LOS ANGELES — Dodgerların bunkerının çoğunda bakılacak bir şey kalmamıştı.
Sadece birkaç oyuncu, on yıldır zafer için çok daha sık tındıkları, yenilgi içinse pek eğildikleri üçüncü saha bunkerinin üst basamağına dikilmiş, ellerini demir bariyerlere dayamışlardı.
Bu bariyerler buna alışkın değildi. Bu yüzden çoğu onlara bu hakareti yapmadı.
Cünkü bu deneyimli kadro o tırmanışı biliyordu. İnanın ya da inanmayın, futbolun neredeyse bir on yılı boyunca imparatorlar gibi hükmettikten sonra yenilgiyi de biliyordu.
Bu arada sporun Golyat’ını dört maçta ezip geçen genç kulübün Brewerları‘nın, zaferlerini Los Angeles topraklarında kutlamasını izlemek için bir gerek yoktu.
Bu yüzden Dodgerlar, Perşembe günü oynanan 4. maçta 6-4 kaybettikten sonra ekipmanlarını topladı, bunker basamaklarından indi ve uzun süredir kazanmanın unutmalarına izin verdiği yaraları sarmak için soyunma odalarına çekildi.
“Eksik kaldık,” dedi Freddie Freeman. “İğrenç bir şey. Gerçekten de öyle. Sekiz aydır emek veriyoruz ve eksik kalıyoruz. Sonlara doğruysa, gerçekten acı veriyor. Ama her şeyi veriyoruz. Bazen sadece daha iyi oynanıyorsunuz.”
Daha iyi oynanmak mı? Bu, Dodgerların sözlüğünde olması gereken bir şey değildi.
Sadece üst üste iki yılda futbolu demir yumruğuyla yönettikten sonra değil; sporu kendi isteklerine eğerek ardışık iki Dünya Serisi şampiyonluğuna ulaşırken. Bu on yılın başında, Şubat 2020’de Mookie Betts ile başlayıp Ağustos 2026’da Tarik Skubal‘yla doruğa ulaşan bu dev, kolektif olarak yetenekleri spordaki diğer hiçbirinden daha iyi satın aldı, takasladı ve geliştirdi.
Dodger mavisi, plan anlamına geliyordu. Çünkü onlar birer plandılar.
Başka bir şampiyonluk kaçınılmaz görünüyordu.
Blake Snell, iyi arkadaşı ve takım arkadaşı Tarik Skubal’ın yanında dolabında oturuyordu; ortamdaki manzara kendisi bir hikaye anlatıyordu, kelimeye ihtiyaç yoktu. Aralarında dört Cy Young Ödülü vardı. İkişer tane. İkisi de bu seride başladı, ikisinin de galibiyeti olmadı.
İkisi de teslim olmayacak Brewers kadrosuna karşı kaybeden taraf oldu. Şöhretin ya da bütçenin ölçülmediğini kanıtlayan genç bir sürü.
“Kazanmak son derece zor [onlar],” dedi Skubal. “Lig boyunca çok sayıda gerçekten iyi takım, çok sayıda gerçekten yetenekli oyuncu var. Kazanmak çok zor. Son iki yılda Dodgers’ın ne yaptığını gördüğünde, kolay sanırsın ama aslında öyle değil. Futbolun yapabileceği en zor şey bir Dünya Serisi kazanmaktır.”
Başka bir takımın şöhretinin ağırlığı, onu taşımayı reddedersen hiçbir şey ifade etmez.
Milwaukee, bir yıl önce aynı turda aynı takıma karşı ezip geçilmenin anısına korkaklaşmayı reddetti.
