Harry Kane, Doğu’ya Kiralık Oyuncudan Balon D’Or Kazanana Tamamladı

SÜSÜN VE DÜŞÜK İŞTİHARIN ZAFERİ

Brisbane Road’da 2011 soğuk bir Ocak öğleden sonrasına Leyton Orient’in Sheffield Wednesday karşısında 4-0’lık galibiyetinin bulabildiğimiz kayıtları gözden geçiren Football Daily, O’nun ikinci golünü atan genç çıraknın bir gün dünya futbolunun en prestijli bireysel ödülüne layık görülebileceğine dair çok az ya da hiç ipucu bulamadı. Spurs’den kiralık, solgun yüzlü 17 yaşındaki Harry Kane, ilk üst düzey ilk 11’inde BBC’nin “güzel bir bitiriş” olarak nitelendirdiği bir hareketle öne atlayıp Dean Cox’un kornerden attığı serbest vuruşu uzak direkten gole çevirdi. Spurs için 31 golle sonuçlanan ve ona İngiltere’ye çağırılma şansı kazandıran 2014-15 sezonundaki çıkışından sonra bile, çeşitli uzmanlar Harry’nin bir mevsimlik harika olmanın ötesine geçmeyeceğini öngördü – daha kibar ve daha düzgün saçlı bir futbolcu Chumbawamba türünden. On bir yıl sonra, son derece sevimli Bayern Munich forveti, kulüp ve millî takım için o kadar monoton bir düzenlilikle gol atmaya devam etti ki, kendisine Ballon d’Or’un verilmesini görmek pek çok insanı şaşırtmadı! Ballon d’Or!! Ballon d’Or!!! Ballon d’Or!!!! ve Londra Palladium’da canlı olarak orijinal ve en iyi Ronaldo tarafından. Son yıllarda Bruce Forsyth’ten beri, hiçbir İngiliz, büyük boyutlu kadife papyon takıp bu eski meşhur mekânın sahnesinde kendinden daha rahat görünmemişti.

Her lirasına kadar emek veren, yeteneğinden en üst düzeyde yararlanmaya çalışan bir futbolcu olan Kane’in ödül konuşması olağanüstü uzun ve mütevazilik ile minnettarlığın bir incelemesi niteliğindeydi. Cox’un, gol makinesini harekete geçiren asiste payı olmasına rağmen bir teşekkür alıp almadığını kesin olarak söyleyemesek de, eski Orient kanat oyuncusu bunun böyle olmadığını düşündüyorsa bunu haklı bir şekilde haksızlığa uğramış gibi hissetmiş olurdu çünkü Kane Junior Gunner olduğu zamandan beri çevresinde yer alan neredeyse herkes anıldı. Eşini ve annesini babasını tebrik etme sırası geldiğinde Kane’in sesi titredi; ancak Meksika maçı sonrasında Jordan Henderson’a ilişkin yaşananları açıklamaya çalışırken yaşadığı, o zamandan çok daha komik olmayan bir tarzda. Pompası, töreni ve özünümsenme duygusuyla doruk noktasına ulaşan bu son derece uzun ödül töreninin sonunda, Kane’in sahnedeki mütevaziliği, ondan önce gelen çok sayıda abartıya hoş bir karşı çıkış niteliğindeydi. “Çılgınca sesleniyor ama aynı zamanda oldukça da iyi sesleniyor” diyerek yeni Ballon d’Or şampiyonluğu statüsünden coşkuyla bahsetti. “Ne kadar özel bir gece. İnanılmaz, inanılmaz bir his. Hala hepsini sindirmeye çalışıyorum. Gerçekten bir rüya gibi görünüyor – duygu, sadece rahatlama, neşe, mutluluk, heyecan. Böyle bir salınım yaşayıp sonra bunu tiyatrodaki herkesle paylaşabilmek güzeldi.”

Thierry Henry ve Kate Scott’ın başkanlığında düzenlenen, futbol ödül törenlerinin Mick Fleetwood ve Samantha Fox’u cevaplayanı olarak nitelendirilebilecek Pazesi gecesi, tamamen pürüzsüz geçmedi. Tören, organizatörlerin maçın büyük ve önemli isimlerinin Argyll Street’e serilmiş görünen o uzun kırmızı halıdan nasıl geçeceklerini kestirememelerinden kaynaklanmış olabilecek şekilde yarım saatten fazla geç başladı. “Futbol dünyayı birleştirir” uzun zamandır FIFA’nın üst düzey yöneticisi Gianni Infantino’nun çağrısı olmuş; Ballon d’Or hazırlıkları sırasında Axminster üzerinde parlayan kıyafetleriyle poz verenlerle, yakındaki bariyerlerin diğer tarafında üşüyerek bekleyenlerle arasında belirgin bir fark kalmamıştı. Kane’in, biraz sıradan ama kendisi için açıkça çok şey ifade eden bu ödülünü kimse ona kızmaz; çoğu boş kabın yaptığı gibi bu şüpheçiler de oldukça gürültü çıkarıyor. Kylian Mbappé ve Lamine Yamal’ın çevrimiçi süper hayranları oylama sürecini açıkça eleştirirken, birkaç Arsenal taraftarı da Declan Rice ve David Raya ile ilgili bir şey ya da bir şeyden rahatsız olmuş görünüyor. İlgilenen tüm taraflar, Kane’in kazandıktan sonra paylaştığı mesajdan bir şeyler öğrenebilir: “Sessizce çalış,” diyordu. “Başarın gürültün olsun.”

