Dört yıl önce bugün, 16 Ekim 1986’da, Reinhold Messner, Hans Kammerlander ile birlikte Nepal’deki Lhotse’nin zirvesine ulaştı ve dünyadaki tüm 14.000 metrelik dorukları tamamlayan ilk dağcı olarak tamamladı.
Bu başarı, yüksek rakımdaki dağcılığı yeniden tanımlayan on altı yıllık bir mücadeleyi taçlandırdı. Messner, 1978’de Peter Habeler ile birlikte şişeli oksijen kullanmadan Everest’in zirvesine çıkarak tarihe geçmişti ve bunu 1980’de aynı koşullar altında tek başına Everest’e tırmanarak tekrarladı.
Yaklaşımı, o dönemde yaygın olan yoğun destekli tırmanişlere karşılık hafif ekipmanlı seferler, asgari düzeyde malzeme ve bireysel özerklik vurguladı. Hem olağanüstü başarılar hem de 1970’te Nanga Parbat’ta kardeşinin ölümü gibi kişisel trajedilerle şekillenen Messner, kontrol illüzyonu yerine riski kabul etmeye dayalı bir felsefe geliştirdi.
1986’daki 14 doruğun tamamlanması dağcılıkta tarihi bir referans noktası belirledi. Bu, yalnızca dayanıklılığa dair bir rekor değil; aynı zamanda insan performansının yüksek rakımdaki olanaklarını gösterdi ve Messner’in alpinizm tarihinin şekillendiren figürlerinden biri olarak mirasının pekişmesini sağladı.
Karşıya Esen Rüzgar‘dan Alıntı
Aşağıda, 2026 tarihli anı kitabından bir alıntı yer alıyor: Karşıya Esen Rüzgar’da Messner, başarılarla geçen bir hayatın üzerinden göz gezdiriyor ve 80 yaşını doldurduktan sonraki en önemli olaylardan bazılarını anlatıyor. Dikkat çeken nokta: Almanca’da Lebensfreude, “hayata olabildiğince doymak isteği” anlamına gelir. İşte Messner’ın hayatı boyunca ve dağcılıkta içine sindirdiği ruh bu.
Serbest Ruh: Bir Dağcının Hayatı, ilk otobiyografimin başlığıydı. Serbest bir ruh olarak yaşadığım hayatın bedelini ödedim; acaba çok mu yüksekti? Şimdi seksen yaşındayım. Tam izoliyasyonun ne anlama geldiğini biliyorum. Bir ölüm bölgesinden diğerine yuvarlanarak geldim. Orada eksik olan oksijendir; burada ise anlamlılıktır. Dünyanın en yüksek dağlarının tepesinde, bir şişeye uzanmadan hayatta kaldım; o halde buraya, aşağıda şişeye uzanmak işi ortadan kaldırmak olurdu. Ve bunu ne kadar süre yapabilirdim? Umutsuzluğun aşağı yönlü çöküşüne dayanıp durdum ve hayatın saçmalığının olanaklara, beslenecek vizyonlara dönüşerek erimesini gördüm. Bu, nice yıldır başarıyla bir hayat sürmemin yolu değildi mi?
Her seferinde sordum: Risk almalı mıyım? Bir teleferik istasyonunu kültürel buluşma alanına dönüştürmek. Bir evi dağın içine yerleştirmek, dışarıdan görünmez ve kayayla uyumlu. Kullanılamaz yapıları ve işlevsiz araziyi yeniden değerlendirmek. İşte sürdürülebilirlik budur. Taşı, betonu ve çeliği tekrar kullanmak; onları çöpe atmamak.
Anlam duygulardan doğar. Anlama hissetmek ve deneyim üzerinden ulaşılır. Ölümde tüm duyu organlarını kaybederiz. İşte bu yüzden ondan korkmamız gerekmez. Herkes mutluluk arayışında özgür olmalıdır. Bu arayış, birlikte yaşayışımızı şekillendiren tüm değerlerin temeline dayanır. Ve bu mutluluk arayışı özgürlüğünü yeniden müzakere edebilir olmamız gerekir.
Mutluluk arayışı bizi zirveye taşıyamaz. Ne onur, ne şöhret, ne zenginlik, ne de güç. Rüyalarımızın gerçek olmasını sağlayan tek şey coşkudur.
Kendinle bağlantıda olduğunda ise başkalarıyla elektrikli coşkunluğunu ve Lebensfreude’nı—yani ruhunu—paylaşabilirsin.
