Cristiano Ronaldo, Bırakamayan Büyük Oyuncuların Son Örneği

Cristiano Ronaldo, 2006 Dünya Şampiyonsı’nın Çeyrek Finalinde Gelsenkirchen’de İngiltere’ye karşı penaltı atışlarında kazanan golü attıktan sonra kutluyor. Fotoğraf: Matt Dunham/AP

Cristiano Ronaldo, 2006 Dünya Şampiyonsı’nın Çeyrek Finalinde Gelsenkirchen’de İngiltere’ye karşı penaltı atışlarında kazanan golü attıktan sonra kutluyor. Fotoğraf: Matt Dunham/AP

Uluslararası kariyerinin inanılmaz bir kariyer olduğu kuşku yok, ancak sahne üzerinde bu kadar uzun süre kaldığı sürece çok daha büyük olabilirdi.

Belki de bir elit sporcunun yapabileceği en zor şeylerden biri çıkışını zamanlamaktır. Herhangi bir işteki herhangi bir kişi için, daha fazla verebileceğine dair umutla, faydalı olduğu sürenin ötesinde kalmama arzusu arasında denge kurmak kolay değildir, ancak gerçekçi olmayan bir özgüven başarıları için o kadar önemlidir ki, üst düzey sporcular için belki de özellikle zordur. Zirveye ulaşmak için fedakarlıklar yapmak, bu kadar hassas bir mesleğe kendini adamak, tüm geri dönüşleri, sakatlıkları ve başarısızlıkları aşmak için neredeyse sağlıksız düzeyde bir özgüven gerekir. Hayatının tamamını, aşamayacakları hiçbir odds olduğuna kendisini ikna ederek geçiren biri, işinin bittiğini, vedalaşma zamanının geldiğini nasıl kabul edebilir?

Cristiano Ronaldo’nun uluslararası futboldan emekli olduğuna dair haber, kaçınılmaz olarak bir hüzün getiriyor. Artık onu bir defans oyuncusunun önünden süzülürken ya da boyunu uzatarak attığı kafa vuruşlarını göremeyeceğimiz için bir hüzün; ve her büyük sporcunun kariyerinin sonunun ölümlülüğü hatırlattığı için bir hüzün; çünkü zamanla her şey geçmek zorunda. Ancak aynı zamanda çıkışını bu kadar kötü zamanladığı için de bir hüzün. En az üç turnuvada, Ronaldo’nun Portekiz’i geriye çektiği hissi vardı.

2022 Dünya Şampiyonsı’nda Fernando Santos, Ronaldo’yu Son 16’daki İsviçye karşılaşmasında oyuna almama kararını geç de olsa verdi. Portekiz, yıllardır eksik olduğu bir akıcılık ve esneklik kazandı ve Ronaldo’nun yerine gelen Gonçalo Ramos bir üçlü gol attı. Bu, sonun Ronaldo’nun geldiğine dair inkar edilemez kanıt gibi görünüyordu ya da en azından rolünün bir etki oyuncusu olabileceği.

Ama o maçın son dakikalarında bile kalabalığın yarısı Ronaldo için haykırıyordu. Bazıları, belki, Portekizli taraftarlardı ama çoğu turistti. Sonuç ya da kimin ilerleyeceği pek umursamıyorlardı; sadece ünlü adamın ünlü işi yapmasını görmek istiyorlardı. Sona yaklaşı Ronaldo, açıkça ofside olduğu bilinen bir gol attı. Offside olduğunu biliyordu ama aynı zamanda kamuoyunun ne istediğini de biliyordu. Bu yüzden “Siuuuu…” kutlamasını yaptı ve gecenin en büyük alkışını kazandı. Bu, Las Vegas’ta dönemini tamamlamış bir Elvis’i görmek gibiydi: artık eskisi gibi bir şarkıcı olmasa da hâlâ Elvis’ti. Tek fark, Elvis’in omuzlarında Portekiz’in Dünya Kupası umutlarını taşmamasıydı.

