Handikap Kesimini Takip Etmeyi Bıraktım: Bu Sezon Bu Bir Hata mıydı?

Bu yıl tek amacım kötü oyunlarımı iyileştirmekti. Ambiyöz hedefler koymaya alışkın biri için bu farklı hissettirdi. Ne bir hendek barajı kırıyordum ne de kişisel en iyi skorum.

Zeminimi yükseltmek istedim, tavanımı kovalamak yerine. Çünkü en çok pahalıya patlayan kötü oyunlar odur. Bizi 18. delikten ayrılırken içi boşalmış, bunun nasıl olduğunu anlamaya çalışırken bırakanlar onlardır.

Her zaman bir dalgalanma golfçüsüyüm; en düşük oyunlarım bazen kuşlarla, ikili boğayla ve araya serpeleştirdiğim daha dengeli deliklerle doluydu. Bu dengeleme işe yarayabilir ama sağlam skorlar atmayı olduğundan daha zorlaştırır.

Latest Videos From

Golf Monthly

Yılın yaklaşımım, benim için her zaman işe çalışan ama bir vites yukarı çıkarılmış bir yöntemdi. Handikapımı bir yılda 34’den 9’a düşürürken, bunu oyunumdaki en büyük açıkları bulup tek tek kapatarak yaptım.

Bu sezon bir adım ileri gitmek istedim. Büyük sayılarımdan hangi kalıpların çıktığını anlamak, onlara yol açan olay dizisini değiştirmek istedim.

Kalıplarımı Anlamak

İkili boğaya (veya daha kötüsüne) neden olan deliklere bakarken, çoğunun aynı yerden başladığını fark ettim: atıştan. Bir atış tehlikeye giriyor ve oradan deliği yeterince kurtaramıyordu.

Bu, yeterince uzağa gitmeyen bir çip olabiliyordu; sonraki atışımı dallarla engellenmiş bırakıyordu. Ya da isabet ettirilemeyen fairway, isabet ettirilemeyen yeşile dönüyor ve delik parmaklarımdan kayıp gidiyordu. Bazen kötü bir atışla bile başlamıyordu. İyi vurulmuş bir drive, fairway bunkerına ulaşıyor ve bir sonraki atışımı yeşile gitmek yerine kurtarma için harcıydım.

Ortak olan şuydu: bir atış beni ayağa kaldırdı, bir sonrakiyse orada tuttu. Kalıplarımı ortaya çıkarmak için, kaybettiğim her atışı üç sütundan birine ayırıyorum: vuruş, strateji ve kurtarma. Her oyundan sonra kendime soruyorum:

Vuruş, demek istediğimi mi yaptı? Bu, vuruş. Oynanması gereken doğru atış mıydı? Bu, strateji.
Kaçırınca kendimi kurtardım mı? Bu, kurtarma.

Bu üçünden ikisi işliyorsa, sağlam bir oyundasınızdır. Üçü birden birleşirse, işte hayallerin kurulduğu skor budur. Ama yalnızca biri canlıysa, bu bir mücadeledir.

Bu pencereden bakınca büyük deliklerim mantıklıydı. Engellenmiş bir drive, bir vuruş sorunuydu. Bunkera salınmak bir strateji hatasıydı. Kurtarılmayan bir isabet ettirilemeyen yeşil, bir kurtarma açığıydı. Bu üçlüden ikisi ya da üçü aynı delikte üst üste geldiğinde, ikili boğalar işte oradan çıkıyordu.

Yuvarlaklarımı böyle parçalamak, çabayı nereye yöneltmem gerektiğini de gösterdi. Vuruş ve kurtarma açıkları pratikte düzeltilir. Strateji hataları sahada düzeltilir.

(Image credit: Jess Ratcliffe)

Zinciri Kırmak

İlk adımım, o pahalı atışları uzak tutmaktı. Bu, her fairway’i isabet ettirmek anlamına gelmiyordu. Oynama durumunda olmak ve bir sonraki atışım için kendime şans tanımaktı; kurtarma ihtiyacı duymadan.

Tehlikeye girenler için, deliğin çözülmesini durduracak bir stratejim vardı: tehlikedeysen, ikili yapma.

Bu, sezondaki en iyi oyunlarımdan biri olarak birleşti. Kuşlarla ya da hatta parlak atışlarla dolu bir oyun değildi. Tam tersine. Ama bu, ikili boğasız attığım ilk rekabetçi oyundu.

Kalıplarımın ima ettiği gibi, o gün atışlarım son derece sapıttı. Ağaçlara ve bunkerlara giriyor, komşu deliğin fairway’ine neredeyse değiyordu. Atıştan gelen zorlu bir gündü. Ama beni kurtaran stratejim ve kurtarmamdı. Ve yalnızca birkaç atış farkla en düşük rekabetçi skorumla bitirdim. Vurduğumdan çok uzak hissettiren bir sayı.

