Rays Tüm Parçaları Birleştirerek Dünya Serisine Yükseldi

Miguel Boada Nájera tarafından çevrildi

Şampiyonlar Serisi’nin 6. maçına gidilen kutlamalar sürerken, kameralar Tropicana Field’in kubbesinin beyaz çadırına mavi ışık bulutları saçıyordu. Stadyuma sık sık başlarını kaldırmayanlar için bu görüntü, ancak iki yıl önce yaşananlarla kıyaslandığında çarpıcı bir zıtlık oluşturuyordu; o günler Huracán Milton tavanı parçalayınca mavi gökyüzü yırtılmış yapı arasında görünmüştü. O sıralar, beklenen tarihe çok yakın olmasından dolayı Trop‘un tekrar beisbol görüp görmeyeceği konusunda şüphe doğmuştu. Ancak Tampa Bay Rays için yama ve geçici tamirler artık sıradan bir konuydu; Rays beisbolunda da olduğu gibi, ligin geri kalanı da aynı şeyi yapmayı öğrenmişti. Aralarındaki üçüncü Amerikan Ligi bayrağı ise en zorlayıcı tamir işini içeriyordu: Cleveland Guardians’ın sekiz başlı hidrası olarak bilinen bullpen ekibi.

Ancak bu canavar, maç başlamadan önceki sayısız yara nedeniyle zaten kanıyordu ve yorgunluğun belli olması uzun sürmedi. Bir defadan fazla öne çıkan atıcılar komandolarını kaybetmeye başladı ve atışları inceliğini yitirdi. Rays, yalnızca maçın ortasında üçlü çıkış aldı ve 50 vuruş denemesinde sadece sekiz kez üçlü çıkışa ulaştı. Stephen Vogt, bir ekim düellosunu yönettiği gibi maçı yönetti; her seferinde aynı düğmeye bastı ama sonunda işe yaramadı: herkes yorgundu. Hız, çoğu durumda bir ya da daha fazla derece düşmüştü. Tampa Bay vuruşçuları atışların peşinden gitmekten kaçındı ve Cleveland atıcıları bunun gerçekleşmesini zorlayacak sayılara ulaşamadı. Her şey temasta sonuçlandı ve her zaman olduğu gibi bu temalardan bazıları ödülünü aldı.

Diğer taraftan, Freddy Peralta’nın düz atışları, bulduğu yenilenmiş yaşamı korudu; üstelik zaman zaman kontrolünden çıkıp yukarıya doğru dönüyor ve neredeyse ulaşılabilir bölgenin dışına çıkıyordu, sanki teknik bir arıza gibi. Amerikan Ligi Şampiyonlar Serisi’nin En Değerli Oyuncusu yalnızca üç vuruşçuyu üçlü çıkışa ulaştırdı ve bu vuruşçulardan yardım istedi; çünkü atışlarının yalnızca üçte birini strike bölgesine yerleştirebildi. O da dinç günü olan bir günde atmanın etkilerini hissetti; o kritik girişler bedava değildi. 5. maç saat işi hassasiyetinde bir çalışma gösterisiyse, 6. maç da sonunda o makinenin çöküşünü izlemekti.

İkinci girişte Richie Palacios iki sayı üretti; her iki koşucu da taban hırsızlıkları sayesinde sayı yapabilir konuma getirildi ve üç gardiyanın arasında, bir mil’den fazla açıkta kalan bir slider’a uzun ve sarıcı bir vuruş yaptı. Rays, iki kez tabanları doldurdu ancak üst üste ikinci gün de son vuruşa ulaşamadı; fedakarlık uçuşuyla bir sayı atarak rahat ama kesin olmayan bir avantaj elde etti. Ve 5. maçta olduğu gibi, skor böyle korundu; hatta Guardians altıncı girişte çift vuruş ve tek vuruş birleştirerek altıncı girişte 3-1’lik skoru getirdiğinde skor tekrarlandı. Tıpkı son maçta olduğu gibi, Cleveland’ın fırsatları olacaktı ve eğer Tanrı evrende zar atıyorsa, bunu istatistiklerin yasası üzerinden yapıyor.

