24 yaşında Lauren Berry, El Capitan’daki Golden Gate’i duvara ilk ziyaretinde free olarak tırmandı. Yolda geçirdiği on gün, zorlu tırmanışlar, fırtınalar, hasar gören eller ve büyük duvar hayatına dair yoğun bir eğitimle geçti. Kendi yapabileceğine dair daha net bir farkındalık edinirken, öğrenmek istediği de bir o kadar çok şey kaldı.
14 Ekim saat 06:35’te Lauren Berry ve Tom Waldin, El Capitan’daki Golden Gate’i tırmanmaya başladı. Berry 24 yaşında. Daha önce El Capitan’ı tırmanmamış, Free Blast’ı tırmanmamış ve Golden Gate’in tek bir bölümüne bile dokunmamıştı. Yolun altı sürede tamamlanacağını umuyorlardı. Sekiz günlük hazırlık yaptılar.
On gün sonra, 24 Ekim saat 20:40’ta bulutların arasından tepeye ulaştılar. Lauren’ın ciddi biçimde hasar gören elleri, enfekte olmuş bir parmağı ve kanayan yaraları vardı. Yol beklenenden daha uzun sürdü ve duvar ona planlayabileceğinden çok daha kapsamlı bir eğitim verdi.
“Bugün mutlaka o olmalı,” dedi kendine tepeye doğru ilerlerken. Son yatay bölümde (sürekli 5.12/5.13) aklında tek bir düşünce kalmıştı. “İçindeki her şeyi ver.”
En net hatırladığı an, rotanın en zor bölümlerinden biri olan A5’te zincirleri taktığı anda geldi. Çılgınca bağırdı. “Çok heyecanlıydım,” diyor.
Berry için Golden Gate, büyük bir free tırmanıştı ama aynı zamanda aynı zamanda bir büyük duvarın ölçeği, sistemleri ve belirsizliğiyle ilk karşılaşmasıydı. Orada olabilecek tırmanış yeteneğine sahipti. Geri kalan çoğunu ise yol boyunca öğrenmek zorundaydı.
Berry yarışarak büyüdü ama 16 yaşında yarışmaları ciddiye almayı bıraktı. 2024’te California Santa Barbara Üniversitesi’nden Çevre Çalışmaları alanında lisans derecesiyle mezun oldu. 12 yaşından beri beş kamy vardı ama geleneksel tırmanış hakkında pek bir şey bilmiyordu. Mezun olduktan sonra, gerçek anlamda trad tırmanışını öğrenmeye başladı ve yolda daha çok zaman geçirmeye (bu kamları da kullanarak) başladı. Gripped’a şunları söyledi:
Lauren Berry, Golden Gate üzerinde. Fotoğraf: Tom Waldin
“Öğrenmeyi seviyorum ve sınırlarımın nerede olduğunu bulmayı, gerçekten çok çabalamayı seviyorum. Yol beni, ulaşım alanımı genişletebileceğim yeni yerlere götürüyor.”
Bu yıl öğrenme isteği onu Squamish’e götürdü; Yosemite için yaklaşık altı hafta orada hazırlandı. 5.12d undercling geçişi ve 5.13a bir kayalık içeren Free Grand Wall tırmandı. 2024’te denemişti ve iki yıl sonra tamamlamak için geri döndü. “Squamish yoğun bir öğrenme süreciydi ve vay, çok şey öğrendim,” dedi.
Bu değişim tırmanışta hissedilebiliyordu. Bir zamanlar ulaşılması imkânsız olan hamleleri artık rahatlıkla yapıyordu. Lauren büyük duvar tırmanış deneyimi biriktiriyordu; aynı zamanda kendini değerlendirmeyi, ne zaman zorlaması ve ne zaman daha çok zamana ihtiyacı olduğunu öğreniyordu.
