South Melbourne, dışarıdan gelen bir kulüp olarak tarihe geçerek Avustralya Kupası’nı kazandı. Aami Park’ta Cumartesi akşamı oynanan finalde Melbourne Victory’ye penaltılarla (1-1, uzatma) galip gelen Hellas, kapalı yapılı üst ligdeki tüm kulüplerin dışında kalan bir takım olarak kupayı müzakere eden ilk ekip oldu.
team from outside the A-League
olarak tarihe geçen South Melbourne’nin başarısı, Avustralya futbolunun geleceğini de etkileyebilecek nitelikte değerlendiriliyor.
Avustralya Süper Ligi’NSL’nin (National Soccer League) simge isimleri olan Ange Postecoglou ve Ferenc Puskás gibi oyuncuların yetiştiği kulüpten sayılan South Melbourne, yıllar önce maruz kaldığı görmezden gelmeyi hiç unutmadı. the home of Ange Postecoglou, Ferenc Puskas
olarak anılan bu kulüp, Old Soccer
lakabıyla anılan dönemlerde geride bırakılmış ve unutulmuştu. Ancak 22 yıl sonra hala varlıklarını sürdürüyorlar ve “Yeni Futbol” döneminin simgelerinden Melbourne Victory
‘ye karşı tarihe geçtiler.
Maça damga vuran an, uzatmanın beş dakikasından az bir kısmında yaşandı. Denis Genreau’nun 95. dakikada attığı muhteşem golle galip gelen Victory’ye karşı, yedekten sahaya giren Jordi Swibel sağ kanattan ortayı içeri soktu. Bul Juach topu merkeze döndürdü ve aynı şekilde yedekten oyuna giren Max Mikkola topu filelerle buldu; Jason Davidson’ın çabaları boşa düştü. Yirmi yıl öncesinde olduğu gibi yine ayakta kaldılar.
Stadyumda hem coşku hem de şaşkınlık eşit derecede hüküm sürdü. South taraftarlarındaki umutsuzluk, penaltıların geleceğini anladıklarında patlayan bir coşkuya dönüştü; Victory taraftarlarıysa üçüncü Kupaları’nı kutlarken, yarı-profesyonel rakiplerine karşı alaycı sözler söyleme fırsatlarının ağızlarında küle döndüğünü gördüler.
2-0 veya 3-0 sonucunu Victory’ye yakıştırmak mümkün olsa da, maçı kazanma şansına sahipti. Hakimiyet sürelerinde Santos, 78. dakikada açıkta kalıp atması gereken golü beklenmedik şekilde South kalecisi Javier Lopez’a yönlendirdi; ayrıca iki kez de direkten döndü – ilki 25. dakikada Lopez’ın bir Santos vuruşunu direğe dokundurması, ikincisiyse uzatmanın derinlerinde yedekten oyuna giren Michael Ghossaini’nin kafa golüyle direk bulmasıyla gerçekleşti.
Sonra penaltılar, maçı daha da melodramatik ve yürek burkan bir biçime büründü. Marco Jankovic, Swibel, James Lackay ve Andrew Mesourouni dört penaltıyı da isabetli kıldı; Guillermo May, Michael Ghossaini ve Genreau ise Victory adına üçünü çevirdi.
Ancak maçı belirleyen iki penaltı, South ile en yakın bağları olan A-League devi oyuncularından geldi: Kulübün forması için gerçekten kanayan eski bir favori oğlu Harrison Sawyer ve South efsanesi Alan’ın oğlu Jason Davidson. Her ikisinin de isabet karamadığı penaltılar kupayı Hellas’a bıraktı. Sawyer, iki kez Lopez tarafından reddedildi – İspanyol kaleci sahadan çıktığında ilk denemesine bir şans daha veren Mark Viduka madalyalısı Lopez, ikinci kez engelledi. Davidson ise maçın kaderinin belirlendiği anda penaltısını yükseğe gönderdi.
Bu muhteşem bir akşamı taçlandırdı; anılda uzun süre yaşayacak bir geceydi. Özel atmosferin farkına, topun tek vuruşa bile gelmeden saatler önce varılıyordu – yıllardır Avustralya iç futbolunda görülmemiş bir beklenti havası. Swan St’e çöken onlarca yıllık anlatılar, kin, duygu ve hayaller bu heyecanla birleşmişti.
Kick-off’a gelindiğinde venue’nin neredeyse her koltuğu dolmuştu; bu sakin akşamda Aami Park’ı saran 29.911 taraftar, A-League grand finallerini, Lions turlarını, Asya Kupası mücadelelerini ve Kadınlar Dünya Kupası maçlarını ev sahipliği yapan bir venue için şimdiye kadar kaydedilen en büyük kalabalığı temsil ediyordu. Havada yoğun bir şey vardı; özel bir şey olacağı hissediliyordu.
Bir şey komik biçimde ters gittiğinde “peak A-League” veya “peak Australian football” tartışmalarına gerek yoktu – bu, iç futbolun ironi barındıran hiçbir zirvesinin görünümüydü. Bu maçın katılanların her biri için bir anlam taşıdığını bilmek için o maçı destekleyen anlatıları okumanız gerekiyordu; bunu havadan hissedebilirdiniz. Tek kusur, maçtan önceki Welcome to Country töreninin başında patlayan alaylı ıslık sesleriydi ve bu, terastaki liderlerin onları susturmaya çalışırken acele etmesine yol açtı.
İleriye dönük bunun ne anlama geldiği kimse için bir sır; ancak Avustralya futbolunun büyümesi için bir ivme sağlayabilir. South Melbourne, A-League’de bir yer edinme arzularını açıkça dile getirdi ve işi yapanların bu akşamı ve son 12 ayda başardıklarını gördükten sonra onlara layık olmadıkları nasıl söylenebilir?
Cumartesi’ye damga vuran çok sayıda hayal gücü, maçın daha da fazlasını yakalayan bir gösteri sunmasıyla taçlandı. Avustralya futbolunun parçalarının bir araya gelme bulduğu bir yolu bulursa ne olabileceğini gördük; 777 kulüp bu yılın Kupası’na katıldı ve işte sonuç böyle geldi.
Cumartesi akşamı Aami Park’ta tarihe geçildi. Ancak belki de gelecek de.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
