Brayan Rocchio bu sezon .253/.313/.391’lik bir performans sergiledi ve bu istatistik satırı beklenmedik derecede etkileyici değil. Brayan Rocchio 25 yaşında olmasına rağmen, Cleveland’ın savunmaya dayalı diğer iç saha oyuncularına benzer şekilde, geleceğinin sadece defansif açıdan öne çıkan bir iç safa oyuncusu olarak şekillenme riski taşıdığı izlenimini veriyor.
Baseball Prospectus’ta yayımlanan analize göre, Rocchio bu sezon sağlaklara karşı (sola vuran) önemli ölçüde gelişti ancak bu durum daha çok kısa süreli iyi bir ratcha gibi görünüyor, köklü bir süreç değişikliği değil. Fanilaşında büyük bir değişiklik yapmadı, yaklaşımında radikal bir kayma yaşamadı veya kutudaki duruşunda büyük bir dönüşüm geçirmedi. Topun alt kısmına biraz daha sık ulaşmaya çalışarak yükseliş açısı elde etti ama bu, ya şimdi ya da muhtemelen gelecekte patlayan bir ofansif gelişme hikayesi değil.
Spencer Torkelson ile birlikte (bu sezon), Rocchio tarihte bir sezonda en az 570 kez tahta önüne oturup maçın yarısından fazlasında relejmanlara yüz yüze gelen ilk oyuncu oldu. Topla 592 kez buluşurken, bu karşılaşmaların 297’sinde relejmanlarla karşılaştı. Sezon boyunca bir maçta yalnızca üçüncü defa bir açıcıya bakma durumu sadece 31 kez yaşandı. Tarihte aynı koşullarda daha düşük oranda açıcıyla karşılaşan tek oyuncu Ceddanne Rafaela oldu; o da 2024’te 18 maçta yalnızca üç kez açıcıyla karşılaştı. Rocchio ise neredeyse bu kadar çok (28) kez, bir maçda ikinci veya üçüncü defa relejmanlarla yüzleşti.
Genç oyuncu yorgun rakip relejmanları önündeki fırsatlarını tam anlamıyla değerlendiremedi; üçüncü defa açıcıyla karşılaştığında 30-3’lük bir performans sergiledi. Açıklar yalnızca gerçekten iyi attıkları zaman üçüncü turda onunla karşılaşmaya geldiler ve Venezuelalı bu duruma çözüm bulamadı. Bunun yerine ikinci aşamadan faydalandı; muhtemelen kısa süreli açılar yorulup menajerlerin bir veya iki out daha çıkarmaya çalıştığı anda. Bu yıl bir maçta ikinci kez açıcıyla karşılaştığında 125 tahta önünde .321/.400/.569’lık bir çizgiye ulaştı. Gerçekten zeki rakip stratejistler, açıklarını Cleveland dizilişine iki tam tur atmadan önce değil, bir batmandan iki tur önce çıkarmaları gerektiğini biliyordu.
Teknik açıdan Rocchio’nun sezonu tarihte komik bir kilometre taşı koydu ancak Torkelson ve Rafaela’nın da gösterdiği gibi bu tür istatistiksel tuhaflıklar, daha çok yaşadığımız dönemi yansıtıyor kendisini. Yine de oyuncuyu değerlendirirken vazgeçilmez bir bağlam parçası. Dizilişin dibinde batmak, bir futbolcuyu maçların neredeyse yarısındaki ek tahta önü karşılaşmasından mahrum bırakmanın ötesinde, yorgun ve tanınmış açılarla karşılaşma şansını da elinden alıyor. Bu durum günümüzde daha da geçerli tabii ki; çünkü açılar hiç olmadığı kadar erken maçı terk ediyor. Özellikle son on yıllarda 23 veya daha az batmanla süren açı sayısına bakıldığında:
2006: 1.310
2016: 1.829
2026: 3.035
Relejman kolları da hiç olmadığı kadar derin olduğundan—belki bu sezon otomatik strike bölgesi (ABS) uygulamasıyla biraz yumuşatılmış olsa da, son iki onyılın inkar edilemez bir trendi olarak—dizilişin dibindeki batmanların, rakip bullpen’in en zayıf noktasıyla karşılaşma teselli ödülünü bile alamayacağını söylemek mümkün değil. Lig zamanla bu oyuncuları çok daha olumsuz fırsatlarla yüzleştirerek kendi arasındaki en iyi ve en kötü batmanlar arasındaki açığı sürekli genişletti.
