Football Club de Nantes, yaygın olarak FC Nantes veya kısaca Nantes olarak anılan (Fransızca: [nɑ̃t]; Bretonca: Naoned [ˈnãwnət]; Gallo: Naunnt), Fransa'nın Pays de la Loire bölgesindeki Nantes şehrinde bulunan bir profesyonel futbol kulübüdür. Kulüp, 21 Nisan 1943 tarihinde, II. Dünya Savaşı sırasında, şehirdeki beş küçük yerel kulübün birleşmesiyle kurulmuştur. 1992'den 2007'ye kadar kulüp, FC Nantes Atlantique olarak bilinmiş olup, 2007-08 sezonunun başında mevcut adına geri dönmüştür. Nantes, Ligue 1'den düşüldükten sonra, gelecek sezonda Ligue 2'de mücadele edecektir. Nantes, Fransız futbolundaki en başarılı kulüplerden biridir; sekiz Ligue 1 şampiyonluğu, dört Coupe de France zaferi ve bir Coupe de la Ligue galibiyeti elde etmiştir.
Kulüp, "Nantes tarzı oyun" olarak bilinen kendine özgü futbol anlayışı, kolektif ruhu ve özellikle José Arribas, Jean-Claude Suaudeau ve Raynald Denoueix gibi teknik direktörlerin öncülüğünde geliştirilen takım kimliği ile tanınır. Ayrıca, Marcel Desailly, Didier Deschamps, Mickaël Landreau, Claude Makélélé, Christian Karembeu ve Jérémy Toulalan gibi önemli futbolcuları yetiştiren köklü bir altyapıya sahiptir. Nantes, taraftarlar tarafından "Les Canaris" (Sarı Kanaryalar), "Les jaunes et verts" (Yeşil ve Sarı) ve "La Maison Jaune" (Sarı Ev) takma adlarıyla da bilinir.
Kulüp Tarihçesi
Temel.
Kulüp, 1943 yılında kurulmuştur. Kurucu iş adamları arasında, yarış atı "Ali Pacha"nın sahibi olan inşaatçı Jean Le Guillou da yer almıştır. Ali Pacha'nın jokeyi sarı ve yeşil renkli kıyafetler giymekteydi; bu renkler daha sonra FC Nantes formalarının bir parçası haline gelmiştir.
Nantes kulübünün profesyonel takımı olarak sahaya çıktığı ilk maç, Stade Olympique de Colombes'ta CA Paris karşısındaki karşılaşmaydı ve Nantes, bu maçı 2-0'lık bir skorla kazandı. İlk iç saha maçı ise aynı skorla Troyes karşısında mağlubiyetle sonuçlandı. Kulüp, bu ilk sezonu beşinci sırada tamamladı. Sezonun sonunda teknik direktör Aimé Nuic, yaşanan anlaşmazlıklar nedeniyle görevinden ayrıldı ve yerine oyuncu-teknik direktör Antoine Raab getirildi. Nantes, 16 maçlık bir galibiyet serisi yakaladıktan sonra Sochaux'ya karşı 9-0 gibi beklenmedik bir skorla mağlup oldu.
Kulüp, 1945 yılında Batı Bölgesi şampiyonluğunu kazanarak profesyonel bir futbol kulübü haline geldi ve o sezon ikinci ligde mücadele etmeye başladı. Tarihi başkan Marcel Saupin'in liderliğinde, kulüp birkaç yıl boyunca bu ligde orta sıralarda yer aldı; hatta 1950 yılında küme düşme tehlikesi yaşadı, ancak son maçta elde edilen bir galibiyetle bu tehlikeyi savuşturmayı başardı.
1950'ler
1951'den itibaren alınan sonuçlar iyileşmeye başladı ve kulüp, saygı gören teknik direktör Émile Veinante yönetiminde 1952 yılında yükselme şansını kıl payı kaçırdı; ligi 4. sırada tamamladı. Onun yerine gelen Anton Raab, daha prestijli oyuncuları kadrosuna dahil etmeyi başardı; bunlar arasında Hollandalı yıldızlar Gerrit Vreken ve Jan van Geen de vardı. Ancak buna rağmen kulüp yeniden durağan bir döneme girdi. Birçok teknik direktör geldi geçti, ancak kulüp ilerleme kaydedemedi ve sezonlara umut vadeden başlangıçlar genellikle hayal kırıklığıyla sonuçlandı.
