Simon Bossé ve Francis Lessard, Quebec’in tarihi Gros Bonnet kayalığının sağ tarafındaki geniş bölgede 236 metre boyunda, yedi basamaklı Les retrouvailles rotasını açtı. Boltlar, çatlaklar ve dik köşelerden oluşan hattın dördüncü basamağındaki 5.12+ zorluk rotanın belirleyici parçasını oluşturuyor. Tırmanıcılar rotayı tamamlamadan önce bir yılı aşkın bir süre çalışıp birkaç deneme yaptı; bu süreç onlara hattın Fransızca’da “birleşme” anlamına gelen Les retrouvailles adını verdi.
Rotanın adı, yaklaşık 30 yıl geriye giden bir geçmişe dokunuyor. Hat bugünkü biçimini almadan önce Pascal Simard aynı bölgede bir rota hayal etmiş ve komşusu École Buissonnière rotasını ip kullanarak, yalnız tırmanışla aşağıdan yukarıya açmıştı. Bu önceki çalışma, Bossé ve Lessard yıllar sonra bölgeye dönene kadar kayalığın tamamlanmamış tarihinin bir parçası olarak kaldı. Bu açıdan Les retrouvailles, Gros Bonnet’teki iki neslin keşif çalışmalarını bir araya getiriyor.
Rotanın Ardındaki Uzun Tırmanış Tarihi
Yeni rota, tutku ve keşiften oluşan çok daha uzun bir hikayenin bir parçası. Gelişme 2010’lı yıllar boyunca sürdü ve kayalığa hem geleneksel hem de sport (halatlı) hatlar eklendi. 2013 yazında iki yeni çok basamaklı rota ortaya çıktı: François Turgeon’un açtığı Transcanadienne ve Arian Manchego ile Charles Lacroix’in kurduğu De toute beauté.
Önceki yıl, 2012’de Gros Bonnet’e yeni iki tırmanıcı takımı yön verdi. Jean-Claude Maurice ve kızıyla birlikte Éric Tremblay, Contrôle parental rotasını geliştirirken, Hugo Drouin ve Francis Perreault Théorie des cordes ile Vol de nuit rotalarını açtı. Bu hatlar, bazen derecesinden daha zor olarak bilinen Gros Bonnet’in talepkar derecelerine dair ününü sürdürürken bir dizi yeni klasik ekledi.
Ekipmanın Değişimi ve Yeni Bir Başlangıç
Kayelin yeniden canlandıran çalışmalar, birkaç yıl önce başlamıştı. 2009’da Gros Bonnet düzenli tırmanışlara sahneirmişe başladı. Louis-Pierre Tessier ve Frédérick Desgranges, La Correction’ın dik köşeleri ve çatlaklarından ilerleyip Le Bureau du Directeur’i geçerek üst kayalıklara ulaştı. Hat üzerinde oldukça uzun bir süre temizlik yaptıktan sonra L’Examen Final’e yöneldi ve burada yaklaşık 25 yıl önce Gaétan Martineau tarafından bırakılmış pitonları buldu.
O zamana kadar ekipman oldukça değişmişti. Modern kamlar (hareketli stopperler), eski pitonların yerleştirilemediği bölümleri korumayı mümkün kılarken, modern ekipman daha hızlı yerleştiriliyor ve tırmanış için daha fazla enerji saklanmasına olanak tanıyordu. 2010 baharında L’Examen Final serbest tırmanıldı—yalnızca doğal tutunmaları kullanarak—ve bu, Gros Bonnet için önemli bir yeni başlangıç işaret etti.
Kayaya daha deneyimli tırmanıcılar kazandıkça, olanakları yavaş yavaş açıldı. Projeler çoğaldı; tırmanıcılar en küçükten en büyükme kadar her boyutta korlama ekipmanını taşıdı. Çatlakların bittiği yerlerde, pürüzlü ve dokulu kaya, tutunma ve sabit ekipman için fırsatlar sundu.
Bazı klasik hatlar, tekrar tırmanışları teşvik etmek için temizlenip ekipmanlandırılırken, diğer hatlar daha az temizlikle keşfedildi veya büyük ölçüde dokunulmadan bırakıldı. Gros Bonnet buna karşılık maceraperest bir karakter korudu: bazı hatlar temiz, yerleşik bir tırmanış sunarken, diğerleri yosun, bitki örtüsü ve belirsiz korlama imkanıyla müzakere etmek isteyen tırmanıcılar için projeler olarak kaldı.
Çok Daha Eski Bir Keşfin Üzerine İnşa Edilen Çalışmalar
Bu canlanan faaliyet, çok daha önce başlayan bir keşfin üzerine inşa edilmişti. 1990’ların ortasında Jean-François Beaulieu ve Jean-Pierre Ouellet (Peewee), bugün Section B olarak bilinen bölgenin ortasında bir hat keşfetti. Daha geriye, 1970’ler ve 1980’lerde Gaétan Martineau ve arkadaşları zaten kayeli araştırıyordu. Sonrasında L’Examen Final ve Grimpe dans l’Piton’un haline gelecek hatları deniyordu.
Çabaları, yoğun ormanın yaklaşımı zorlaştırdığı ve birçok hattın ilk metrelerinin bitki örtüsüyle kaplı olduğu, gelişmenin çok daha zorlu bir döneminin bir parçasıydı. Yerel gneys’in karakteristik sığ çatlakları da kormayı zorlaştırıyordu.
Gros Bonnet’in tırmanış tarihi dolayısıyla yarım yüzyıdan fazla bir süreyi kapsıyor, ancak aynı zamanda tamamlanmamış fikirlerin yeniden keşfedilmesinin de bir hikayesi. Erken dönem keşfircileri bitki örtüsü, zor çatlaklar ve sınırlı ekipmanla karşılaştı; sonr nesiller daha iyi ekipman ve yeni tekniklerle geri döndü ve bir zamanlar pratik olmayan gibi görünen hatları temizleyip ekipmanlandırdı.
Les retrouvailles, bu sürecin yakışır bir devamı: hikayesi yalnızca 2026’daki ilk tırmanışıyla değil, aynı zamanda yıllardır kayada beklemiş bir fikirle de başlayan yeni bir rota.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
