Pogačarsız Il Lombardia’da beklenmedik rekabet kapıyı aralıyor

Cyclingnews sitesinde yayımlanan analize göre, Tadej Pogačar’ın yokluğunda sezonun son Monument Classic’i Il Lombardia’da uzun yıllardır görülmeyen bir rekabet ve öngörülemezlik dönemi başlayabilir.

Son 25 Monument Classic arasında Pogačar’ın Liège-Bastogne-Liège’deki ilk zaferini kazandığı 2023’ten bu yana galibiyetlerin 19’u yalnızca kendisiyle Mathieu van der Poel arasında paylaşıldı ve sadece yedi farklı isim şampiyon oldu. Bu dönemde diğer beş şampiyon büyük sürpriz sayılmadı: Remco Evenepoel iki kez, Wout van Aert, Matej Mohorič, Jasper Philipsen ve Dylan van Baarle.

230 kilometreden uzun ve bisiklet takviminin en yorucu rotalarından bazılarını sunan Monument’lar, uzun zamandır önde gelen sürücülerin zirveye ulaştığı yarışlar olsa da, Pogačar’ın gelişinden hemen önceki dönem bile daha çok bir demokrasiye işaret ediyordu. Pogačar Liège’deki ilk unvanına sprintle ulaşmadan önceki 25 Monument Classic’te ise Milan-San Remo, Tour of Flanders, Paris-Roubaix, Liège ve Il Lombardia’da 22 farklı kazanan vardı; yalnızca Jakob Fuglsang, Vincenzo Nibali ve Philippe Gilbert bu dönemde tekrarlayan şampiyon oldu.

Pogačar’ın beş Monument’tan birini kendi oyun alanına dönüştürmesi Eddy Merckx’in San Remo’yu, Roger De Vlaeminck’in Roubaix’i, Fausto Coppi ise Lombardy’yi kendine ait kılmasıyla benziyor. Kuzey İtalya yarışı, bir yıl önce sahayı tamamen parçalayarak mükemmel rekorunu koruduğu için Coppi’nin beş zaferlik rekoruna eşitledi. Bu sonbahar altincinin gelmemesi ve İtalya’nın en büyük sürücüsünün 72 yıl sonra kırılması imkansız görünen bir rekoru geride bırakması, start listesinde kim olursa olsun sezonun sürprizlerinden biri olurdu.

Ancak Pogačar – kariyerinin büyük bölümünde ciddi yaralanmalardan kaçınımdaki mucizevi yeteneğine rağmen – yenilmez değil. Vuelta a España’da onu concussed (beyin sarsıntısı), kırık köprücük kemiği ve omurlarıyla bırakan kazalar, muhtemelen başka bir gerilsimsiz Il Lombardia’nın görünümünü değiştirdi.

Beş zaferlik yönetimi boyunca Sloven sürücü yıllar geçtikçe daha da baskınlaştı; ilk iki unvanını Fausto Masnada ve Enric Mas’a karşı iki’li sprintlerde kazandı. Mas, Pogačar’ın bıraktığı boşluğu doldurmanın tam olarak nasıl yapılacağını göstererek İtalya’nın 12 yıldaki ilk şampiyonu oldu.

Ancak mükemtel rekorundaki değişmeyen değişken, UAE’in ana tırmanış yaklaşımında yarışı kontrol etmesi ve Lombardiya’ların son dakikalarında yaşanan kaosu, rastlantısallığı ve ustalık gösterilerini önlemesiydi. Pogačar o kadar üstün ki, UAE Bergamo veya Como’ya giderken aşırı nüanslı taktiklere başvurmak zorunda kalmadı; sadece brutal bir tempoyla son 30-50 kilometreye onu fırlattı ve son üç sürümde üç ayrı solo zafer kazandı: 2023’te 0:52, 2024’te muazzam 3:16 ve geçen sezon 1:48.

Bu son iki yarışın ikincisi Red Bull-Bora-Hansgrohe’dan Tadej Pogačar’ın kağıt üzerinde açık ardılı gibi görünse de, Montreal’deki Dünya Şampiyonluğunda aynı teori sınandığında Belçikalı yıldız, çağdaşı kadar bir garanti değil. Kanada’da ortaya çıkan şeyin, Pogačar ile gerisinin arasındaki boşluğun, gerinin birbirleri arasındakindan çok daha büyük olduğu oldu.

Evenepoel’in solo’ya çıkması muhtabeldi ancak sonra geri çekildi; sadece hamleleri takip edip sprintine biraz güvenmeye çalışabilir. Avrupa şampiyonluğunu Ciccone’un elinden alan milimetrik ve tartışmalı bitiş fotoğrafı, endişelerin yer almasına neden oluyor.

