiyah Love ile Top 10’da Running Back Seçmenin Pahalı Fiyatı

Raiders, Ashton Jeanty’yi 2025 sezonunda genel altıncı seçimle kadroya katmış, onun takımın hücum oyununu dönüştürebileceğine inanmıştı. Yirmi beş maç sonra ise topu bu yıl dördünci turdan seçtikleri bir yendeğe veriyorlar.

Jeanty, Jets’e karşı 8. haftadaki galibiyette yalnızca iki kez topa dokunmuş ve dokuz metre ilerleyebilmişti. Geçtiğimiz Nisan ayında Raiders tarafından dördünci turdan seçilen Mike Washington Jr. ise 25 kez topa dokunup 83 metre ilerledi. Jeanty’nin yüklenmesi, 1. haftadaki 23 vuruştan geçen Pazar günü New York’a karşı iki vuruşa kadar her hafta ya azaldı ya da aynı kaldı.

Ve ESPN’den Dan Graziano’nun aktardığına göre, Raiders başında Jeanty’in ön sezon bilek sakatlığının zorluklarına katkıda olduğuna inanmıştı. Ancak yeterli derecede sağlığa kavuşup antrenman oynayabiliyor ve takım daha fazlasını görmek istiyor. Las Vegas, azaltılan yüklemenin bir uyanış sinyali olmasını umuyor ve Jeanty tepki vermezse Washington’a daha çok vuruş vermeye hazır. Belki aynı derecede belirleyici: İlk yılında görev yapan koç Klint Kubiak, Raiders Jeanty’yi seçerken orada değildi ve onu oynamaya mecbur hissetmiyor gibi görünüyor.

Bu arada Arizona’da Jeremiyah Love’un rookie sezonu hayal kırıklığından tam bir hayal kırıklığına evrildi. Cardinals, onu Nisan ayında genel üçüncü seçimle kadroya katarak 2018’de Saquon Barkley’nin 2. seçim olması以来 en üst sıradan seçilen geri koşucusu yaptı.

Love, altı maçta 268 koşu metre ve bir dokuzlukta bir touchdown kaydetti, vuruş başına yalnızca 3,5 metre ortalamaya ulaştı. Ve şimdi yüksek bir bilek burkulmasıyla, sezon içinde ikinci bilek sakatlığıyla sakatlar listesine gidiyor.

Açıkçası, bu henüz kimseye “B” kelimesini yakıştırmakla ilgili değil. Jeanty sakatlıklarla ve nazikçe söylemek gerekirse tutarsız olan bir hücum hattıyla uğraştı. Ayrıca bir alıcı olarak da verimli oldu (her ne kadar bu, bir geri koşucuyu genel altıncı seçimle seçmek için sebep değil). Love ise ise, bu soruya geri döndüğümüzden başka pek çok konuda konuşabilecek kadar sağlıklı değildi:

Bir geri koşucunun, premium bir draft seçimini meşrulaştırmak için ne kadar olağanüstü olması gerekiyor ve takımlar bunu ne sıklıkla başarıyor?

Çünkü mesele yalnızca geri koşucunun oynayabilmesiyle ilgili değil. Aynı zamanda başka kimlerin mevcut olduğuyla da ilgili.

Bir başkasını geçmenin bedeli

Önce Jeanty ile başlayalım.

Las Vegas onu genel altıncı sırada seçtikten sonra, sonraki üç seçim sırasıyla sağ koruma Armand Membou, açık alan koşucusu Tetairoa McMillan ve sol koruma Kelvin Banks Jr. oldu. Raiders ayrıca 12. sırada seçilen center Tyler Booker’u da geçti.

Ve 2025 koşu koruyucuları açısından yoksul bir yıl değildi. Quinshon Judkins 36. ve TreVeyon Henderson 38. sırada alındı. İkisi de verimli bir yeni sezon geçirdi; Henderson, 86 daha az koşudan sonra Jeanty’nin sadece 189 skrimyaj yard gerisinde tamamladı.