BÜYÜK WEBSITE’DE CANLI

Saat 20.00’den itibaren Fleetwood Town 0-3 Arsenal karşılaşmasından Carling Kupası dördüncü turu güncellemelerini almak için Niall McVeigh’e katılın.

GÜNÜN ALINTISI

“Oyuncuların duracak bir ayakları yok. Adil olmayan şey, verdikleri performanslar. Taraftarlara baktım, o oyuncular saha içinde dolaşırken yüzlerindeki acı ve öfkeyi görebildiniz. [Lisandro] Martínez’i görüyorsunuz, Rayan etrafında dolaşırken topa ulaşamıyorlar, bu çok can sıkıcı. Bana bir yetenek ya da ne varsa olsa bir gol atardım, en azından bir takım olarak koşar, kendimi atardım. Bu oyuncular böyle yapmıyor. O soyunma odasına gidip ‘Hepsiniz ne yapıyorsunuz orada? Bu ne tür bir performans? Bu formayı giymeye layık olduğunuzu mu düşünüyorsunuz?’ demek isterdim, çünkü hiçbir şey yapmıyorlar. En iyi ihtimalle orta sıra bir takımsınız ama orta sıradaki tüm takımlara bakın, ne alıyorlar? Sert çalışan, koşan ve top koparan oyuncular alıyorlar. Bu oyuncular kendilerinin olduklarından daha iyi olduklarını düşünüyorlar. Öndeki üçlünün yeterli olduğunu düşündüklerinde yanılgı içindesiniz. Premier League oyuncuları istemişlerdi, Wolves ve Brentford’dan iyi iş çıkaran çocuklar getirmişler ama bu Manchester United takımını bir üst seviyeye taşımak için imkânsız bir hayal kuruyorsunuz eğer bunun başarılacağını düşünüyorsanız” – Wayne Rooney, Manchester United’daki güncel durumu sakin bir şekilde açıklıyor.

Wayne Rooney, 2006 yılında United formasıyla, bir gol attıktan sonra. Fotoğraf: Tom Jenkins/The Guardian

FOOTBALL DAILY LETTERS

Dünün Football Daily’si hakkında: Tamam, bu kadar güncel olmayabilir ama Omar Berrada’nın adı, sıkıldığımda uydurduğum, Rupert Holmes’in “Escape (the Piña Colada song)” şarkısının melodiğine oturan neşeli bir şarkıya uyuyor: ‘Adın Omar Berrada ise / Utançtan başın asılmalı / Glazers’ı destekliyorsan / Yarım beynin var demektir / Jason Wilcox bir şey yapmadıysa / Asıl suçlu o olduğunda / O zaman senin doldurduğun taraftarlarız / Bu acıyı nasıl durduracağız?’ Ben hatta bir United taraftarı bile değilim ama hepiniz hoş geldiniz – Simon Mazie.

Manchester United görevini memnuniyetle üstlenirim, çünkü bu altı ayda üç yıllık maaş kazanmanın kesin bir yolu – Alex Lester.

United’daki dağınıklık artık daha net görünür hale geldi; acaba Bryan Mbeumo Spurs’i seçmek yerine ne kadar iyi ederdi? – Richard Fernandez.

Jonathan Chester-le-Street’in Noble Francis’i Fifa başkanlığına aday gösterme konusundaki güzel fikri hakkında (dün yayınlanan Football Daily mektupları). Bu adayı destekliyorum ve onun göreve başlamasıyla birlikte ilk işinin, açıkçası kendisine verilecek bir Noble ödülünün oluşturulması olmasını dört gözle bekliyorum – Peter Oh.

Eğer sizde de böyle mektuplar varsa, lütfen bunları the.boss@theguardian.com adresinden gönderin. Bu gün ödülü olmayan mektubun günü … Simon Mazie’e gidiyor. Yarışmalarımızı düzenlediğimizde geçerli olacak şartlar ve koşullar burada.

• Bu, günlük futbol e-postamızın bir bölümü … Football Daily. Tam sürümü almak için bu sayfaya gidin ve talimatları takip edin.