Val Travenanzes’in çok üzerinde, İtalyan Dolomitleri’ndeki Fanes grubunda. Furcia Rossa III’ün güney cephesi 2.791 metrelik zirvesine doğru yükselir. Vadinin diğer tarafında, Tofane’in dev duvarları ufku kaplar. Eski askeri yollar ve savaş dönemine ait mevziler, hâlâ vahşi ve zorlu bir manzarayı geçer.
San Cassiano yakınlarındaki Alta Badia bölgesinden yaklaşilan Furcia Rossa, bölgenin geniş çevresinde en bilinen büyük yerleşim yeri olan Cortina d’Ampezzo ile birlikte, Fanes arazisi üzerinden kapsamlı bir alpine yaklaşım gerektirir. Eski yollar ve silik chamois izleri kayalıkların altına götürür. Kendinizi prehistorik insanların, eski Romalıların, başka çağlardan askerlerin izlerini takip eder gibi hissedersiniz. Bu, tırmanıcıların arabalardan indikten birkaç dakika sonra tutunma noktalarına tutunarak başlayabileceği bir yol kenarı kayası değildir. Yaklaşım, üstlenilen işin bir parçasıdır ve geçmişte kayalıklara yaklaşan tüm kişiler hakkında düşünmek için size zaman tanır.
Dolomitlerin tüm tırmanış tarihine rağmen, Furcia Rossa III’ün güney cephesi hâlâ tırmanılmamıştı. Dik levhalar, pürüzsüz kaya ve saçaklar, sürekli ve korunabilir hatlar bulma umudunu belirsiz kılıyordu. Yine de Simon Kehrer ve Hubert Eisendle için bu cephe, yoğun keşfedilmiş bir dağ silisinde giderek nadir hale gelen bir şey sunuyordu. Bu iki Dolomit patlaması için, dokunulmamış arazi üzerinden tamamen yeni bir hat keşfetme fırsatıydı.
Hikâye bir fotoğraf ve bir soruyla başladı: Dolomitlerde gerçekten değerli, tırmanılmamış bir duvar kalmış mıydı?
View this post on Instagram
Kehrer, duvarı ilk kez Travenanzes Vadesi’nde, dondurucu soğuk koşullarda bir kış tırmanışı bekletme noktasında asılıyken fark etti. Cephe dikkatini çekti, görünüşü pek güven vermiyordu.
“Duvarı ilk gördüğümda, Travenanzes Vadisi’nde buzlu bir ayak üstünde asılı kaldığım için çok soğuktuydu” diyor. “Onu uzaktan gördüm ve tırmanması çok zor göründü.”
Duvarı takip eden yıllar boyunca izlemeye devam etti. Sonunda, bir rotayı yerleştirmenin olancağı kendi başına bir amaç haline geldi, pratik zorluk ise o ve Eisendle sonunda onun altında durduklarında ortaya çıktı.
View this post on Instagram
“Hubert ile ilk kez bu görkemli duvarın altında durduğumuzda, duvara ürkütücü bir bakış attık ve sonra hayal ettiğimiz hattı içeri girmeye cesaret edemedik” diyor Kehrer. “Eksik şartlarımız için çok ağırdı, bu yüzden daha basit bir hattı çözmeyi düşündük.”
Bu karar, 2018’de Kehrer ve Eisendle tarafından yerleştirilen Princess Soreghina’yı üretti.
Öğle sonrası güneş, olağanüstü renk ve dokuya sahip bir cepheyi aydınlattı. Gri levhalar parlak beyaz saçaklara yükselirken, kızılımsı, sarı ve kahverengi çatlaklar dik cepheyi delebiliyordu. Formasyonlar her yönde hatlar sunuyormuş gibi görünüyordu, ancak görünür olanaklar daha karmaşık bir gerçeği gizliyordu. Duvar, hayal ettikerinden daha dik ve daha levha yapılıydı ve kaya düzgün sağlam değildi.
Sağ taraftan başlama kararları, zorluğa çekilmekten çok, duvarı anlamak için bir fırsattı.
Rotay: Princess Soreghina
İlk tırmanış: Simon Kehrer ve Hubert Eisendle, 2018
Uzunluk: 280 metre
Sıra: 9
Zorluk: VIII (VII/A0)
Rotay, son derece zor bir levha sırasında doruklanan, güzel ama zorlu bir girişti. Kehrer, tırmanışın aldatıcı doğasını, özellikle başta basit görünen bir bölümü hatırlıyor.
