Aaron Boone Yönetim Sürecine Layık mı?

1989’da college rock grubu Too Much Joy, uyarı niteliğinde “Bums” adlı bir şarkı yayınladı. “Pisliklerle alay etmek” diye söylüyorlardı, “bu kötü kader işi yapmak.” Eğer bu doğruysa, büyük olasılıkla birinin işini kaybetmesi ve dolayısıyla aşağıya doğru hareket edenlerin sıralarına katılması için umut beslemek de neredeyse kesinlikle buna uygulanır. Bu biraz tuzak oluşturuyor, çünkü şüphesiz başkalarına zarar vermek için işlerini kullananlar için karmik istisnalar var; ancak Yankees menajeri Aaron Boone’nun tüm sorunu şu ki, o zararsız. Diğer bağlamlarda bir erdem olabilecek şey, çukurlukta büyük bir kusur.

Bu, sönük bir menajerin ve iyi ancak kusurlu takımların tekrarının sıkıcı olması, ancak Yankees bir sonraki yıl aynı kahvaltıyı sunacak. Beyzbol bir sonraki kez oynandığında, Boone 1900’den itibaren 10 veya daha fazla sezon boyunca aynı takım tarafından istihdam edilen menajörler listesine katılacak. Sparky Anderson bir kez, sonuçları mükemmel derecede kabul edilebilir olsa bile menajörleri değiştirme sebepleri olduğundan bahsetti. Tanıdıklığın küçümseme doğurduğunu söylemedi; sadece yüzünü görmekten sıkıldıklarını söyledi, ancak anlam aynı. Benzer şekilde, sağlam ancak durgun bir ürün sunan bir menajör bazı bağlamlarda değerli olabilir, ancak canlandırma basit, kendiliğinden, neredeyse çocukça bir nedenle bir değişikliği gerektirir: Yapsaydı, yapardı, ancak yapmadı, o yüzden yapamaz.

Bu arada, yeniliğin günümüzde menajörlere gerekip gerekmediği belli değil. Yankees menajerinden istenmediği, sonra takımı aşağıya sürüklemeye bırakılan tak-çalıştır kadroları verme girişiminden açıkça görülüyor. Üçüncü kaleye bakın, bu pozisyon ne Yankees (.215/.271/.358) ne de Mariners (.197/.288/.294) için işe yaradı. M’s için temel sorun en iyi seçeneklerinin sürekli sakatlanmasıydı. Yankees içinse en iyi seçeneği yoktu. Mariners sorunu çözmeye çalışırken sıcak köşede en az 10 maçta altı farklı oyuncu kullandı. Yankees ise McMahon/Amed Rosario plato sistemine devam etti, McMahon IL’de olduğu birkaç kısa dönem hariç. Yedek oyuncu José Caballero’du, küçük dozda kendini büyüten ancak daha fazla maruz kalmayla küçülen bir oyuncu. Bu kadarıydı. Denedikleri tek bu buydu. Bu geniş gözli korku Boone’nun muydu, Brian Cashman’ın mı, yoksa ikisinin mi?

20. yüzyılın başından beri kaç menajör olduğuna ve bunların Boone’nun türünden bir görev süresini ne kadar azına verildiğine bakıldığında, bunu alanların farklı CV’lerine bakmak değer. Öncelikle, en az bir Dünya Şampiyonluğu kazanan 24 on yıllık adamı ve şampiyonluklarını kazandıkları görev yılınyı sunuyorum:

Bu makaleye tam erişim Premium Baseball Prospectus aboneleri içindir.

Super-Premium – $99.95 / yıl | Premium – $74.95 / yıl | Premium Aylık – $19.95 / ay | Basic – Ücretsiz

Zaten abone misiniz? Giriş yapın