Cleveland Progressive Field stadyumunda, 38 yaşındaki kapanış uzmanı (closer) Kenley Jansen, bu hafta sonu düzenlenen Ulusal Hava Gösterisi sırasında üzerindeki uçak savaş uçaklarının gürültüsünü dinlerken, kariyerinin en kritik eşiğine—500 kurtarma—yaklaştığını ve bu yolculuğun ardında yatan en büyük gerçeği, yani kayıptan sonra yeniden kazandığı sevgiyi, uzun bir sessizlikten sonra dile getirdi. Sadece bir rakamı değil, aynı zamanda annesinin kaybıyla yeniden şekillenen hayatını da gözden geçirdi.
Jansen, bu sezon 497 kurtarma ile 500’e çok yaklaşmış durumda ve bu tarihi bu yıl için, Pittsburgh Pirates’a oynadığı maçların tamamında kurtarma kaydetmesi gerektiği halde, ulaşması oldukça zor görünüyor. Ancak bu konuşma yalnızca başarılarıyla ilgili değildi. Büyük isimler genellikle yenilgilerini daha çok hatırlar ve Jansen, önlenemediği o kayıptan vazgeçemedi. 1 Eylül’e bir gün kala, mavi gökyüzüne kondans tüpü izleriyle süslü Cleveland’da, bir kapanış uzmanının tüm gücünün sınırlarını düşünürken, kurtaramadığı tek birini anlatmak için gözleri dolan bir oğul oldu.
Kurtaramadığı tek bir: annesi
Onu kurtarmakta zorlandığı o an, annesi Bernadette idi. Mart 2025’teki vefatı hâlâ taze. Diyabet, kalp komplikasyonları ve böbrek yetmezliği önce ona yük bindirdi, sonunda ise Bernadette’ı aldı. Babası Isidor ile birlikte, Curaçao’da top oynayan 6 yaşındaki çocuktan, büyük liglerde fırlatan adam olana kadar, izleyebildiği her maçı izledi. Jansen, annesinin kendisini geçirmeden tek bir maçı kaçırmadığını söyledi: “İnsan geçirdiği tek maç, hastanede koma halindeyken izlediği maçlardı. Bana göre bu, her şeyin özü.”
Grief, çoğu zaman yaptığı gibi işini yaptı ve neyin önemli olduğunu yeniden düzenledi. Devasa olanı küçük, sıradan olanı kutsal kıldı. 500 kurtarma, tarih unutamayacağı türden bir başarı. Jansen bunu biliyor. Ama o kadar muazzam bir şey bile, ölümün yanında küçülüyor. Kendisini tanımlayan bu sayılar, artık onu bu yolculuğu anlamlı kılan insanlarla paylaşıyor. Eşi Gianni, dört çocukları—iki oğlu ve iki kızı—ve babası. Özellikle de babası.
Jansen, annesinin kaybı onu kalanların ne kadar değerli olduğunu daha çok fark etmeye itti. Telefon görüşmelerine, tribündeki yüzlere, son outtan sonra bekleyen insanlara karşı daha minnettar. Bir kapanış uzmanının 17 yıllık MLB kariyerinin aslında kurtarmalarla değil, zamanla ölçüldüğüne daha çok dikkat etti. Bir sonraki hafta 39 yaşına girecek olan Jansen için zaman artık farklı hissediliyor.
500’in ardındaki ağırlık ve nadir bir nesil
Bu sezon 497 kurtarma ile ligdeki rekorunu sürdüren Jansen, 20 play-off kurtarması ile birlikte toplamda 497 kurtarmaya sahip ve 2020’de Dodgers’ın şampiyonluğunun ardından aldığı Dünya Serisi yüzüğü var. Lig tarihinin en iyi kurtarma liderleri arasında, Mariano Rivera ile 652, Trevor Hoffman ile 601, Lee Smith ile 478 ve Craig Kimbrel ile 441 kurtarma kaydederek ona önde gelen isimler yer alıyor. Jansen, Hoffman ve Rivera ile birlikte en seçkin kulübe katılmak için yalnızca 3 kurtarma uzaklığında.
Gerçekten de Jansen, ölen bir neslin sonu olabilir. Oyun değişti. Kapanışlar farklı yönetiliyor. Kurtarma fırsatları artık daha az sayıda fırlatıcı arasında dağıtılıyor. 500’e ulaşmak yalnızca baskınlığı değil, onları biriktirmek için yeterince uzun süre hayatta kalmayı da gerektiriyor. Tigers menajeri A.J. Hinch, “Bu maksimum çaba döneminde, ligdeki kapanışları bir göz atın, zamanın testine dayanabilmek gerçekten zor,” dedi. “Kenley’nin bu rakamlara ulaşmak için neredeyse 20 yıl fırlatması gerekecek. Biz eski tak-ve-yerleştir kapanışlarımızdan farklı bir şekilde kapanışımızı kullanıyoruz. Bu bazı isimlerin kariyer başarılarına zarar verebilir, ama kimseyi ulaşamayacağını söylemem.”