Dünyayı ancak benim Weltanschauung [dünya görüşüm] ile uyumlu kılacak şekilde değiştirmek istemiyorum. Evet, kuşağımın yaşadığı ekonomik patlamalardan ve önceki kuşakların zorlu emeği ve özverisinden yararlandım. Maceraları deneyimleme tutkuma koşmak için dünyayı gezebildim. Ayıplı bir şansım oldu. Hayatım boyunca aslında yalnızca ekonomik toparlanışlar yaşadım.
ve avrupa’da=”” giderken,=”” işler=”” kötüye=”” p=”” varacağım=”” vardım.<=”” vedalaşıyorum.=”” yere=”” şimdi=””>
Üstüme gelmek için defalarca girişimde bulunulan insanların teknikleri hep aynıydı: Kendi sözlerimi çarpıtıp sonra bana karşı kullanmak. Ya da sözü ağzıma sokmak.
Kendim bir hedef yapıldım ve hayatımın farklı evrelerinde çeşitli kuruluşlar defalarca benim aleyhime döndü.
Günümüz gençliğini eleştirmeye niyetim yok. Sherpalar tam saygıyı hak ediyor. Bugün, Himalaya dağclığında oynadıkları rolü anlıyorlar. Bunu vurgulamak için Namche’de Sherpa Himal müzesinin kurulmasına yardımcı oldum. Başarıları dikkate değer.
Tartışmaya katkıda bulunmaya devam etmeyi planlıyorum.
Geldiğim yerde, her zaman “söyleyecek çok şeyi ve son derece eleştirel bir zihni olduğu” yazılmış. Michael Fink, 19 Şubat 2022’de Südtirol Online (stol.it) haber sitesinde şunları ekledi:
“[Messner] Güney Tirol için ve oranın yerleşicileri için—özellikle dar görüşlü olanlar için—hâlâ iyi bir gelecek planı ve fikriyle dolu. Bazen önerileri yeşildir; ertesi gün petrol kokar. Hepsi aynı şeydir. ‘Diğer’ Güney Tirol de esnektir: İyi, açık fikirli, kozmopolit, zeki, uzağı gören, hatta vizyoner Güney Tirol. Tıpkı ümitsiz, geri kalmış, aptal ve dar görüşlü Güney Tirolün tam tersi gibi. Sanki kalabalık bu ikincide yaşıyor. Ön bahçelerini bakıp güllerini sulayan, patateslerini eken; ama bunun dışında başka bir ilgisi veya hobisi olmayan insanlar.”
Kamu tartışmalarına katılmak isteyen ancak katkıda bulunmak veya katılım sağlamak için resmen davet edilmeyen kişiler, çoğunlukla editöre mektuplarda, lokantaların ve kafelerin düzenli müşteri masalarında ve internette kendini ifade eder. Sosyal medya alışverişleri giderek daha sorunlu hale geldi, çünkü insanlar daha az hesap verir durumdadır: Kimin arkasında olduğu ya da hangi çıkarları temsil ettikleri kimse tarafından bilinmiyor.
Aktif bir hayat sürdüğüm için, internet olmayan bir çağda büyüdüğüm için ve bu güne kadar çevrimdışı kalmaya devam ettiğim için mutluyum. Samimi tartışma ve diyalog önemlidir; dilin geliştirilmesini ve sorumluluk almayı teşvik ederler.
Ten yıl önce, Dr. Michl Ebner, benim aldığım ödülü—Tirol eyaletinin Onur Madalyası’nyı—haklı olarak aldı. Yine de, elliden fazla yıldır Dr. Ebner’in başkanlığını yaptığı Athesia yayınevi, eylemlerime karşı çıkmak için kaçırılan bir fırsat bırakmadı. Sonunda, tüm bu zamanın ardından, Bolzano Ticaret Odası başkanı sıfatıyla beni övdü: “Bu yüksek onurun verilmesi, dağcı, müze kurucusu ve müze işletmecisi olarak yaptığınız özverinin bir tanıma ve teşekkür ifadesidir. Bu yıllar içinde yaptıklarınız için çok minnettarım.”
Kasırga kadar güçlü rüzgarlarda bile, kalabalık—medya tarafından tahrik edilen—arkamdan yaklaştığında ileriye doğru hareket etmeyi ve geriye bakmamayı öğrendim.
Duşkunluk ve alay gücü dinene kadar geniş, açık dünyaya bakar beklerdim. Tıpkı bir dağcının Everest üzerinde, musonun jet akımıyla karşılaştığı anda yaptığı gibi.
Ancak o zaman yeniden yola çıkma zamanı olurdu—bir hava yürüyücüsü olarak huzura kavuşmak için. Rüzgara karşı kalkıp yükselmeyi; rüzgar dindiğinde ise süsürmeyi öğrendim.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