1960 yılında kulüp başkanı Marcel Saupin, genç ve gelecek vadeden amatör teknik direktör José Arribas'ı göreve getirdi. Arribas, takımın oyun anlayışını kökten değiştirmesiyle tanındı; bireysel oyunu azaltarak takıma yönelik bir stratejiye odaklandı ve hücum gücünü artırmayı hedefledi. O dönemde yaygın olan 4-4-2 dizilişinin yerine, daha ofansif bir yaklaşım sergileyen 4-2-4 dizilişini uygulamaya koydu. Bu sistemin potansiyeli yüksek olsa da, sonuçlar hemen belirgin olmadı: İlk iki sezonunda takım sırasıyla 11. ve kısa süre sonra 6. sırada yer aldı. Ancak 1962'de takım, ligin ilk yarısını lider götürdü ve sonunda 2. oldu. Bu dönemde kulüp, kısa ömürlü Anglo-French-Scottish Kupası'na katıldı ve Liverpool FC'ye karşı 71-0 gibi bir skorla mağlup oldu.
José Arribas dönemi.
José Arribas yönetimindeki Nantes takımı, lige yükseldikleri ilk sezonda hemen kendilerine bir yer edindiler ve 8. sırada tamamladılar. Bir sonraki sezon daha da başarılı oldu: Kulüp, Fransa şampiyonu unvanını kazandı ve takımın yıldız forvet oyuncusu Jacky Simon, ligin en iyi golcüsü ünvanını elde etti ve Nantes'tan ilk kez bir oyuncunun milli formayı giymesiyle tarihe geçti. Ayrıca kulüp, Fransız Lig Kupası'nı da müzesine götürdü.
1965 yılında kulüp, ligin zirvesindeki yerini pekiştirdi ve şampiyonluğu bir kez daha kazandı. Takım, en iyi savunma performansına (36 maçta 36 gol yendi) ve en etkili hücum performansına (84 gol atıldı) sahip oldu. Philippe Gondet, 37 maçta 36 gol kaydederek ligin sezon boyunca en çok gol atan oyuncusu ünvanını elde etti. Ancak bu başarı, Avrupa'daki bir başarıya dönüşmedi; Nantes, Şampiyonlar Ligi'nin ilk turunda Sırbistan ekibi Partizan Belgrad'a mağlup oldu ve Partizan, finalde de yenildi. O sezonun sonunda üç Nantes futbolcusu (De Michèle, Gondet ve Budzynski), İngiltere'de düzenlenen Dünya Kupası'nda Fransa milli takımının kadrosunda yer aldı.
Kulüp için 1960'ların sonları ve 1970'lerin başları, genellikle ligde 10. ile 7. sıralar arasında yer alma gibi parlak bir dönem olmamıştı. 1970 yılında Fransa Kupası finaline yükselmişler ancak Saint-Etienne karşısında 5-0 gibi farklı bir skorla mağlup olmuşlardı. Teknik direktör José Arribas'ın görevi ise, oyuncular ve taraftarlar nezdindeki popülaritesi sayesinde tehlike altında değildi. Aynı zamanda kulüp, altyapı sistemlerini geliştirmek ve oyuncu transfer süreçlerini modernize etmek için yoğun bir çalışma yürütüyordu. Eski oyuncular Jean-Claude Suaudeau ve Robert Budzynski, teknik kadroya katılarak, kulübün tüm takımlarında uygulanacak oyun felsefesinin hayata geçirilmesinde görev aldılar. Genç oyuncular Patrice Rio ile birlikte tecrübeli Arjantinli oyuncular Ángel Marcos ve Hugo Bargas'ın yanı sıra Bayern Münih'in yıldızı Erich Maas'ın katkılarıyla kulüp, 1973 yılında şampiyonluğa ulaşarak büyük bir başarı elde etti. Aynı yıl Fransa Kupası finalinde Lyon'a mağlup oldular.
Kulüp, Avrupa'daki başarısızlık serisine bir türlü son veremedi: Danimarkalı amatör kulübü Vejle, Avrupa Kupası'nın ilk turunda Nantes'ı eleyerek büyük bir sürprize imza attı. Fransız ligindeki performans genel olarak iyi olsa da, özellikle Saint-Etienne gibi başarılı bir takımın sürekli hayal kırıklığı yaratan Avrupa performansı dikkat çekiciydi. 1976 yılına gelindiğinde, kulüp ve José Arribas arasındaki 13 yıllık ortaklık nihayet sona erdi.
