İngiltere millî takımının baş antrenörü Thomas Tuchel, cumartesi günü Rijeka’da Hırvatistan’a 7-0’lık büyük bir skorla mağlup ettirdikten sonra, ekibin Jude Bellingham etrafında inşa edilmesi ve elde edilen bu olumlu sonuçlarla birlikte, “İngiltere’nin etkileyici olduğu” görüşünü haklı çıkardı. Uluslararası turnuvalarda henüz tecrübesiz olan Alman teknik direktör, önündeki 20 aylık kritik dönemde ekibinin kim olduğunu ve nasıl oynayacağını belirleme görevini dikkatle yürütüyor. Milli takım yönetiminin yarattığı baskılı ortamda, kısa sürede yaşanan mağlubiyetlerle yüzleşme riski taşıyan bu zorlu görevde Tuchel’in artık işini güvende yaptığı görüşü güçlendi.
Tüm yönleriyle sıfırdan bir ekip kurma mücadelesi
Bu, yalnızca doğru oyuncuları seçmek ve ikinci yarıda yapılacak kritik değişiklikler için yüksek riskli hesaplamalar yapmakla ilgili değil. Aynı zamanda bu temel görevleri yerine getirirken, çürüyen bir ip köprüsünün üstünde, Tapınak Çölümü’nün dışında size öfkeli üyelerle mücadele etmek ve aynı anda kalbinizin dışarı çekilmesiyle eşzamanlı olarak ilerlemek anlamına geliyor. Başka hiçbir ülke bu kadar çift yönlü talepler koymuyor; oyunları yönetmek ve ayrıca kim olduğunuzu ve nasıl oynayacağınızı söylemek.
Bu nedenle bu görev her zaman sert darbeler alır, bu insanların tükenmiş ve içi boşalmış halde bırakılması, Wembley tuvaletlerinde boş bir antrenman kıyafetiyle istifa etmesi ya Nice’ta kurumuş bir vampir gibi görünen Roy Hodgson’un “Neden burada olduğumu bilmiyorum” demesi. Başka hiçbir ülke bu çift yönlü talepleri aynı şekilde koymuyor.
Rijeka’da tanıdık enerji
Aynı zamanda Rijeka’da Tuchel’in tanıdık enerjilerle kapıldığı görmek sevindiriciydi; hâlâ siyah ayakkabıları ve siyah pantolonlarıyla teknik alan etrafında dönüp duruyor, her zamanki gibi açlık çeken bir kontun köpekleri gezdirirken Enigma kodunu av köşüğünde çözmesi gibiydi.
Bu görevde yalnızca birkaç hızlı mağlubiyetle ayrılsınız; yani dünyanın en iyi yabancı takımı olma ve ardından neredeyse anında işten ayrılma gibi iki eşzamanlı mucizeye ulaşabilirsiniz.
Haber Yorumu
Tuchel’in artık işinde güvende olduğu söylemek absürt geliyor, çünkü böyle olması ihtimali fikrinin ne kadar abartılı olduğu düşünülünce bu söz saçma görünüyor. Tuchel gerçekçi hiçbir şekilde tehlikedeydi; ama görevin doğası böyledir.
Büyük skorun ardındaki gerçekler
Elbette iki Nations League galibiyeti konusunda bir ölçek duygusu korumalıyız. Hırvatistan’a verilen 7-0’lık baskın oyun her zaman tuhaf bir olaydı; kapılar açıldığı andan itibaren tüm atmosfer, herkesin sonunda bir madalya aldığı ve öğretmenlerin disco dans rutini yaptığı bir gençlik kulübü spor günü gibi hissettirdi.
Bu atmosfer, Hırvatistan oyuncularına bile ısındıkları sırada belli oldu; oldukça eğlenceli ve şakacı bir şekilde, genç ultraların keskin tezahüratlarıyla alkışlandı ve Croatian version of We Didn’t Start the Fire kulakları delen hoparlör sisteminden çaldı.