1. maçta Yoshinobu Yamamoto, 2. maçta Snell’a karşı pes etmedi.
es direndiler.=”” etmediler.=”” p=”” serttiler.<=””>
Aylardır Los Angeles, yıldızının kurtarışını bekledi: Shohei Ohtani.
es 18=”” atmamıştı.=”” azından=”” açığını=”” ağustos’tan=”” beri=”” bunların=”” büyülüğü,=”” classic’a=”” dodgers’ın=”” düşmüştü;=”” eksik=”” en=”” etmiş=”” fall=”” formu=”” geçen=”” giden=”” gol=”” hepsinin=”” oydu.=”” p=”” parçası=”” sanılıyordu.=”” sayıda=”” ve=”” yolculuklarında=”” yıl=”” çok=”” örtüyordu.<=””>
Bu yüzden, Milwaukee için bir bullpen maçının ikinci inning’inin sonunda, Los Angeles zaten bir avantaj öndeyken, Ohtani Dustin May‘den üçlü bir vuruş yaptı ve Dodgers’ın üstünlüğünü dörde çıkardı.
Bunkerına doğru çığlık attı. Los Angeles kalabalığı da onunla birlikte çığlık attı. Seppesini havaya fırlattı, sanki hallelujah ilan ediyormuş gibi.
Sonunda. Geri dönmüştü.
Dodger Stadium’ın kilise sıralarında beklenen bir şarkı söyledi.
En azından hissiyat böyleydi.
Milwaukee, 4. inning’de Tyler Glasnow‘ya iki gol attı. Sonunda onu sadece 4 ⅓ inning sonra maçtan aldı. Beşinci inning’de ikisi daha. Altıncı inning’de bir Garrett Mitchell tek golü denkliği bozdu ve dokuzuncu inning’de bir David Hamilton tek golü, Dodgers’ın Miguel Rojas‘ını emekliliğe gönderdi.
Bunlar uyumsuz Brewers. İsimlerle gelmese de kendi başına bir Golyat olan takım.
“Ellerinde bir sürü salonuna girme hakkına sahip oyuncu var,” dedi yönetici Pat Murphy. “Bizim ise bir sürü mücadeleciğimiz var.”
Zordu, adamsı,” dedi Betts takımının üçlü şampiyonluk misyonu hakkında, son 50 yılda yalnızca Y2K Yankee‘ların başardığı bir başarı. “Çok zorladı. Bunu betimleyecek kelimelerim yok. Oyunun bir parçası. Hayatın bir parçası.”
Dodgerların ileriye dönük hayatı sorular barındıracak; özellikle de Shohei Ohtani etrafında. Maç sonrası söylediğine göre gelecek sezon top atacağını, ancak sakat sağ kolunda ve sönük sol dizinde ameliyat gerekip gerekmediğinden emin olmadığını belirtti.
“Bu noktada söylemek zor,” dedi Ohtani bir tercüman aracılığıyla. “Bu, offseason’ta analiz edilecek ve tartışılacak ve bunun yapılabilir bir şey olup olmadığı görülecek.”
Sonuç, Rojas’ın gözlerinde gözyaşları yarattı. Bir yıl önce bir Dünya Serisi kahramanıydı; şimdi kariyerinin sonuyla yüzleşiyordu.
Bir hayal kırıklığı bulutu Dodgers’ın soyunma odasının üzerinde asılıydı. Üçlü şampiyonluğa giden yol, Bravaları NLDS’te elemekten sonra çok net görünüyordu. L.A., 50 hafta önce Komisyoncu Kadehi’ni kaldırdığından beri 2026 şampiyonluğu favorisiydi. Bu ayrıcalık artık Rays ya da Guardians ile Dünya Serisinde karşılaşacak olan Brewers’a ait.
Milwaukee’nin bu hayali böyle acimasız bir biçimde yıkacağını kim düşünebilirdi? Dört maçın, futbolun güncel imparatorluğunu diz çökertmek için Brewerlara yeterli olacağından?
Bu yüzden Brewers’ı kutlamaya bakmaya gerek yoktu. Sol saha son out’u alırken saf bir coşkuyla uyarı şeridini dolaşan Jackson Chourio‘yı görmeye gerek yoktu.
Cünkü bu Dodger takımı her şeyi görmüştü.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
