Yirmiş Dakikada Altı Metre: Kyle Clark’ın Hokkeye Dönüşü İanılmaz Bir Yolculuk

Kyle Clark’ın tek istediği dışarı çıkmak ve arkadaşlarıyla vakit geçirip eğlenmekti. Bu, hayatı baş aşağı olan kadar değişmeden önce ebeveynlerine söylediği son şeylerden biriydi.

Clark’ın Whitby, Ontario’daki yoğun hokey programından uzaklaşmak için arkadaşlarıyla bisiklete bindiği bir öğleden sonraki çarşamba günüydü. Bu sürüş kariyerinin ve hayatına bakışının yönünü değiştirecekti.

27 Mayıs’ta Clark’a bir Ford F-150 çarptı. Çarpışma uyluk kemiğini ikiye kırdı.

Clark, genç hokey kariyerinin en önemli dönemlerinden birindeydi. U-18 sezonuna giriyordu, alt lig fırsatlarını kolluyordu ve aday kamplarına katılıyordu. Kazanın tam bir hafta öncesinde daha fazla tanınmasını sağlayan bir altlig gösterisinde oynamıştı.

Şimdi ise her şey dururken, zihniye yalnızca tek bir şeyle meşgul: “Hokey için ne yapacağım?”

Oyunu üç yaşından beri oynuyordu. Hokey onun rutiniydi ve kim olduğunun bir parçasıydı. Birdenbire, hızlı tempolu oyundan aylarca uzak kalmakla karşı karşıya kaldı; yavaşlamaya zorlandı ve ya aynı oyuncu olabilecek mi, yoksa en erken sonbahar turnuvasında gelecek sezonun başında olabilecek mi diye düşünmeye başladı. Ama oyun içinde mümkün olduğunca çabuk geri dönmek istediğini biliyordu.

“İlk ay zorluydu – çok, çok zorluydu,” dedi Clark.

Clark kendini oldukça bağımsız bir çocuk sayar. O ilk ayda kendi başına çok az şey yapabilirdi. Yataktan kalkmak ya da tuvalete gitmek birkaç kişinin yardımını gerektiriyordu. Annesi yastığını alırken babası dizini tutuyor, abisi ise yürüteciye hazırlanıyordu.

Eczaneler, randevular ve başkalarına bağımlılık Clark’ın kendini bunalmış hissetmesine ve her şeyin kendisinden alındığı izlenimini vermesine neden oldu. Hokey, zihinsel sağlığıyla mücadele ederken kaçış yerindi.

Bu yüzden hokeye biraz da olsa oynayabildiği anda oynadı.

Tahmini bir ay süren iyileşme sürecinde Clark, garajda tekerlekli sandalyesinden disk atmayı başladı.

Birkaç hafta sonra yürüteçle ayakta durabiliyordu. Tekrar yürümeyi denediğinde altı metrelik yolu geçmek için 20 dakikası sürdü.

Ayrıca kalçasının kaydiğini de fark etti. Yürüdüğünde, takılı bir topallaştırma yaratan bir kalça diğerinden belirgin şekilde daha yüksekteydi. Hâlâ, kalçası biraz yukarıda.

Bacğını tamamen ağırlık taşıyabildiği ve iyileşme sürecinin yaklaşık üç ay sonra kaymaya izin verildiğinde buzun üzerindeydi. Süreç kolay geçmedi.

“Bin’dim, birazcık koşar gibi buza çıktım ve bir adım atıp düşüyorum, tekrar adım atıp düşüyorum, tekrar adım atıp düşüyorum; sonra kendimi toparlayabilmeye başladım ve işte, ayağıda kalabildim,” dedi Clark.

Kaymaya goal çizgisinden mavi çize kadar başlayabildiğinde birkaç gerçek farkındalığa vardı.

“Gücüm tamamen kayboldu, ivmelenmem tamamen kayboldu, hızım kayboldu… Oyunumun birçok parçasını eksik ediyordum,” dedi. “Her zaman hızım ve kayma becerim için takdir ediliyordum ve bunun hepsini geri alamamak çok sinir bozucuydu; en sinir bozucu kısım ise güç.”