Jean Vincent ve Jean-Claude Suaudeau.
Yeni teknik direktör Jean Vincent'ın görevi, kulübe hem yerel hem de Avrupa kupalarında daha fazla başarı getirmekti. Vincent, oyuncu kadrosunda değişikliklere başladı; bazı yıldız isimleri kenara çekerek, Loic Amisse, Eric Pécout ve Bruno Baronchelli gibi genç yeteneklerin forma giymesine olanak tanıdı. Takım, hala izlemesi keyifli bir oyun sistemiyle lig şampiyonluğunu 1977'de, kulüp tarihinin dördüncü kez kazandı. 1978'de ise Monaco'nun ardından ikinci sırada yer aldı, ancak Avrupa kupalarındaki hayal kırıklıkları devam etti. Aynı yıl, kulüp, o dönem Fransa'daki en gelişmiş tesislerden biri olan La Jonelière (daha sonra José Arribas Sporting Centre olarak adlandırılan) eğitim kompleksini açtı.
1979 yılında Jean-Claude Suaudeau'nun yardımcı antrenör olarak göreve getirilmesi, kulübün yükseliş dönemini başlattı. Bu dönemde kulüp, Fransa Kupası'nı kazanarak önemli bir başarı elde etti; bu, kulüp tarihindeki ilk kupa zaferidir. Aynı sezon ligde 2. sırada yer almasına rağmen, Avrupa'da da bazı başarılar yakalandı. Kulüp, Kupalar Geri Dönüş Kupası'nda yarı finale yükseldi, ancak İspanyol ekibi Valencia'ya mağlup oldu. Arjantinli yıldız oyuncu Enzo Trossero ve genç yetenekler José Touré ile William Ayache gibi akademi oyuncularıyla birlikte, kulüp 92 maçlık bir iç saha yenilmezlik serisi yakaladı.
Jean Vincent, 1981 yılında kulüpten ayrıldı; bu ayrılığın temel nedeni, yeni transfer edilen ve önemli bir potansiyele sahip olan Yugoslav forvet oyuncusu Vahid Halilhodžić'i, Nantes'ın oyun sistemine entegre etmekte yaşadığı zorluklardı. Suaudeau, teknik direktörlük görevini devraldı. Takım, özellikle savunma hattındaki yıldız isimlerle dikkat çekiyordu: kaleci Jean-Paul Bertrand-Demanes, stoperler Patrice Rio ve Maxime Bossis, bekler Michel Bibard, Thierry Tusseau ve William Ayache. Orta sahada, Bruno Baronchelli hala takımın oyun kurucusu konumundaydı; genç yetenek Seth Adonkor ise savunmayı destekleyen önemli bir oyuncuydu. Kanat oyuncusu Loic Amisse, kariyerinin son dönemlerinde istikrarlı bir performans sergiledi. Forvet hattında, José Touré (lakabı "Brezilyalı") ve özellikle Vahid Halilhodžić ikilisi, etkili bir ortaklık kurdu. Nantes, 1984 Avrupa Şampiyonası için inşa edilen yeni La Beaujoire stadyumunda, 1983 yılında şampiyonluğa ulaştı; ancak aynı yılki Fransa Kupası finalinde Paris Saint-Germain'e yenilerek çift taraflı başarıyı kaçırdı.
Nantes kulübü, diğer Fransız takımlarının bütçelerini önemli ölçüde artırmasıyla rekabet etmekte zorlandı. Kulüp, Thierry Tusseau'yu Bordeaux'ya, William Ayache'ı PSG'ye ve Maxime Bossis'i Matra Racing'e kaptırdı. Nantes, Jorge Burruchaga (1986 Dünya Kupası'nda Arjantin şampiyonluğunda önemli rol oynayan oyuncu) gibi yetenekli isimleri kadrosuna dahil etmeyi başardı ve 1984'te altıncı, 1985'te ikinci ve 1986'da tekrar ikinci sırada yer aldı. Ancak Maurice Johnston ve Eddie Vercauteren gibi pahalı transferler beklentileri karşılayamadı ve sonuçlar giderek kötüleşti. Didier Deschamps ve Marcel Desailly gibi yetenekli genç oyuncuların sürekli olarak akademi tarafından yetiştirilmesi, diğer kulüplerin kaydettiği ilerlemeyi ve yaşanan ayrılıkları telafi etmek için yeterli olmadı. Kulüp, 1987'de 12. sırada ve 1988'de 10. sırada yer aldı.