Hırvatistan ilk dakikadan itibaren bitkisel uyku hapları dozundan sonra toparlanan bir takım gibi oynadı. Luka Modric’in her dokunuşu, genellikle bir Kore erkek grubunun Apple Store lansmanındaki görünümlerle ilişkilendirilen türden seslerle karşılandı; ancak çağın büyük oyuncularından biri, İngiltere’nin genç ve aç ortasaha tarafından ezildi.
Önümüzdeki 20 ay: Asıl mücadele
Bunlar aynı zamanda oynadığınız takımlardır. Hırvatistan Dünya Kupasında yeterince iyiydi. Ancak bu, Tuchelizm çağındaki kesinlikle kritik bir anda ortaya çıktı. Önümüzdeki 20 ay temelde asıl meseledir; motor odasıdır, Tuchel’in ekibinin ne kadar iyi olabileceğine karar verdiği alan ve İngiltere’nin daha önce hiç olmadığı kadar şanslı olduğu bir turnuva öncesine liderlik eder.
Şu an gerçekten önemli olan tek sorular şunlardır: Bir ekip ve oynama biçimi için vizyon var mı? Ve ileri yönde ilerleme var mı? Her iki sorunun cevabı da evet.
Dünya Kupası yarı finalcisi görünümleri
İngiltere Rijeka’da ilginç bir şekilde iyiydi. Güçlü ama aynı zamanda kusurlu görünen İngiltere takımlarına alışğız. Rijeka’da, bu deneyimi geliştirmek için kullanan bir Dünya Kupası yarı finalcisi gibi görünüyor; fiziksel, teknik ve temel dengede her alanda güçlüydüler.
Mevcut dönemde İngiltere, bazı anahtar yeni oyuncuların çiçeklenen bir ortama girdiği ve aniden orta seviye rakipleri yok ettiği 2019-2020 Gareth Southgate takımını hatırlattı. Covid kesintisi bu eğriyi karmaşıklaştırır. Kanıtlanamayan karşı-faktüel: O ilk Southgate Avrupa Şampiyonluklarını bir ileri iterseniz, İngiltere finalde İtalya’yı ezme momentumuna sahip olabilirdi.
Tuchel’in İngiltere’sinin iki yönü
Bu kez Tuchel’in İngiltere’sinin iki yönü var. İlki, yakın geçmişin hatalarıyla hesaplaşmak. Neden Cole Palmer’i almadı? Belki de aynı nedenle Palmer şimdi burada değil. Peki neden Phil Foden’i almadı? Bu da kendisi için cevapladı. Aynı şey, şu anda Suudi Arabistan’da oynadığı ortaya çıkan yedek forveti almamak için de geçerli. Bunların tümüyle hala katılımsız kalmak tamamen meşrudur. Ancak burada mantık ve muhakeme olduğuna dair daha net bir his var.
Geçmiş yeniden müzakere edilebilir. İkinci anahtar öğe, ilerleme hissidir. Bu her zaman böyle olması muhtardı; oyuncularınızı tanımanız zaman alır. Tuchel hiç uluslararası turnuvaya gitmemişti. Bazılarının varsaydığı gibi kopuş uzmanı değildi. Kaydına bir bakın. O bir süreç adamı. Ve artık bu sürecin tam ortasındayız.
Bellingham etrafında toplama
Peki ne değişti? En açık şekilde, Jude Bellingham’i bu ekibin merkezine koymak mükemmel bir fikir ve yalnızca muhteşem yeteneği nedeniyle değil. Bellingham etrafında toplanmak, Tuchel’in Southgate’in şişirilebilir ünikornlarının sürprizi; Spitfires hakkında konuşma, SAS’nin Cheddar peyniri ve Eccles kekinden yapılmış bir saldırı kursundan geçmesiyle ilgili uzak günler.
Oyuncuların İngiltere için oynamak istemelerini nasıl sağlarsınız? İşte kısa yol. Onlara aura, marka gücü, manyetizma verin. Büyük adamı tam ortaya koyun. Jude bunu seviyorsa herkes geliyor ve iki hafta boyunca onun kuvvet alanında var olma şansına sahipsiniz.