Pero la segunda milla siempre es más complicada que la primera. Vogt llamó al montículo a Cade Smith en la séptima entrada; el instinto hacía pensar que tenía que sacar los nueve outs restantes, y el manager seguramente lo hubiera permitido, pero en realidad su misión era enfrentar a la parte gruesa del line up de Tampa Bay. Sin embargo, después de 11 apariciones casi perfectas, y 14 entradas, el mejor cerrador del beisbol finalmente cedió bajo el peso de la carga. Después de darle base por bolas al primer bateador, Liam Hicks, enfrentó a Junior Caminero e intentó lanzar un splitter arriba y adentro hacia las manos. El slugger estaba preparado y aunque el pitcheo debió hacerle pedazos el bat–y lo hubiera hecho si éste hubiera sido el Cade Smith de la semana pasada–Caminero conectó el pitcheo y envió la pelota al poste de foul para protagonizar el momento más contundente de la serie, aunque solamente lo fue por la manera en que Caminero se encargó de declararlo:

Los Guardians todavía tuvieron un último intento desde el corazón del infierno, mientras Kevin Cash contaba cuántos bateadores faltaban para poder sacar del juego a Ian Seymour, quien entró con tráfico en las bases y salió con todavía más gente en base. Pero era demasiada lucha por enfrentar en tan poco tiempo, demasiado tarde en el día. Cash llamó a Kevin Kelly en cuanto le fue permitido hacerlo, y el sidearmer borró la amenaza en tres lanzamientos. Yandy Díaz puso un último epílogo a la serie con un home run en la novena entrada pero aquello se sintió verdaderamente como vaciar el cargador sobre un cuerpo. Un agotado Bryan Baker se hizo cargo de la novena entrada y solo necesitó de nueve pitcheos lentos para terminarlo. El último out llegó de una manera adecuada, cuando Liam Hicks se internó en el generoso territorio de foul del Trop, el espacio que parecía dispuesto para que se quedaran con todos los elevados de foul de Cleveland permitiendo que los Rays se escaparan sin daño hacia sus asientos. Y con eso se acabó. Y quedó por delante un hecho imposible: tres días de descanso. Casi una vida entera.

Y así, los Tampa Bay Rays, presentándose como los Devil Rays como si fueran a acabar con demonios que todos los demás habían olvidado, avanzan a la Serie Mundial. Al igual que sus próximos rivales, representan mucho más de lo que realmente son, envueltos en las narrativas que otros han construido sobre ellos. Los héroes suelen ser así; pueden ganar sus batallas pero rara vez tienen oportunidad de elegir a los escritores de sus biografías. La gente se concentrará en aquello que atraiga su mirada: el tráfico en el Puente Gandy, la bocanada de plástico tóxico que explota desde el césped artificial con cada bote de la pelota, la nómina—siempre la nómina. En algún momento del juego, la cámara captó entre el público a los viejos amigos Tyler Glasnow y Randy Arozarena, pero incluso ellos funcionaron como símbolos del camino que la organización ha recorrido para llegar hasta aquí. Los Rays siguen siendo un concepto agotador.

Pero la realidad es que Tampa Bay, al igual que Milwaukee, es un equipo fascinante, una casi perfecta combinación de velocidad, defensiva, contacto y poder, con muy poca superposición entre esas cualidades. Algunos equipos busca eso en un solo jugador, pero los Rays han encontrado la forma de cómo crear un mosaico con ellas. No puedes construir un equipo entero a partir de Chandler Simpson, o Taylor Walls, o Griffin Jax. No existe un único truco. Pero cuando los colocas unos sobre otros, cuando los conectas como, digamos, los engranes de un reloj, funciona. Y aunque los relojes se detienen y las máquinas necesitan reparaciones y reemplazos, esta construcción en particular solamente tiene que funcionar cuatro veces más. Quizá lo haga. Quizá no. De cualquier manera, el momento se desvanecerá y será reemplazado por otro. En Tampa Bay, lo saben mejor que nadie. También tienen muchos momentos que apreciar, y eso es todo lo que se puede pedir.

Thank you for reading

This is a free article. If you enjoyed it, consider subscribing to Baseball Prospectus. Subscriptions support ongoing public baseball research and analysis in an increasingly proprietary environment.