“İlk turda en zor yerleri mütevazı bir levhada bulduk” diyor. “Onun üzerinden hızlıca tırmanacağımı düşündüm, bunun yerine sonsuzluk harcadım.”
Bu deneyim hem kayanın kalitesini hem de onu tırmanmak için gereken hassaslığı ortaya çıkardı. Aynı zamanda zirveye doğru giden merkez çatak sistemini de yarım bıraktı.
27 Ekim 2021’de Kehrer ve Eisendle, başta çok zor buldukları hattı çözmek için geri döndüler.
Eisendle, cephenin ortasındaki bir köşeden tırmanmaya başladı. Biraz kırılgan kayanın 40 metrelik bölümünden sonra, bir saçağın altına enine geçti ve bir çıkıntıya ulaşıp bir bekletme yerleştirdi. Kehrer izledi, küçük bir saçak üzerinden tırmanıp önce bir dizi bant boyunca sola enine geçti.
Üstlerinde, yolu kesen geniş gri kayalıklar vardı; çatlak sistemi görünürdü ancak oraya ulaşmak yüzeyi aşmak için zorlu bir geçiş gerektiriyordu.
Eisendle, teknik arazide sağa yarıp sonunda zirveye giden yolu vaat eden daha büyük çatlak ve bacalı sisteme ulaştı. Tırmanış dik ve ara sıra kırılgan olmaya devam etti. İki daha fazla bölüm sonra, öne doğru eğilen bir basamağa ulaştılar. Kehrer, dik bir duvardan sola zorla geçiş yapmaya çalıştı ancak zorluklar beklenenden çok daha zorlu çıktı. Gün ışığı tükenirken ve kış yaklaşırken geri çekildiler.
Neredeyse tam bir yıl sonra, 26 Ekim 2022’de geri döndüler. Bu kez, küçük bir pilyonu aşarak tırmanışla sağdaki çatlak sistemini geri kazandılar. Zorlu kaya bloğu adımları onları daha yukarı taşıdı; son bölümde ise sola doğru yarıp bir sırtı ve zirveye çıktılar. İyi şansla, gün batımından kısa bir süre önce vardılar.
Zirvede oturup son erzaklarını yerken, başardıkları şeyin farkına vardılar: ilk denemelerinde direnç gösteren bir duvardan geçen, talepkar yeni bir rota. İniş sırasında, rotaya Hinterm Horizont, yani Ufkin Ötesini koydular.
Rota: Hinterm Horizont
İlk tırmanış: Simon Kehrer ve Hubert Eisendle, 26 Ekim 2022’de tamamlandı; 27 Ekim 2021’deki başarısız denemeden sonra
Uzunluk: 340 metre
Bölüm: 10
Zorluk: VIII−, zorunlu VII+ tırmanış
Topo
İkinji deneme, ambasyondaki herhangi bir azalma yerine deneyimden yarar sağladı. Kayayı daha iyi biliyorlardı ve rotanın nereye gidebileceğini anlıyorlardı. Tam hazırlandıqlarındı.
“İlk sefer hazır değildik, ancak ikinci sefer kayaya aşinaydık ve duvara kararlılıkla tırmanıp mantıklı hattı izdik,” diyor Kehrer. “Sevinçten coşan ve hayrete düşen, kayanın artık bizim tarafımızda olduğunu gördük.”
İsim, yalnızca duvarın özelliklerini yansıtmıyordu. Rota, Dolomitler hakkındaki bildiklerini aşan bir bakış açısıyla mümkün olmuştu. Kehrer ve Eisendle için başarı, zirveye ulaşmaktan çok daha fazlasıydı. Mantıklı bir hattı belirlemek, zorluklarını çözmek ve onu serbest tırmanışla aşmak… Bunlar, başarıyı oluşturan şeylerdi.
“Benim için Furcia Rossa, tarif edilemeyen bir hissti. Böyle bir duvarda ilk hattı bulmak ve serbest tırmanışla başarmak bir düştür.”
Koruma felsefesi
Kehrer’in rota geliştirme yaklaşımı özenli. Yalnızca zorluk önemli değil. Kayanın kalitesi, hattın doğal mantığı ve onu tırmanış deneyimi… Önemli olan bu. Gripped ile paylaştı:
“Zorluklar benim için o kadar önemli değil, ancak rotanın hattı ve ayrıca kayanın kalitesi çok daha önemli.”