Oyununun iki yönü iyileştiysa da: kafa tutarak kendini yukarıda tutmasından gelen vuruş gücü ve hokey zekası; çünkü oyunu oynayamasam da onu hâlâ çalışabiliyordu.

Aylar boyunca elde edebileceği tek hokey ekran üzerinden geliyordu. Clark, buz üzerinde nerede olması gerektiği dahil olmak üzere birçok şey öğrendiğini ve oyunu daha iyi okuma becerisini güçlendirdiğini söyledi.

Çok sayıda oyuncuyu izledi; diğerlerinden biri daha fazla.

“Auston Matthews’ı çok izledim,” dedi Clark. “Oyunumu yüzde yüz onun üzerinden modelliyorum ve evet, büyürken her zaman favorimdi.”

Toronto Maple Leafs’ın kaptarı Clark için bir motivasyon kaynağı haline geldi.

16 yaşında Matthews, ABD Hokey Milli Takım Gelişim Programı ile ikinci maçında hokeye ilgili bir yaralanma sonucu uyluk kemiğini kırdı. Birdenbire hayali daha uzaklaştı ama 2016’da ilk sırada seçilen oyuncudan NHL’in oyuncularından biri oldu.

“Bunu bilmek beni motive etmeye de yardımcı oldu,” dedi Clark. “‘İşte şu an nerede olduğunu gör, en iyi golcüden biri,’ diyorsun.”

Ama yine de bazen kendine bunun değip değmediğini soruyordu. Yine de çalışmaya devam etti ve iyileşince onu alacak bir takımı bulmaya çalıştı. Koçlarla iletişimi sürdürdüğünü ve defalarca soğuk muamele gördüğünü söyledi.

Clarington Toros U-18 AA onu bu sezon için imzaladı. Eylül’ün son haftasonunda, araca çarptıktan yaklaşık dört ay sonra bir hokey turnuvasında oynamak için buzun üzerindeydi.

Turnuva öncesinde ilk maçının duygusal olacağını söyledi ama vuruşlardan kaçmayacağını ve oyununu oynamaya çıkacağını söyledi.

Takımı altın madalya maçında uzatmada kaybetsede Clark turnuva sırasında gol attı.

Clark’ın hikayesi yalnızca buza geri dönmekle ilgili değil. Aynı zamanda her gün kendin için orada olmayı ve insanların yüzünü göremeyeceğin mücadeleleri anlamakla da ilgili.

Hastanedeiken bir çocukla tanıştı; o da bir araca çarptıysa da daha kötü yaralanmalar aldı. Clark’ın ona gittiğini ve ikisinin konuştuklarını söyledi. Yaşadığı her şeye rağmen çocuğun yüzünde bir gülümseme vardı.

O deneyim Clark’ta kaldı.

“İnsanların savaştığı sessiz mücadelelerden asla haberdar değilsin – birinin hayatında ne olduğunu asla bilmezsin,” dedi Clark. “Şu an bana bakarsan, hiçbir şey olmamış gibi düşünürsün. Onun yaşadıklarını geçmediğimizi düşünürsün. Şimdi sadece sıradan bir çocukum. İyi yürüyorum ama bacağımı tekrar güçlendirmenin ne kadar sinir bozucu olduğunu ve eskisi gibi performans gösterememenin, işte o yaralanma boyunca kaybettiğin çok şeyin farkında değilsin.”

Geçen birkaç ay Clark’a düşündüğünden daha fazlasını yapabileceğini öğretti. Bundan “daha iyi bir oyuncu, daha güçlü bir oyuncu ve çok daha iyi bir insan” olarak çıkacağına inanıyor.

Iyileşme aynı zamanda Clark’a bir geri dönüşün hikayenin sonu olmak zorunda olmadığını da öğretti.

“Geri dönüş ne kadar büyük olursa olsun, sonunda her zaman daha iyi bir şey olacak.”

The Hockey News’in daha fazlasını Google’da görün ve bizi tercih edilen kaynak olarak kaydedin. Son haberleri ve trend hikayeleri bizim bültenimize abone olarak burada alın. Ve makalenin altındaki yorumlarda THN.com’da ya da topluluk forumumuzda kendi gönderinizi oluşturarak düşüncelerinizi paylaşın.