Teknik açıdan Rocchio, Rejyon Serisi’nin Amerikan Ligi 4. maçında yalnızca Perşembe akşamı relejmanlarla karşılaştı. Erick Fedde Cleveland Rocchio ilk kez tahta önüne gelmeden önce Hagen Smith‘i devraldı. Maç içinde Fedde ile iki kez, ardından Grant Taylor ve sonra da Tyler Davis ile karşılaştı. Cleveland’ın 9-5’lik galibiyetinde hiçbir belirleyici vuruş yapamadı ancak ilk defa Fedde’ye baktığında yürüyüş yaparak, Taylor’a aynı dozda tekrarlayarak ofansifi akıcı şekilde canlı tuttu.
Post sezonun ilginç biçimde Rocchio için çoğu batmandan daha iyi gelmesi sebebiyle oyun dinamiği onun için değişmiyor; her tahta önünde farklı bir açıyla karşılaşmaya alışkın. Her halükarda bir tahta öndeki görüştürmeden sonraki görüştürmeye uyum sağlamak zorunda. Her maça, muhtemelen tahta önüne plato’nun iki tarafından da durmak ve hatta tekrar değiirmek zorunda kalacağı bilinciyle çıkıyor.
Ambidextrous olması gelişimine başka bir zorluk katmanı ekliyor çünkü aynı seride çok sayıda farklı eşleşmeye uyum sağlamak zorunda. İki farklı fanila mekanikasını koruyup Major League’in güncel standardında oynamak zor; üstelik takım arkadaşlarından daha az tekrar ve (yetkinlik açısından aynı derecede olmasa da) daha geniş bir açı yelpazesiyle karşılaşınca neredeyse imkânsız hale geliyor. Dizilişin dibindeki batmanların genel performansı son 15 yılda lig ortalamasına göre kötüleşti; Rocchio bu trendin sadece bir yansısı.
Bu nedenlerle takımlar, belirli oyuncuları yalnızca savunmaları için seçmekte giderek daha rahat hissediyor. Bir futbolcunun elit düzeyde defansif değer katması şartıyla sıfır batmanı her zamanki kadar doğal kabul ediyorlar; çünkü dizilişlerinin son bir veya iki batinin, oraya koydukları herkesin performansını cezalandıracağını biliyorlar. Bu açıdan bakınca Rocchio’nun bu sezon Guardianlere kattığı şey saf kazanç—ve muazzam değerli bir kazanç. Herhangi bir oportünist vuruş, herhangi bir beklenmedik güç göstergesi veya herhangibir isabet oranı bölümündeki hayat alameti, dizilişin dokuzuncu batlarının yorgun açıyla karşılaşamayacağı ve takım arkadaşlarından daha az tahta önüyle afinasyonunu koruması gereken bu dönemde bir ikramiye sayılıyor. Genç bir oyuncunun yukarıda doğru hareket ettirmek için yeterli şeyi göstermesi ve batının tamamen oluşmasına izin verilmesi ideal olurdu; ancak campocortoda mükemmel filde ediyorsa ve aşağıda kendini ayakta tutabiliyorsa, orada kalarak mücadele etmesine izin verebilirsiniz. Kesin bir başarısızlık dışında her şey, dizilişin dibindeki batmanın başarı sayılıyor.
Job Posting: Senior Software Engineer, Milwaukee Brewers
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