Kriz ve yeniden doğuş.
Suaudeau'nun görevine son verilmesinin ardından, teknik direktörlük koltuğuna Miroslav Blažević getirildi. Ancak kulüp, ciddi mali zorluklar yaşadı (hatta 1992 yılında küme düşme tehlikesiyle karşılaştı) ve üst ligde kalabilmek için neredeyse tamamen genç yeteneklere bel bağlamak zorunda kaldı. Zamanla Nantes, "yetenek havuzu" haline geldi ve en iyi genç oyuncularını daha zengin kulüplere transfer etti: Deschamps ve Yvon Le Roux, Marseille'ye; Michel Der Zakarian, Montpellier'e; Antoine Kombouaré, Toulon'a ve Vincent Bracigliano, Nîmes'e transfer oldu.
Temmuz 1991'de kulüp, Suaudeau'yu yeniden teknik direktörlüğe getirdi. Temmuz 1992'de ise, DNCG'nin (Fransız Futbolunun finansal düzenleyici kuruluşu) aldığı bir idari karar nedeniyle kısa bir süre ikinci lige düşen FC Nantes, FC Nantes Atlantique adını aldı ve tekrar birinci lige yükseldi. Teknik direktör Suaudeau, genç takım antrenörü Raynald Denoueix ile yakın işbirliği içinde, kulübün "Nantes oyun tarzını" yeniden tesis etti ve Marcel Desailly'nin Marsilya'ya transferine rağmen takımı istikrara kavuşturdu. Kısa süre sonra kulüp, kendine özgü hızlı ve akıcı oyununu sergilemeye başladı. Kulübün altyapısından yetişen Christian Karembeu, Patrice Loko, Japhet N'Doram ve Nicolas Ouédec gibi oyuncular, fiziksel güçle teknik beceriyi birleştiren yetenekleriyle öne çıktılar. Orta sahanın maestrosları Claude Makélélé ve Reynald Pedros, tüm Fransa'da taraftarları büyülediler. Takım, 1993 yılında Fransa Kupası finalinde PSG'ye yenilmesine rağmen, 1995 yılında Fransa Ligi şampiyonluğunu kazandı. Nantes, o sezon iç sahada 10 maçta 3-0 galibiyeti elde etti. 1995-96 sezonunda ise Nantes, Avrupa Kupası'nda yarı finale yükseldi ve iç sahada oynanan rövanş maçında Juventus'u eleme noktasına getirerek büyük bir performans sergiledi.
Ancak, Nantes kulübü, Karembeu ve Loko'nun 1995'te satışıyla başlayan bir dizi transferin ardından, sonraki iki yılda da Ouédec, N'Doram, Makélélé, Benoît Cauet ve kaleci David Marraud gibi önemli oyuncularını kadrosundan ayırmak zorunda kaldı. Bu durumdan rahatsız olan teknik direktör Suaudeau, 1997 yılında görevinden ayrıldı ve yerine Denoueix getirildi. Kulübün genç yetenekleri bir kez daha umut ışığı oldu. Stéphane Ziani, Olivier Monterrubio, Eric Carrière, Mickaël Landreau ve Frédéric Da Rocha gibi teknik becerileri yüksek oyuncular, kulübe 1999 ve 2000 yıllarında üst üste iki Fransa Kupası zaferi getirdi. Daha sonra 2001 yılında lig şampiyonluğuna ulaştılar. Denoueix'in Real Sociedad'a transfer olması kulüp için bir darbe olsa da, Ángel Marcos yönetiminde 2004 yılında Fransa Kupası yarı finali, Lig Kupası finali ve ligde 6. sırada yer almayı başardılar.
Düşüş ve çöküş.
Nantes kulübü, 2007 yılında ligde sonuncu olarak küme düştü. Bu durum, taraftarların sahaya girmesine ve çeşitli protestolara yol açtı. Kulüp, üst düzey ligdeki 44 yıllık kesintisiz yerini kaybetti.
Kulüp, 2007 yazında iş adamı Waldemar Kita'ya satıldı. 1960 ile 2000 yılları arasında sadece beş teknik direktör varken, 2000-2010 döneminde ise on farklı teknik direktör göreve getirilmiş ve görevden alınmıştır. Kulüp, 2008 yılında yeniden Süper Lig'e yükselmiş ancak bir sonraki sezon tekrar düşmüştür. Nantes, daha sonra üç farklı teknik adam yönetiminde Ligue 2'de 15. sırada yer almıştır.