Felsefe, rotalarını takmasıyla yansıır. Mümkün olduğunca yerleştirilen trad tercih edilir; cıvatalar yalnızca doğal malzemenin uygunsuz veya yetersiz olduğu bölümler için saklanır.
“Kayak baştan beri son derece güzeldi,” diyor Furcia Rossa hakkında. “Koruma yeterli sınırlar içindeydi ve mümkün olmadığında cıvatalarla.”
Kehrer, Hinterm Horizont’a daha az cıvata yerleştirebileceklerini kabul ediyor, ancak amacı rotaları gereksiz şekilde korkutucu kılmak değil. Diğer tırmanışçıların onları tekrarlamasını, deneyimden keyif almasını ve yine de anlamlı bir zorlukla yüzleşmesini istiyor. Gripped, Kehrer’i bunun hakkında sorguladı.
“Elbette daha az cıvata kullanabilirdik, ancak diğer tırmanışçıların rotalarımızı tekrarlamasını ve bunu eğlenceli ama biraz da zorlu bulmasını seviyoruz,” diyor. “Kayak hepimizin ortak mülküdür ve ben, ardılari için hem bekçilerin hem de koruma noktalarının güvenli olması gerektiğine inanıyorum.”
Zorlukla sorumluluk arasındaki bu denge, Furcia Rossa’yı anlamak için merkezde. Bunlar, sık aralıklı cıvatalar ve karmaşık olmayan bir yaklaşıma sahip geleneksel sport tırmanışlar değil. Rota bulma, malzeme seçimi ve muhakeme hâlâ gerekli. Pirinçten cliffhanger toplarının da yardımcı olması.
Kehrer, yıllar boyunca bu yaklaşıma sadık kaldığını, güzel kayaları aradığını ve en mantıklı rotayı izlediğini söylüyor. Aynı zamanda çok daha kırılgan kayalarda, tırmanışın temiz hale getirilmesi için kapsamlı çalışmalar gerektiren rotalar da kurdu. Bu projeler çoğu zaman Cal Bochei çevresinde, evine daha yakın yerlerdeydi ve sabır ile önemli bir emek gerektirdi. Furcia Rossa’da kayanın kalitesi süreci özellikle ödüllü kıldı.
Yıllar boyunca Princess Soreghina ve Hinterm Horizont, yüzde yerleşik rotalardı. Sonra Luca Ducoli ve Leo Gheza duvarı keşfetmeye başladı. Kehrer, yüzeyi keşfettiklerini biliyordu ancak kaç tane tırmanılabilir rotanın ortaya çıkacağını merak ediyordu. Bazı bölümler olağanüstü derecede pürüzsüzdü ve yukarıya doğal bir geçiş arayan herkesi pek teşvik etmiyordu.
“Luca ve Leo’nun o büyük duvara girdiğini biliyordum ve burada tırmanılabilir rotalar bulmanın kolay olmayacağını düşündüm, çünkü kaya bazen çok pürüzsüz olabiliyor,” diyor.
Ducoli ve Gheza ikinci rotalarını kurduğunda, Kehrer onların da duvarın potansiyelini keşfettiklerini fark etti.
“Onların da fanların büyüsünü keşfettiklerini biliyordum,” diyor (kayadaki karakteristik oluşumlara atıfla). Ağustos 2025’te kurdukları, iki önceki rota arasında uzanan 300 metrelik Il Tempo Sospeso, IX−, R3 derecelendirmesine sahip ve çiftin doğal korumaya olan bağlılığını yansıtan ciddi bir rotadır.
Rota: Il Tempo Sospeso
İlk tırmanış: Luca Ducoli ve Leo Gheza, Ağustos 2025
Uzunluk: 300 metre
Derecelendirme: IX−, R3
İlk tırmanış sırasında koruma için kam ve altı çivi kullandılar, cıvatalı duraklamalar vardı. Sonrasında rotayı takip eden tırmanışçıların hattı anlamalarına yardımcı olmak için daha fazla çivi ve iplik eklediler.
Rota, yüzeyin potansiyelini ilk çiftin rotalarının ötesine taşıyor. Aynı zamanda modern dağ tırmanışında süregelen bir tartışmayı da yansıtıyor: zor bir rotanın karakterini korurken, gelecek grupların onu tekrarlayabilmesini nasıl sağlamak.
Ağustos 2026’da Ducoli ve Gheza farklı bir hedefle geri döndü ve sarkıtlar ile dikey kayalıklar üzerinden geçen, daha zor, daha çok spor yönelimli Déjà vu rotasını kurdu.