Bugüne kadar en iyi putting oyunlarımdan biriydi; 31 top ve üçlü top yoktu. Ve beş kez yukarıdan aşağı bitirdim. Bu yüzden tam çanta ayarından sonra değişmeyen tek kulüp, putting topum.

En çok gurur duyduğum delik son delikti. 17 deliği ikili boğasız geçtikten sonra, son atışımı hızla birinin arka bahçesine gönderdim. Tabii ki.

Bu noktada kalbimin çöktüğünü inkar etmem. Orası bitti, koşumun sona erdiği düşüncesi geldi. Ama kendimi toparladım, iyi bir ikinci atış yaptım ve yine bir bogey kurtaracağım diye sessizce kendime söz verdim. Ve öyle yaptım.

Bu tur ve bu son delik bana daha önce hiçbir turun veremediği bir şeyi verdi. İyi skor yapabileceğime dair bir güven; özellikle iyi vuruş yapmadığımda bile. Stratejime sadık kalıp kendime güvenirsem, panikleyip o kahramanca vuruşları kovalamazsam skorumun bundan bana minnettar olacağını fark ettim.

(Görsel kredisi: Jess Ratcliffe)

Küçük Kazançları Takip Etmek

Bu yılki ilerlemem basamaklar halinde geldi. O iki serbestliklik turum, fairway’den topu oyun içinde tutmanın birinci önceliğim olduğunu net bir şekilde gösterdi. Aynı zamanda o kadar da savunmada kalmadan ne kadar skor yapabileceğimi görmeye merak sardım.

Şimdi o açığı kapattıktan sonra sıradaki adımım yeşile isabet doğruluğumu geliştirmek. Golfçilerin skorlarının ardındaki örüntüleri anlamalarına yardımcı olmak için kurduğum platform Trail Golf – bana par-3’lerin skor hedefime karşı en zayıf alanlarım olduğunu gösterdi.

İşte bu şekilde çalışmanın beni cezbeden yanı – pratiklerim için net bir odak ve oyunumda ilerlemeyi ölçmek için bir ölçü vermesi. Her basamak, üzerinde çalışıp takip edilebilecek kadar küçük. Ve bir tur sırasında tutunabileceğim bir şey veriyor. O par-3 yeşillerine isabet ettirmek.

Bu Kışın İşini Bilmek

Bu yüzden kışa net bir planla giriyorum. Fairway bulma becerim skor hedefim için yerinde ama yeşile isabet ettirme konusunda öyle değil. Bu da vuruşumu daha sık isabet ettirmek için çalışacağım anlamına geliyor. Ve eksik vuruşumun nereden geldiğini biliyorum.

Aşağı vuruşa (downswing) takılıp istediğimden daha sivri bir saldırı açısıyla içeri gelen bir alışkanlığım var. Yüksek, sağa eksik vuruş da işte o zaman beliriyor. Par-3’lerde de bunu en çok hissediyorum, teeden bir demir topu elindeyken.

İlginç olan, yeni özenle ayarlanmış (fitted) sopalarla buna giriyor olmam. Yeni demir saplarım daha güçlü bir uç profiline sahip, bu da yüksek top uçuşumu aşağı indiriyor ve topun içinden geçişte bana daha fazla kararlılık veriyor.

Vuruşum üzerinde çalışmayı seviyorum; çünkü mükemmelliği kovaladığım için değil, o bulmacanın keyfini çıkardığım için. Ve soğuk çöktükçe kısa oyun pratiği zorlaştıkça, kış bunun için mükemmel bir zaman.

(Görsel kredisi: Jess Ratcliffe)

İleriye Bakmak

Bu mevsime baktığımda, momentum inşa ettiğim bir dönem gibi geliyor. 6.9 ile başladığım yılı, hiç olmadığım kadar en düşük handikapla, 4.4 ile kapatmışım. Ve bu azalma onu kovalamaktan gelmedi. Oyunumu anlamaktan geldi – nereden top kaybettigimi ve o büyük numaralara neyin yol açtığını – sonra da bunun üzerine bir şey yapmaktan.

Seneyi aynı kalan şey yaklaşım: örüntülerimi anlamak ve enerjimi en pahalı açığımı kapatmaya yöneltmek. Strateji ve scramble (top toplama) beni bu mevsim geçirdi. Vuruşumu onlara yetişecek kadar yükseltebilirsem, üçünün birden birleştiği turlar belki de artık hayal ürünü olmaktan çıkacaktır.

Jess’in bu kışki çalışmalarını Instagram ve TikTok hesabından takip edin.