Las Vegas, Membou veya Banks veya Booker’u seçip hücum hattını güçlendirip koşu koruyucusunu daha sonra ele almak daha iyi bir durum sahip olur muydu? Bir sezon buçuk sonra bunu kesin olarak yanıtlayamayız. Ancak Raiders’ın hücut hattı sorunları göz önüne alındığında, bunu sormak kesinlikle makul.

Aynı durum Arizona için de geçerli. Love üçüncü seçildikten sonra, WR Carnell Tate, LB Arvell Reese, CB Mansoor Delane ve LT Spencer Fano, sonraki altı seçimin dördüyle alındı. Bunların hiçbiri Cardinals için farklı derecelerde ihtiyaç pozisyonlarıydı. Hiçbiri koşu koruyucusu değildi.

Ve tarih, bu kararı yanlış verme sonuçları konusunda bazı hatırlatmalar sunuyor.

2017’de Jacksonville Leonard Fournette’i genel dördüncü sırada seçti. Altı seçim sonra Kansas City Patrick Mahomes’u seçti. Marshon Lattimore 11. ve Marlon Humphrey 16. sırada alındı. Bu arada Dalvin Cook 41., Alvin Kamara 67. ve Kareem Hunt 86. sırada seçildi.

Fournette bir başarısızlık değildi. Jacksonville’de iki kez 1.000’den fazla koşu yard’ı yaptı. Ancak 63 seçim sonra seçilen Kamara, ilk üç sezonlarında aslında onu geride bıraktı. Bir yıl sonra Giants Barkley’i genel ikinci sırada seçti. Quenton Nelson altıncı, Josh Allen yedinci ve Minkah Fitzpatrick 11. sırada alındı. Nick Chubb ikinci tura kadar bekledi.

Barkley, ligin en yetenekli koşu oyuncularından birine dönüştü ve sonunda Eagles ile bir Super Bowl kazandı. Ancak şunu unutmayın: Eli Manning 37 yaşındayken Giants Barkley’i seçti ve GM Dave Gettleman, kendi olası yerini alacak oyuncuyu kadroya katma fırsatını değerlendirmekten kaçındı. Josh Allen hâlâ seçilebilir durumdaydı. Bir yıl sonra New York, altıncı sıradan Daniel Jones’u seçti ve Jones, 2019’da sadece iki maç sonra Manning’in yerine geçti. Böylece Giants muhteşem bir koşu oyuncusu elde etti, ancak bu ne kadar maliyetle oldu? 2018’de franchise quarterback’lerini alıp Nick Chubb’u ikinci turda seçebilirlerdi.

Ve sonra Ezekiel Elliott var. Dallas, onu 2016’da dördüncü sıradan seçti; hemen ardından CB Jalen Ramsey, LT Ronnie Stanley ve DL DeForest Buckner geliyordu. Derrick Henry ise 45. sıradan geldi.

Elliott muhteşemdi. Koşu oyuncusu olarak rookie yılında NFL’de koşu liderliği yaptı, Dallas’ın 13 maçı kazanmasına katkı sağladı ve ilk üç sezonunda 5.200’den fazla scrimmage yardına ulaştı. İşte tam da bu, konuyu daha karmaşık bir muhabare haline getiriyor. Bir takım koşu oyuncusunu doğru seçse bile, seçimin kaynakların en iyi kullanımı olup olmadığı sorulması adil olabilir.

Elbette geriye dönük bakış, her draftı daha kolay gösterir. O karyerlerin nasıl şekilleneceği kimse tarafından tam olarak bilinmiyordu ve bir sonraki Henry ya da Kamara’yı bulmak, yıllar sonra isimlerine işaret etmek kadar basit değil.

Aslında muhteşem bir koşu oyuncusu yakalamak ne kadar olası?

2000’den 2023’e kadar ilk turda seçilen 53 koşu oyuncusunun tamamına baktık ve üretiklerini ilk üç NFL sezonları üzerinde ölçtük. Yirmidokuzu, yani %54,7’si en az 3.000 scrimmage yana ulaştı. Yalnızca 11’i 4.000’e, yedisi ise 5.000’in üzerine çıktı.

Bu, 4.000 yarıma ulaşanların yaklaşık beşte biri, 5.000’e ulaşanların ise yediden azı anlamına geliyor. Ve evet, bu zorlu bir standart – ama öyle olması gerekiyor. Özellikle bir top-10 seçimi hakkında konuştuğumuzda.