Rota: Déjà vu
İlk tırmanış: Luca Ducoli ve Leo Gheza, Ağustos 2026
Uzunluk: 320 metre
Derecelendirme: 8a, zorunlu 7a tırmanış
Koruma: S3
S3 koruma derecelendirmesi, düşmelerin uzun olabildiği ve tırmanışçıların sonuçları dikkatle yönetmesi gereken, nispeten aralıklı korumayı işaret ediyor. 8a teknik derecelendirmesi tırmanış zorluğunu ölçerken, S3 korumanın ciddiyetini ve cıvatalar arasındaki muhakemeyi tanımlıyor.
Tırmanış çoğu zaman boulder benzeri özellikler gösteriyor, parmak uçlarını zorlayan küçük tutma noktaları ve minik su damlası oluşumlarına dayanıyor. Özellikle unutulmaz üçüncü bölüm, dizilimin hemen belli olmadığı, yaklaşık on metrik teknik kayalık bir geçidi sağa doğru kat eden bir geçiş içeriyor.
View this post on Instagram
Gheza, kayayı Dolomites’te karşılaştıkları en iyi kayalardan biri olarak tanımladı. Tutumunuzda biraz hışırtı olması gerekiyor, dolomit kireçtaşı Verdon değil. Bu durumda rotanın güneydoğu yönü, olumlu koşullarda kuru kalmasına yardımcı olabiliyor ve bu da onu ara mevsimlerde cazip kılıyor. İyi koşullar, bu hışırtıyı omuzlamaya yardımcı oluyor.
Birlikte dört rota, Furcia Rossa III’ün modern dağ tırmanışı için ciddi bir destinasyon olarak ortaya çıkışını belgeliyor. Yüzey tek bir tarz dayatmıyor. Arazisi, hem doğal koruma arayan hem de dağın taleplerini denkleme dahil ettiği sürece daha zor, çok more spor yönelimli rotalar kuran tırmanışçıları ödüllendiriyor.
Dolomites’te tırmanılmamış duvarlar bulmak giderek zorlaşıyor. Bölge, uzun bir keşif geçmişine sahip ve en bariz rotaları çoğu zaman tekrar tekrar tırmanılmış durumda. Yine de Furcia Rossa III, göz ardı edilmiş bir yüzeyi araştırmaya ve ilk denemenin başarılı olmayabileceğini kabul etmeye hazır tırmanışçılar için fırsatların hâlâ var olduğunu gösteriyor.
Kehrer’in duvarla bağı, yıllara yayılan gözlemler sonucunda gelişti. Yaklaşımı bulmak, olası bir hattı belirlemek ve sonunda onu serbestçe tırmanmak, hepsi aynı deneyimin parçalarıydı. Uzakta bir görüntü olarak başlayan şey, sabır, muhakeme ve daha iyi hazırlanarak geri dönmeden önce geri çekilme iradesi gerektiren sürdürülebilir bir projeye dönüştü.
“2026’da tırmanmamış duvarlar bulmak kolay değil,” diyor. “Ancak benim için Furcia Rossa tarif edilemez bir his verdi.”
Ducoli ve Gheza’nın daha yeni güzergahları, sonrasında ne gelebileceğini gösteriyor. Bir duvarın potansiyeli bir kez fark edildiğinde, farklı tırmanıcılar farklı fikirlerle geri dönebilir ve aşağıdan belli olmayan olanakları ortaya çıkarabilir. Furcia Rossa, yalnızca zorlu güzergahlardan oluşan bir koleksiyon değil. Gözlem, teknik beceri, tedbir ve keşif iradesiyle şekillenen tırmanıcılarla bir dağ arasındaki sürekli bir diyalogdur.
Kehrer, duvar yıllarca gözlemledikten sonra bir hedef haline gelmeden önce yüzü yıllarca izledi. Furcia Rossa’daki deneyimi, ilk tırmanışların her zaman belli bir hat ya da net bir planla başlamadığına dair bir hatırlatma. Bazen uzak bir manzarayla, belirsiz bir yaklaşımla ve duvarın ilk göründüğünden daha fazlasını sunabilecek olması farkındalığıyla başlarlar. Ufka gelince, her zaman sonu değildir. Bazen de bir sonraki güzergahın başladığı yerdir.
Furcia Rossa III, Dolomitler. Fotoğraf: Leo Gheza
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