Evenepoel’in başlatıcı olarak bunu eşitleyebileceğini düşünmesi, Belçikalı için ve Red Bull için ölümcül olabilir; çünkü Merckx ve Coppi’nin rekorlarını bile eşitlediği cesur ama artık alışılmış solo saldırıları konusunda reigning champion’ın neyi normalleştirdiini unutmak kolay.

Bu durumda Dünya Şampiyonluğunda olduğu gibi, yıpratma savaşının total bir taktik battle ile eşleşeceği ortaya çıkacak; sayı oyunu McNulty ve ABD için rainbow jersey’e giderken olduğu kadar burada da hayati olabilir. Evenepoel’in en büyük özelliği solo veya sprint yeteneği değil, UAE’nin veya Giulio Pellizzari’nin önde gelen split’e girebilmesiyle ilgili olacak; aynı şey UAE için de söylenebilir ve muhtemelen hala en güçlü takımla başlıyorlar.

McNulty ve ABD, Pogačar’sız bir yarışı nasıl kazanılacağını herkes gösterdi ve aslında onu yakın zamanda yenilemeye çalışan ülkesi Adam Simmons oldu; bir yıl önce erken breakaway’den kursa tam saldırıyla Lombardy’nin usual flow’unu bozdu. UAE ve Pogačar onu sonunda toplayıp yok etti tabii ki, ancak yarış bitişe ulaştığında dördüncüye geriledi. Ancak arkadan gelen mermilerin Sloven’in kaçınılmazlığına kıyasla neredeyse hiç tehditkar olmayacağı bilindiği için early break tekrar gerçek bir başarı yöntemi olarak geri dönebilir.

Simmons ve birkaç başkasının yıldızlarıyla, anticipation gerçekten tehditkâr olmaya başladıkça öne geçmeye çalışırken hepsinin harekete geçtiğini görmek sürpriz olmaz; ancak bunu başaran olursa bu bisikleti daha da eski bir döneme geri döndürecektir. 243 km’ye paketlenmiş 4,845 metre yükseklik farkıyla rotanın zorluğu göz ardı edilemez.

Mollema’nın 2019’daki örneği blueprint’i sağlar. George Bennett’in COVID-19 nedeniyle Ağustos 2020’de yeniden planlanan sürümde son 6 km’ye kadar Astana ikilisi Fuglsang ve Aleksandr Vlasov ile mücadele ettiği, ya da Bauke Mollema’nın 2019 yarışının son 20 dakikasında zamanında attığı hamleyle Roglič, Egan Bernal ve Alejandro Valverde gibi yakından eşitlenen tırmanıcıların grubunun önünde kazandığı çok uzakmış gibi hissediliyor.

Ne o zaman birçok kişi için ulaşılabilir bir hedef olan Il Lombardia, takip eden yıllarda pelotonun %99’u için kazanılamaz hale geldi; aynı şey diğer dört Monument için de büyük ölçüde söylenebilir. Ancak Pogačar’ın yokluğunda kapı şimdi açık ve Mohorić’in San Remo’daki 2022’deki sürprizinden bu yana en büyük sürpriz galibiyet yakında olabilir; o kadar ki San Remo da beşin en öngörülemezidir, yani bu öngörülebilir kazanan serisi daha da geriye uzanıyor olabilir.

Bisiklet’in tarihindeki önemleri ve Pogačar’ın tüm zamanların büyüklerinden biri olarak yerine rağmen son üç sürüm gerçekte bir e-posta olabilirdi; herkes, rakipleri dahil olmak üzere, büyük kazalanmadan kaçınıldıkça kimin kazanacağını biliyordu.

Sloven 2027’de sahaya döndüğünde, bu bazı sürücüler için sonraki altı yılda bir Monument kazanma şansı olabilir [yeni imzaladığı sözleşme bittiğinde], dolayısıyla iki elle kavramaları gerekiyor.

Evenepoel’in kazandığı ortaya çıkması kadar ikna edici başka sonuç olmayacak; ancak Belçikalının, köpriden aşağı korkunç bir kaza geçirdiği ve ambulansla yarışı terk ettiği altı yıl sonra inanılmaz derecede karmaşık bir yarışta başarılı olması gerekecek. Başarılırsa, duygu patlaması katartik olacaktır.

Mollema, emekli olmadan önce Cumartesi yarışını 39 yaşında en yaşlı sürücü olarak başlayacak ve başarı yöntemini en olası görünen o; son 30 km’de tüm büyük isimler birlikteyken birinin doğru fırsatçı hamleyi yapması ve belki bu Evenepoel’den veya start line’daki en genç adam Seixas’tan gelebilir. Bu Cumartesi yarışı ve daha açık bir Il Lombardia’ya dönüş izlemekten kaçırılmamalı.