Elbette burada bir karşı argüman var: İlk turda seçilen koşu oyuncuları, ikinci turdan sonra seçilenlere göre üretken olma konusunda çok daha şanslı. Ancak bu durum, neredeyse her pozisyondaki ilk tur seçimleri için de geçerli. Takımlar onlara yoğun yatırım yapıyor; bu da daha fazla süre, daha fazla fırsat ve işler yolunda gitmediğinde genellikle daha uzun bir şans süresi anlamına geliyor.

Bu da bizi üretken olmak ile olağanüstü olmak arasındaki ayrılığa geri getiriyor. Özellikle kadronun kaderini değiştirebilecek potansiyeldeki oyuncuların başka pozisyonlarda elden çıkarıldığı durumlarda.

İsabetler, isabetsizler ve daha ucuz alternatifler

Bazı dikkat çeken ilk tur koşurucularının takımların ne ödediğine ve karşılığında ne aldığına bir göz atalım.

İ tur koşurucuları: Orijinal yeni sözleşmeler ve performans

Kaynak: NFL topla koşma/topla oynama verileri, Over the Cap. Maaş rakamları, her oyuncunun orijinal yeni sözleşmesinin yıllık ortalama değerinin, oyuncu seçildiği yıl NFL maaş tavanına oranı olarak ifade edilir.

Şimdi bu sonuçları, ilk turdan sonra alınan bazı koşurucularla karşılaştıralım.

2. ve 3. gün koşurucuları arasından öne çıkanlar

Kaynak: NFL koşu/alma verileri, Over the Cap.

Bu karşılaştırmalardan bazıları dikkat çekici. Kamara, New Orleans’ın üçüncü tur seçmesi ve maaş tavanına yönelik taahhüdünün çok daha küçük bir kısmını yatırmasına rağmen, ilk üç yılında Fournette’den 836 topla oynama yardı daha üretmişti.

Chubb, aynı dönemde Barkley’i geride bıraktı; ancak Barkley 2020 sezonunun ikinci haftasında ön çapraz bağını yırtmış ve son 14 maçı kaçırmıştı. Achane ise 2023’te 84. sırada seçilmiş ve ilk üç yılında 4.334 topla oynama yardı üretmişti; bu, Robinson’un toplamının neredeyse %77’si ve Gibbs’in %86’sına denk geliyordu. Achane’nin 2026 sezonu ise ön çapraz bağını yırtması üzerine yalnızca üç maçtan sonra sona erdi.

Aynı zamanda Henry de var; nispeten mütevazı kariyer başlangıcı, üç yıllık karşılaştırmaların tüm hikayeyi anlatmadığını gösteriyor. Nihayetinde NFL’in en baskın koşucularından biri haline geldi. Ancak (ve her zaman bir “ancak” vardır) …

Herkes bir sonraki Kamara’yı istiyor. Onu bulmak iyi şanslar.

Yaz aylarında Bijan Robinson ve Jahmyr Gibbs’in ödenmeye değer olup olmadığını inceledik ve en büyük sorunlardan biri, üretimlerinin daha ucuz bir alternatifle ne kadar zor değiştirilebileceğiydi.

İşte ortaya çıkan şey, düşündüğünden çok daha zor. 2016-23 yılları arasında ilk tur dışında seçilen her koşucu inclendiğinde, rastgele seçilen bir Day 2 koşucusunun Robinson’un ilk üç yıllık üretiminin %70’ine ulaşma ihtimali ancak %10’du. Gibbs için bu oran %20.

Farklı bir ifadeyle: Hiçbir Day 2 koşucusu iki oyuncudan birinin toplam üretimine ulaşamadı ve Day 3’te bu olasılıklar daha da kötüydü.

İşte takımların erken koşucu seçmemesi gerektiğine dair kanıt olarak Kamara, Chubb, Taylor veya Achane’ye işaret ettiğimizde kaybolan kısım bu. Bu başarı hikayelerinin her biri için, anlamlı katkı sağlayan oyunculara dönüşemeyen bir sürü sonraki tur koşucusu var. Ve bu takımlar, tıpkı bizim gibi, draft gününde hangi oyuncuların yıldız olacağını bilmiyordu.