Squamish’te Tom Waldin’i ortak bir arkadaş aracılığıyla tanıdı. Beraber yaptıkları ilk tırmanış, 5.11d genişleyen bir çatlak olan Alaska Highway’di. Öğleden sonra dördü sıraları başladılar ve karanlıkta iniş yaptılar. Sonrasında güçlü bir şekilde birlikte tırmanmaya devam ettiler.
Berry kendini temkinli olarak tanımlar. Kendini orada ait göstermek için bir rotayı aceleye getirerek tırmanması gereken biri değildir. Zorlu tırmanmayı sever, ancak deneyimin keyfini çıkarmak da ister.
“Bazen biraz misyoner olabilirim, ancak orada yukarıdayken gülmek ve harika vakit geçirmek de istiyorum.”
Çoğu ona Strawberry der. Ben bunu sorduğumda, Lauren’ın tercih ettiği isim bu değil. Bundan anladığım, kim olduğunu bilen ve iyiliğinin yanlış anlaşılmamasını istemeyen genç bir kadın. Sert bir karakter ve giderek daha da güçleniyor.
Lauren başlangıçta Golden Gate’i arkadaşı Maeve Kelly ile tırmanmayı umuyordu, ancak Maeve’nin hemşirelik okulu yüklemeleri buna engel oldu. Deneme için partneri Tom oldu. Yola çıkmadan önce, Berry yalnızca rotayı tırmanma yeteneğinde değil, aynı zamanda ortaya çıkabilecek sorunlarla baş etme yeteneğinde de emin olmak istedi.
“Şöyle düşündüm: Tamam, becerilere sahibim. O kadar yeterliyim ki, even serbest tırmanış yapamasam bile, even tırmanışın kötü gits bile, kendimi ve partnerimi güvenli şekilde korumayı biliyorum.”
Bu öz farkındalık, hazırlığının merkezinde yer alıyordu. Lauren, El Capitan’a her şeyin plana uygun gideceğine inanarak gitmiyordu. Oraya, eğer böyle olmasaydı buna yanıt verebileceğine inandığı için gidiyordu.
Hazırlık, aynı zamanda büyük bir duvarın tırmanış ötesinde nasıl işlediğini öğrenmeyi de içeriyordu. Ekipman taşınmalı, su hesaplanmalı ve kayanın üzerinde geçirilecek günler için ekipman düzenlenmeliydi. JJ, içi boş ince kayaya yönelik ön taşıma işine ve Free Blast üzerinden ekipman taşınmasına yardımcı oldu.
Bir portaledge ve yağmur örtüsü ödünç aldılar, ancak yağmur örtüsü ön taşımadan sonra ulaştığı için Lauren ve Tom’un bunu aşağıdaki basamaklardan yukarı taşıması gerekti. Yönetmeleri gereken üçlü makara dizisine ek olarak, duvarda kalmak için gerekli yiyecek, su ve ekipmanı da yönetmek zorundaydılar.
İlk gün uzun bir girişti. Karanlıkta başlayıp yaklaşık 01.30’da bivouac’larına ulaşıarak 19 makarı tırmandılar. Ledge’ye ulaştıklarında iş bitmiyordu. Taşıma, sevmediği karanlık bir sanattı ve ne taşınacağına dair her karar daha sonra sonuçlar doğuruyordu.
Lauren Berry ve Tom Waldin
Sonraki gün, The Monster’ın ardından 11a offwidth’i ve ardından bir slab inişi getirdi. Berry, kullanılan sistemleri yönetmek, yorgun olsa da zihnini açık tutmak ve kendisi için yeni bir rutine yerleşmek zorundaydı. “Korkudan çıldırmış durumdayım,” diye tarif ediyor zihin durumunu.
Lauren’ın 13a Crux Pitch’i geçerken çalışması
The Monster’da düştü, ardından o makara geri döndü ve bir stanttan tırmanarak tamamladı. Gripped’e şunları söyledi: “Duvarın kolay hale geldiği tek bir an yoktu. Sadece bir problemi aynı anda çözmek için kendimi zorladım.”
