LOS ANGELES — Sessizlik, Dodgerların soyunma odasında bir siren gibi yankılandı. Sağır eden bir sessizlik. Fısıldamalarla çığlık atan o umutsuzluk.
Sessizlik, Max Muncy‘nın dolabında oturup iPhone’una bakarken etrafında kaldı. Kolları kesik koyu gri gömlek ve üzerinde hâlâ beyaz Dodgers pantolonuyla, başparmaklarıyla hayal kırıklığını atlatmaya çalıştı. Giyinmek yerine, Brewers’a karşı 3-0’lık NLCS gerisinde biraz daha derinlere daldı.
Sessizlik, Blake Snell‘nın sesini boğdu; o kadar fısıldadı ki, bu sakin ev soyunma odasında sözleri ancak zorlukla duyulabiliyordu. Siyah ve kamuflaj desenli Los Angeles şapkasının paçası yüzünün üzerinde süzüldü, ama yine de hayal kırıklığını gizleyemedi. Sessizlik, Kiké Hernández’i dolabında delikli bıraktı; yüzü yere dikili, cevapları ararken kısa kesilmiş, ağartılmış sarı saçlarının içine elini soktu.
Bu ev soyunma odası, yakın zamanda zaferin gürültülü öfkesini başka hiçbir yerden fazla gördü. İki kez üst üste dünya şampiyonu unvanına sahip Dodgers, önceki altı sezon içinde bu alanı ve başkalarını şampanya ve coşkuyla doldurdu. Tarihin duyabileceği bir ses çıkardılar.
Ama Çarşamba akşamı, ahşap duvarları ve lacivert sandalyeleriyle mekân, bir mosh pitinden çok bir türbe gibi yankılandı. Milwaukee tarafından boğulmuştu.
Brewers basitçe daha iyiydi. Daha zekiydi. Daha dayanıklı. Daha aç.
Brewers’ın NLCS’te 3-0 öne geçti. Bir galibiyet daha ve takım tarihinin ilk kez Ulusal Lig bayrağını kazanacaklar. Perşembe akşamı, yıl boyu Dünya Serisinin favorisi olan Dodgers’a karşı bir süpürmeyi tamamlayabilirler.
“Oldukça basit bir cevap bu,” Muncy dedi. “Çöp gibi oynuyoruz. Onlarsa harika oynuyor.”
Sessizliğe yutulmanın eşiğindeeler. Bu NLCS’te 3-0’lık bir çukurda, Dodger Stadium’da Game 3’te 6-2’lik bir ezilmenin ardından, kendisini tekrar tekrar kanıtlamış bir kulüp için bile aşılması imkânsız görünüyor. Çünkü karşılarında, sadece $433 milyonluk bu canavara karşı değil, aynı zamanda korkusuz olan genç ve coşkulu bir ekip var. Karşılaştıkları efsanelerin ölümlü olduğunu hissedebiliyorlar. Dodgers’ın üstünlüğünün sonuyla yüzleşmek zorunda kalıyor.
Pusunsuz sular.
Bazı açılardan bu, tahmin edilebilir bir şekilde gelişiyor. Dinastiler çoğu zaman destansı patlamalarla biter. Çöküşleri, geldiğinde ani olur — ya da böyle gelir. Mükemmellik beklentileri eğitir. Özellikle de imkânsızdan toplanan, büyülü anlar yazan ve yeteneklerinin tükenmeyen kaynağı her zaman bir kahraman üreten bu Dodgers. Yani üstünlük öldüğünde ya da daha büyük birinden haberdar olduğunda, birdenbire geldiğini hissettirir.
Dolayısıyla Dodgers için de böyle oldu. Kaçınılmazlıkları çaresizliğe dönüştü. Üstünlüklerinin korna çırpması durdu. Y2K Yankee’lerin ardından ilk üç kez üst üste şampiyon olacak fırsatları soluyor.
Dönemlerin sonu duyuruyla gelmez. Ya da ferahlıkla. Ve bu dağılmalarının tek çaresi, daha fazla büyünün umudu. Los Angeles, Game 4’e sessizliğin gölgesi altında giriyor; bir zamanlar bu kadar kolay gelen cevapları içeride arıyor. Bir zamanlar durdurulamaz olan Dodgers’ın parçalandığı görülüyor.
“Bunu önce de yaptık,” Hernández dedi; kişisel Oktobert büyüsü tükeniş üzerinde, “ama böyle büyük bir çukorda hiç olmadık.”
Snell top atarken bile, oyunu açan ilk atışta Jackson Chourio‘nın vurduğu tek vuruşluk bir home run dışında hiçbir şey kaçırmasa da, angar Dodger Stadium’dan hiç ayrılmadı. Hatta Will Smith, muhtemelen beyzbolun en derin bullpen’inden birinde yer alan Brewers’ın önde gelen atıcılarından Abner Uribe’e karşı tam doldurulmuş tabaklarda iki vuruşluk bir çiftlik vurduğunda bile, sinirli gerilim sıkılaşmasını gevşetmedi.