Bu yüzden Jacksonville’in Kamara’yı beklemesi, Dallas’ın ise Elliott yerine Henry’yi alması gerektiği söylenebilir; ama bu geriye dönük bakış (hindsight) konuşuyor.

Robinson ve Gibbs özel oyuncular ve başka bir tanesini bulmak, onu var etmek dilemekten biraz daha karmaşık. Ama üstlenilmeye değer başka bir ayrım daha var: Bir koşucunun ligdeki en iyilerden biri olduğunu kanıtladıktan sonra ona ödeme yapmak, oraya ulaşması umuduyla bir top-10 seçimi harcamaktan farklı bir şey.

Draft sermayesi fırsat satın alır. Daha iyi performite satın alır mı?

Ve ilk tur koşucuları genellikle daha fazla fırsat elde eder, ama bu onları mutlaka daha etkili kılmaz.

İlk üç yılında bir sezonda en az 100 koşu yapan 2016-23 arası seçilen koşucuları karşılaştırdığımızda, Round 1 ile Day 2 arasındaki verimlilik farkları şaşırtıcı derecede küçüktü.

İ tur seçilenler, deneme başına temas sonrası 2.93 yard ortalarken, Day 2 koşucuları için bu 3.10’du. PFF koşu notları neredeyse aynıydı: 76.4’e 76.7. Bu, her Day 2 koşucusunun ilk tur seçileni kadar yetenekli olduğu anlamına gelmiyor. Ancak anlamlı forma süresi kazananların, ilk tur seçilenlerin her zamanki kadar etkili olabileceğini gösteriyor.

Bulduğumuz başka bir şey de şuydu: Bir tur koşucusu seçmek genellikle koşu oyununu iyileştirir. Ama tüm hücumu iyileştirme ihtimali her zaman yok.

48 ilk tur koşu oyuncusu seçimini inceledik ve bu takımların draft öncesi ve sonrasındaki hücum performansını karşılaştırdık. Takımların draft öncesi ne kadar güçlü veya zayıf olduğu dikkate alındıktan sonra, ilk turda bir koşu oyuncusu eklemenin hücumu tutarlı biçimde iyileştirdiğine dair belirgin bir kanıt yoktu. Bu da mantıklı. Bir koşu oyuncusu kendisi için koruma yapamaz, pas oyununu düzeltemez veya zayıf kaleci oyununun açığını kapatamaz.

Sadece Raiders’a sorun.

O zaman bir koşu oyuncusu hangi durumda yatırıma değer?

Bizi Jeanty ve Love’a geri getiriyor. Jeanty’nin orijinal dört yıllık rookie sözleşmesi yaklaşık 35,9 milyon dolar değerinde ve yılda neredeyse 9 milyon dolar ortalamasına sahip. Love’unuysa yaklaşık 53 milyon dolar, yani yılda 13,3 milyon dolar. Her iki oyuncu da takımlarının bu yatırımı yaparken hayal ettiği etkiyi vermeye hiç yaklaşamadı; ancak ikisinin de bunu değiştirmek için yeterli zamanı var.

Asıl sorun da burada. Bir koşu oyuncusunu bu kadar yukarıdan seçtiğinde, yalnızca onun iyi bir NFL oyuncusuna dönüşmesini ummazsın. Bijan Robinson-Jahmyr Gibbs seviyesinde, tüm hücumu yukarı taşıyabilecek bir fark yaratan oyuncu beklersin.

Aksi takdirde, potansiyel bir elit koruma oyuncusu veya pas baskıcıyı neden geçersin?

Jeanty ve Love nihayetinde Las Vegas ve Arizona’ının hayal ettiği oyunculara dönüşebilir. Bunu aksi yönde öne sürmek için çok erken. Ancak takımlar ilk 10 seçimini koşu oyuncularına harcadığında, iyi olmak yeterli değil.

Tüm rakipleri geçerek onu edinmeyi haklı çıkaracak kadar istisnai bir oyuncu olmasına bahis oynuyorlar.