Tekrar zirveye.
Michel Der Zakarian, 2012 yılında kulübe teknik direktör olarak getirildi ve takımı 2012-2013 Ligue 2 sezonunda şampiyon yaparak bir üst lige yükselmesini sağladı. Bu süreçte Filip Đorđević, takımın en golcü oyuncusu olarak 20 gole imza attı. Takım, 2013-2014 Coupe de la Ligue sezonunda yarı finale kadar yükseldi; ancak PSG ile sahasında oynadığı maçta 2-1'lik mağlubiyetle elendi. Nisan 2016'da, yönetim kurulu başkanı Waldemar Kita, Der Zakarian ile olan gergin ilişkiler nedeniyle, teknik direktörün sezon sonunda görevden ayrılacağını duyurdu.
René Girard, Aralık 2016'da Nantes takımının ligin son sıralarında yer alması nedeniyle görevden alındı ve yerine Sérgio Conceição getirildi. Conceição, takımı yedinci sıraya yükseltmeyi başardı; ancak Haziran 2017'de ailesine daha yakın olmak için Porto'ya transfer oldu.
Kulüp, Claudio Ranieri ve Miguel Cardoso'nun kısa süreli görevlerinin ardından, Ekim 2018'de eski Nantes oyuncusu Vahid Halilhodžić ile sözleşme imzaladı. Ocak 2019'da, kulüp Arjantinli forvet Emiliano Sala'yı 15 milyon sterlin karşılığında İngiliz Premier League takımı Cardiff City'e transfer etti; ancak Sala, İngiliz Kanalı'nda yaşanan bir uçak kazasında hayatını kaybetti. Kulüp, 2018-19 sezonunda Coupe de France'ın yarı final aşamasına yükseldi ve PSG ile oynadığı maçta 3-0 mağlup oldu.
Nantes kulübü, Christian Gourcuff yönetimindeki bir sezonun ardından ve eski Fransa milli takım teknik direktörü Raymond Domenech'in görev yaptığı yedi maçın ardından, 10 Şubat 2021 tarihinde Antoine Kombouaré ile anlaşmaya vardı. Kombouaré, takımı ligden düşmeyi kıl payı atlatarak sezonu tamamladı ve ardından Toulouse karşısında oynanan play-off mücadelesini kazanarak Süper Lig'deki yerini korudu. 7 Mayıs 2022'de Nantes, Nice'i 1-0 mağlup ederek kulüp tarihindeki dördüncü Coupe de France şampiyonluğunu elde etti; bu, 2001 yılından sonraki ilk önemli başarıydı. Ludovic Blas, maçın tek golünü penaltıdan kaydetti. 2022-23 Ligue 1 sezonunda Nantes, ligin son gününde Angers'i 1-0 yenerek Süper Lig'de kalmayı başardı; bu sonuçla Auxerre, düşme hattına girdi. 2023-24 Ligue 1 sezonunda ise Nantes, ligdeki 14. sırada yer aldı ve düşme bölgesinin sadece dört puan üzerinde kaldı. 2025-26 Ligue 1 sezonunda Nantes, Süper Lig'deki 17 yıllık serüvenine son vererek lige veda etti.
Stadyum
FC Nantes kulübü, 1937'den 1984 yılına kadar Stade Marcel Saupin stadyumunda maçlarını oynamıştır. Kulüp, 1984 yılında şu anki ev sahibi sahası olan Stade de la Beaujoire'a taşınmıştır; bu stadyumun kapasitesi 35.322 kişidir. Nantes kulübünün yeni bir stad inşa etme projesi olan "YelloPark" adı verilen proje, 2022 yılında tamamlanması planlanmıştı. Ancak, Nantes Metropol Belediye Meclisi'nin, tesisin inşası için gerekli arazilerin satışına onay vermemesi üzerine, bu proje 26 Şubat 2019 tarihinde iptal edilmiştir.
Kulüp yetkilileri
Antrenörler
📋 Kulüp Pasaportu
🛡️
Head-to-Head Kıyasla
Kulübün futbolcularını diğer yıldızlarla kıyaslayın.
⚖️ Kıyaslama Motoru ➔