Rota aynı zamanda sabır da gerektirdi. A5’e yönelik bir denemeden sonra bir fırtına geldi ve yaklaşık bir buçuk gün beklediler. Yağmur ledge’ye şiddetle vurdu ve sığınaklarını sarstı. Yağmur örtüsündeki çatlak Gorilla Tape ile tamir edilmişti. Hava bir problemdi. Berry’nin elleri başka bir problemdi. Cilt çökmüştü, bant soyunuyordu ve enfekte olmuş parmak tırmanmayı zorlaştırıyordu.
Altı gün bekleyerek başlamışlardı. Artık rota onlardan daha fazlasını istiyordu. Kolay kolay teslim olmayacaktı. Orada ne kadar daha kalacakları tam olarak bilinemezdi.
Yükseliş zorluklarından biri, Berry’nin boyundan dolayı zorlandığı The Move dişiydi. Bir metre yetmiş dört boyunda, ilk anladığı şekilde hareketi basitçe taklit edemezdi. Emily Harrington’un dişiyi tırmandığı bir videoyu izledi ve işe yarar bir şey fark etti. Berry, “Emily kısa. Bu hareketi yaptı. Ben de yapabilirim.” dedi. Video hareketi onun yerine yapmadı. Ona hareketi düşünmek için bir yol verdi. Kendi çözümünü bulana kadar çalışmaya devam etti. The Move dişiyinin dibinde kurulan güvence noktası.
Bu, Berry’nin Golden Gate hakkındaki anlatısının tekrarlayan bir teması. Tırmandışını bir zaferden diğerine temiz bir ilerleme olarak sunmuyor. Çözmesi gereken hareketler, öğrendiği sistemler ve rotanın beklediğinden daha fazlasını istediği anlar vardı. Cevap, rotanın istekleri arasındaki yolu bulmaya devam etmekti.
Tom’un Lauren için de söyleyecekleri vardı. Gripped’e şunları paylaştı:
“Lauren’in ‘The Move’ dişiyini tırmandığını izlemek, benim için duvardaki en güzel anıydı. Zamanımız tükeniyordu ve devam etmeye zorlanmadan önce bunu başarabileceğinden şüphe ederek her ikimiz de tereddüt ediyorduk. Ama derinlerinden bir güç buldu, sanırım hiç kimseyi olmadığı kadar çok çaba sarf etti ve başardı. Gerçekten de, birlikte zirveye gideceğimize inanmaya başladığım kritik bir andı.”
Razor Flake, ince bir layback özelliği, kendi sınavını getirdi. Ayakları sürekli olarak sürtmelerde kayıyordu. İki günlük dinlenmeden sonra Tom son bloğu önde tırmandı. Berry zincirleri A5’e taktığında tepki anında geldi. Rota, hava durumu, elleri ve önceki günlerin birikmiş çabasını taşıyordu. Zincirlerde, tümünü serbest bıraktı.
“Bugün zirve günü olmalıydı,” demişti kendisine. Son geçitte talimat daha basitleşti. “Elindeki her şey.”
Yükselmeye devam ettiler ve 24 Ekim’de bulutların arasından tepere ulaştılar. Golden Gate, Berry’nin tırmandığı ilk El Capitan rotasıydı ancak bu, olgunlaştığı türden bir tırmandıcı için anlık bir sapma değildi. Önceki iki yılında trad tırmandırmayı öğrenmeye, seyahat etmeye, tırmanışlara geri dönmeye ve onları tekrar denediğinde neyin değiştiğini görmeye harcadı. Duvar, bu sürecin daha büyük bir versiyonuydu; daha fazla ekipman, daha uzun günler ve bir zorluktan geri dönmek için daha az kolay yol vardı.
Aynı zamanda, tırmandırmanın, özellikle de trad tırmandırmanın ve Yosemite’in büyük duvarlarının bir “erkekler kulübü” gibi hissettirebileceği bilinciyle geldi. Erkeklerin kendisini daha az güçlü ya da daha az yetenekli olduğunu varsaydığını, bazen tam orada dururken soruları bir erkek arkadaşa yönelttiğini yaşadı. “İnanılmaz derecede yetenekliyim ve ne yaptığımı biliyorum,” diyor.