Oynama biçimi ve denge
Ardından İngiltere’nin nasıl oynadığı var. Her zaman “Premier League tarzı” hakkında konuşulur, ancak bu tek bir şey değildir. Ancak bu oyuncular kesinlikle yüksek yoğunluklu, sert koşan, ikili mücadele kazan futboluna en uygunlardır. Bu yalnızca yaşlanmış Mateo Kovacic’i başarıyla fiziksel üstünlük kurmaktaydı; o bile zirvesinde, kısa şortları yukarıda, zayıf bacaklarıyla çim kaplamaya çalışırken, elit modern ortasahi taklit eden kırılgan bir Viktoriya çocuğu havası taşıyordu.
İngiltere dünya şampiyonlarına karşı da yarım saat böyle oynadı ve ilk dakikada 1-0 geriden düşüp geçlerde penaltı kaçırdıkları bir maçta dar şekilde kaybettiler. Bu, Dünya Kupasında Hırvatistan’ı 20 dakika boyunca uçuran “packet-ball” yoğunluğunun evrilmiş bir versiyonu gibi hissettirdi; ancak tekrar tam vitesine oturamadı. Sonraki Avrupa Şampiyonlukları İngiltere’de. Sıcak dalgasını iptal edin, böyle oynayabilirler.
Ardından denge sorunu var. Lewis Hall: evet, sol ayağıyla proper bir sol bek. Jarell Quansah şimdi çok mantıklı; Kyle Walker tarzı toparlanma atletizminden bir şey sunuyor. Alex Scott Rijeka’da gerçekten iyiydi; gerçekçi, başı açık, öne geçen ortasaha varlığı.
Tuchel haklı. İki ilk tercih ortasahileyi turnuvaya taşıyamaz. Scott, İngiltere’nin bu yüksek riskli, yoğun maçları kaybettiği tam da alanda farklı bir şey sundu. Hatta yedek forvetinin kim olduğunu biliyor; ve o tabiki Jude. Şu an herhangi bir sorun sorun. Cevap muhtemelen aynı olacaktır.
Haber Yorumu
Süreç tamamlanmadı
Bunlar kanıtlanamayan karşı-faktüellerdir. İngiltere, Rijeka’daki bu ekiple Atlanta’daki Argentina takımını yenerdi. Bu bir neden-oh-neden hayal kırıklığı kaynağı olmamalı. Bu ileri momentum; yeni kalıpları öğrenme, yeni hileler ekleme. Bellingham’i ikinci yarıda öne koyun, Scott’ı üçlü ortasahaya yerleştirin ve maçı görme şansları çok daha iyi olur.
Süreç ayrıca tamamlanmadı. İngiltere’nin sağ kanatta rekabeti var. Bukayo Saka mükemmel bir futbolcu. Ancak diğer takımların korkacağı bir silahtır. Örneğin, İngiltere’ye uygun Michael Olise ekleyin ve bu ekip tehdit seviyelerinde tamamen farklı görünür. Max Dowman şu anda yalnızca çok güzel bir fikir. Ancak zaman var. Ve mükemmel olması gerekmiyor.
Bellingham’in silahlandırılması
Son olarak, ve bu döngünün anahtar figürüne geri dönerek, Bellingham’in tamamen silahlandırılması var; ekibindeki rol artık güzelce netleştirildi. Onu ileri alanlarda konumlandırın ve yine de pres yapacak, rahatsız edecek ve savunmacı bir işlev ekleyecektir. Ancak dönüş yapmak, koşmak, geçişlerde kırılmak, riskli yaratıcı paslar vermek konusunda sadece üstün bir futbolcudur. Bu ekip nasıl oynamak istediğine dair tek kişilik bir misyon ifadesinden bahsetmiyoruz.
Duvavalar Adriatik kıyısında, 6.000 aşırı kafeinli çocuk önünde 7-0’lık bir galibiyetle kazanılmaz. Ancak burada ilerleme var. Ve o zaman kısa sürede geçecektir.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