Bu, Brewerların yaptığı şey. Takımlara, hücumlarına ve seyircilerine havayı alıyorlar. Rakiplerin nefes almasını zorlaştırıyorlar. Üç Game 3 home runları, Los Angeles’ın sadık taraftarlarının ciğerlerini delecek kadar deldi.
Brewers Snell’i bekledi. Bir çareleri yoktu. Komutuyla bilinmeyen bir başlatıcı olan Snell, birden dördüncü kesimli topuyla arının arkasına dokunabilirdi. Fastball’ı bölge içinde oynuyordu ve %46 saldırgan-kaçırma oranını çekiyordu. Altı çerçevede dokuz oyuncuyu düşürdü.
Amaç, Snell’in malzemelerini bölgenin üstüne çıkarmak. Ama slider ve changeup işe yararken, curveball’ın oyuncuların göz hizasını değiştirmesiyle Brewers zehirlerini seçmekte zorlandı.
“Snell inanılmazdı,” Brewerlar menajeri Pat Murphy dedi. “Yani, gerçekten çok iyiydi. Yani bu adam muhteşemdi.”
Ardından Jake Bauers, Snell’e karşı 11 atışlık bir vuruşta savaştı ve solak atıcıyı fastball’ını kullanmaktan kaçınmaya zorladı. O 11inci atışta, sayım tam doluyken, Snell’in geri dönmesi dışında çare kalmadı.
Bauers ise onu düzgünce vurdu.
İkili şüphe içermeyen vuruşu, iki vuruşluk bir home run olarak sağ saha tribünlerine inmeden önce 412 feet yol aldı. Milwaukee 3-2 öndeydi. Sonraki vuruşçu, Garrett Mitchell, arkaya bir patlatma daha izledi.
“Bauers’a ortada bir fastball bıraktım,” Snell dedi. “Ona baş eğiyorum. Ne vuruştu. Ona elimden gelen her şeyi attım.”
Bu, sonun gerçeği. Bir noktada, şampiyonun sahip olduğu her şey artık yeterli olmuyor. İster yorgunluk, ister geri dönüş, ister yükseltilmiş rekabet olsun, yapabilecekleri en iyisi yetersiz hale geliyor.
Dodgerlar, Game 1’de deadline’da alınan iki kez Cy Young Ödülü sahibi Tarik Skubal‘yı sahaya çıkardı. Kaybettiler.
Game 2’de, bu neslin en iyi postseason başlatıcılarından birini kolayca Yoshinobu Yamamoto‘yı sahaya çıkardılar. Kaybettiler.
Ardından, Game 3’te, evlerinde iki kez Cy Young Ödülü sahibi başka bir atıcı olan Snell’e döndüler. Kaybettiler.
Bu yılın büyük bir kısmında Dodgers’ın Shohei Ohtani‘nın yoluna gireceğinden emindi. Tükeniş savaşı, inatçılığının gücünün bir şekilde sağ kolundaki ve sol dizindeki yaraları iyileştireceğinden. Los Angeles nihayetinde onun hayatında bir kez görülen yetenek setini bu serieye dahil edecekti.
Ama Ohtani doğru görünmüyor. Neredeyse iki aydır home run vurmadı. Geç postseason’da sekiz vurdu.
Halk efsanesi fizikliğinin aşınması ve yıpranması, göründüğü kadarıyla maliyetini çıkarmaya başladı. Sol bacağı sürükleniyor; tabaka doğru yürürken çimden neredeyse kalkmıyor.
Cismin üzerinde çok beyzbol mili olan 32 yaşında. Diz artık yalnızca onun üretebileceği tork ve gücü kaldıramaz. Bu postseason’da temelde tek vuruş vurucuya dönüştü.
Ve maçtan sonra Ohtani’nin dolabı boş kaldı. Sessizliğe yutulmuştu.
Mookie Betts için de durum aynı. Boş dolabı sessizliğe teslim oldu. Maçı birkaç ses seviyesi düşürdü. Bu serie kaliteli vuruşlar yapsa da, 34 yaşındaki artık eskisi gibi bir yıldız değil.
Betts, üst üste dört Dünya Serisi yüzüğüne sahip tek aktif oyuncu olmaya çalışıyor. Ve Dodgers’ın Ulusal Lig’den üç kez üst üste şampiyon olacak ilk takım olması için çaba gösteriyor. Ama tarihi yapma fırsatı ellerinden kayıp gidiyor. Zaten bitmiş olabilir.
“0-3 geride olmanın zihniyetini bilmiyorum,” Muncy dedi. “Hiç 0-3 geride olmadım. Bu yüzden sana söyleyemem.”
Kaçınılmaz zaman az. Az söz. Cevap yok. Dodgers’ın dünyasında sessizlik giderek daha gürültülü hale geliyor.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