Bir erkek ona, Hollow Flake dikeyinde çok korkacak olduğunu söyledi. Berry bu sözü tırmanış sırasında hatırladı. Onu durdurmadı ama yanında kaldı. Diğer tırmandırlara önerisi oldukça basit.
“Kadınların iyi tırmandırlar ve ne yaptıklarını bili olduğunu varsayın, öyle yapmanız için bir sebebiniz olana kadar. Bunu, etrafta gördüğünüz rastgele başka bir erkekle aynı gibi varsayın.”
Lauren, trad tırmandırmada daha fazla kadının kendisini hoş karşılandığını hissetmesini istiyor ve onlara başlamlarında yardımcı olmaya hevesli. Kadınlar ilgi gösterdiğinde, onları yanına almaya istekli.
“Her zaman kadınları trad tırmandırmaya götürmek için gerçekten heyecanlıyım. Kim olurlarsa olsunlar, ‘Tanrım, lütfen size yardım etmeme izin ver’ diyorum.”
Lauren Berry, tırmandırmayı kendi tüm kimliği haline getirmeye çalışmıyor. Çevresel danışman olarak mevsimlik çalışıyor; çöl kaplumbağalarıyla çalışma da dahil olmak üzere biyolojik saha çalışmaları yapıyor. İş, üç ya da dört ay boyunca haftada 60 ile 70 saat arasında bir iş yükü anlamına gelebilir. Sıkı çalışıyor, para biriktiriyor ve sonra bunu yolda geçirdiği zamanı finanse etmek için kullanıyor. Bir vana aldı ve ayrıca müceviz yapımı, el işleri, müzik ve arkadaşlarıyla vakit geçirmek gibi başka ilgi alanları da var. Eskiden sörf yapıyordu ve tırmandırmadan daha fazlasına yer veren bir hayat istiyor.
Sponsorluk henüz önemli bir gelir kaynağı haline gelmedi. Ekipman alıyor ama anlamlı bir finansal destek alamıyor. Çevre çalışmalarını hayatının bir parçası olarak sürdürürken, tırmanmaya olan bakışını da sayan bir sponsoru memnuniyetle karşılar.
“Tırmanmanın benim için hissettirmesini istiyorum. Başka biri için tırmandığımı hissetmek istemiyorum.”
Bu, desteğe veya hırsa bir reddiyede değil. Berry, tırmanmanın kendini ödeyebilir olmasını ister ama onu içine çeken o özgürlüğü kaybetmek istemiyor. Projelerini kendisi seçmek, öğrenmeye devam etmek ve hayatının geri kalanı için yer açmak istiyor.
Sonrasında ne olduğuna gelince, tek tırmanışlık yolları, Madagaskar ve Yeni Zelanda’daki büyük duvarları söylüyor. Kesin bir plan yok ve bu durum onu rahatsız etmiyor gibi görünüyor. Kendisine bir arzu listesi, tırmanmaların yazılı olduğu bir kitabı olup olmadığını sordum. Gülümsemdi.
“Kitap birden fazla ciltten oluşuyor,” diyor. “Çok fazla cilt var, bu yüzden sıradaki şeyin tam olarak ne olduğunu söyleyemem.”
24 yaşında Berry, El Capitan’a ilk ziyaretinde Golden Gate’i serbestçe tırmandı. Duvara, yıllarca zor şeylerle uğraşarak, öğrenerek ve geri dönerek biriktirdiği tırmanış becerileriyle geldi. Yerinde kazanmış bazı yeni deneyimler ve aydınlatmayı bekleyen bir sürü şey bırakarak ayrıldı. Zaten bir sonraki bölüme yöneldi, bunun tam olarak ne olacağını bilmesine gerek kalmadan.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