Cristiano Ronaldo, Eylül ayında Galler’e karşı oynanan ve Portekiz için oynadığı son maç olacak Uluslar Ligi karşılaşmasında hayal kırıklığını belli ediyor. Fotoğraf: Patrícia de Melo Moreira/AFP/Getty Images

Bir oyuncunun böyle bir ünlülük statüsüne sahip olduğu, hareketleri ne kadar yavaşsa yavaşsın hâlâ o gösterinin oğlu olduğu bir durumda, çekilme zamanına dair kararı vermek daha da zorlaşır. Ve Portekiz’in en büyük yumuşak güç ihracatı statüsüne sahip Ronaldo, aynı zamanda bir politika konusu haline geldi. Kabine düzeyinde bir bakan, ne kadar gelir sağladığı ve Portekiz markası için ne anlama geldiği nedeniyle indirilemeyeceğini açıkça söyledi. Portekiz, küresel süper yıldızlarla dolu bir ülke değil.

Ronaldo, Euro 2024’te yakındı; Slovenya’ya bir penaltıyı kaçırmasının ardından ağladı, ününün ve egosunun büyüklüğü algıyı öyle bir şekilde büküyordu ki, o kadroda ne kadar yetenekli diğer oyuncu olursa olsun her şey onun etrafında dönüyordu. Ve yaz bu Dünya Kupası’nda inandırılmaz şekilde hâlâ bunu yapıyordu: mekanizmaları çalıştırıyor, topu sürekli istiyor, ara sıra Rafael Leão’nun önüne geçmek için sola doğru kayıyordu. İspanya’ya karşı, ki bu onun Dünya Kupası’ndaki son maç olarak ortaya çıktı, kontra atakta serbest bırakıldı ama hız eksikliği nedeniyle geri dönüp topu tam koridorlusuna paslamak zorunda kaldı ve fırsat kayboldu. Bir zamanlar bu kadar patlayıcı bir oyuncuyu buna indirgenmiş görmek neredeyse acı vericiydi.

Bir tür müdahale gerekiyordu. Uluslar Ligi’nden çok, büyük ödüller için yarışması gereken bu Portekizli nesil, boynunda böyle bir lanet taşıyarak bu kadar uzun süre mücadele edemezdi. Bu müdahale, Dünya Kupası’ndan sonra göreve getirilen, son derece dürüst 72 yaşındaki millî teknik direktör Jorge Jesus’tan geldi. Boynu sıkı bir maçta Portekiz’in sonunda kazandığı karşılaşmanın ikinci yarısında Ronaldo’yu yedekten indirmedi. Ronaldo’ya dakika vaad edildiğini iddia etti – ama böyle bir anlaşma olmuş olsa bile, bir teknik direktöre duruma uyum sağlama yeteneğini reddetmek saçma olurdu – ve kamp alanından öfkeyle ayrıldı; bu da kendi değer yargısının nasıl bir noktada yargısını çürüttüğünün bir göstergesi olabilir.

Ve bu emekliliğin bir tür güç gösterisi olup Jesus’i dışarı itmek için bir çaba olmadığı varsayılırsa, işte bitiş noktası da burasıydı: 255 euro tutarında para cezası ve Portekiz’in hiçbir maçının olmadığı bir dönemde 30 günlük men. Ronaldo, 1.000’inci gol takibini sürdürmek için Suudi Pro Lig’e geri dönecek.

Olağanüstü bir oyuncuydu. Tüm zamanların en iyileri arasında anılacak, Eusébio ile yarışarak tüm zamanların en iyi Portekizli oyuncusu olacaq, ancak mirası şüphesiz bu uzun vedayla lekelenmiş durumda; en iyi döneminde tek başına maçları kazanan bir oyuncunun, sonunda millî takımına bir yük haline geldiği hissiyle. Muhteşem bir kariyeri vardı, ama biraz daha kısa olsa daha büyük olurdu.

Bu konularda daha fazlasını keşfedin

• Cristiano Ronaldo
• Portugal
• yorum