Belki de 38 yaşındaki Red Sox kapanış uzmanı Aroldis Chapman, 402 kariyer kurtarması ile üçüncü perdesini bulmuş ve 102 mph’ye ulaşan hızlı topuyla hâlâ baskın olan biri, bir sonraki isim olabilir. Chapman, “Baseball şu anda gidiyor, bu başarılar giderek daha zor elde edilecek,” dedi. “Ama hem benim hem de bizim kariyerimizin ne kadar mutlu olduğumuzu kutluyorum.”
Sevgi için oyna: çocukluğunun izi
Happy, Jansen’ın bu sezonunu tam olarak tanımlamıyor. Bu sezon 3.27 ERA ile 21 kurtarma kaydetti—tam zamanlı kapanış uzmanı olduktan sonra bir tam sezonun en azı. Takımı play-offa kalamayacak ve Jansen, Dodgers ile dokuz yıl ve Braves ile bir yıl boyunca ardışık on yıl içinde oraya ulaşmıştı, ancak son dört sezonda elendi. “Neredeyse bozulmuş gibi hissediyorum,” dedi. “Bu yıl biraz bozdu çünkü hislerim her zaman takımın etrafında. Hislerim her zaman takım olarak kazanmakla ilgili.”
Yetiştiği dönemde en sevdiği takım, Andruw Jones’ın yıldızı olduğu için Braves idi. Jansen, Los Angeles’ta genç bir adamken, arkadaşlarıyla bisiklet sürüyor ve her buldukları süpürge sapını çubuk olarak kullanabiliyordu; Fred McGriff’in helikopter bitişini taklit etmek için. “Ben de sol elden vurdum,” gülümseyerek söyledi.
Orada durdu. Bir an için 500 kayboldu. Hall of Fame konuşması da. Kolu üzerindeki kilometraj. Beş sezonda dördüncü takımında yaşam. Soludu. Çocuk geldi. Oyun geceleri uzadığı maçlarda arkadaşlarıyla tenis topunu fırlatan, yatağa zamanın yalnızca rahatsız edici bir kesinti olduğu o çocuk.
O çocuk, baseballın ona ne isteyeceğini bilmiyordu. Dodgers ile vatanını terk edip kaleci olarak imzalayacağını, organizasyonun sonunda ona bu pozisyonu bırakmasını ve bir tepeye tırmanmasını bilmiyordu. Orta sahalarda, iki on yılın büyük kısmını şaşırtacak bir cutter keşfedeceğini bilmiyordu. Dokuzuncu inningin, Ekim baskısının, bozulan kurtarmaların ve imkansız olanların ne demek olduğunu bilmiyordu. Sadece oynamak hakkında hayal kurmuştu. Bu parça, hepsinden hayatta kaldı. Dünya sınıfı fırlatıcılar, kulakları çınlatan stadyumlar, dokuz haneli kazançlar, yaralanmalar, sahadaki ve sahadan dışarıdaki kazanmalar ve kayıplar. O, Hoffman ve Rivera ile birlikte en seçkin kulübe katılmak için 3 kurtarma uzaklığında ama o eski his hâlâ ona dokunuyor.
Kariyerini kurtaran adam
Jansen’ın köyü, evden çok öte uzanıyordu. Annesi her zaman çapa idi. Babası da oradaydı. Ama sonunda ikisi de bırakmak zorunda kaldı. Oğlu, henüz göremediği şeyin ne olacağını ona yardımcı olacak başkalarına Curaçao’dan ayrılmak zorunda kaldı.
Jansen ellerini kaldırdı ve saymaya başladı; sol başparmağını sağ parmağına değdirip parmaklardan parmağa ilerledi. Logan White. Danny Darwin. Chuck Crim. Charlie Hough. Sonra De Jon Watson’a geldi. Jansen gülümsedi. “De Jon, man, bana zorlu olmasından dolayı ona yeterince teşekkür edemem,” dedi. “Bir şekilde, man, hayır, o gördü, man. O tek o gören, man. Beni tepeye koydu.”
Bu 2009’du. Jansen, 2004’te kaleci olarak Dodgers ile imzalamıştı ama çubuğu kolu geliştirdiği gibi gelişmemişti. 2008’de Single-A’da 79 maçta .227 yapmıştı. “Kaleci olmak her zaman istediğimdi,” dedi. “Her zaman vurmak istediğimdi. İlk yıl rookie topunda vurdum ama sonra onu kaybettim.”
Jansen için kurtarmak, liderleri korumaktan daha fazlasını anlatacak. Kurtarabilmekten önce, kariyerinin kurtarılması gerekiyordu. O zaman Dodgers oyuncu geliştirme başkan yardımcısı olan Watson, Jansen’ın göremediği şeyi gördü. Çubuk hafifti. Koldan çok şeydi. Jansen, dizlerinin üzerinde koşucuları dışarıda bırakabiliyordu; küçük kaleciler gibi hareket etmediği 6 feet-6 (yaklaşık 198 santimetre) bir vücut için yeterince güçlü olan bir koldan bunu telafi ediyordu. Watson, o koldan 60 feet, 6 inçten ne görüneceğini merak etti. “Çubuk ofansif açıdan biraz kısa idi,” dedi Watson. “Ve sonra oyun çağırması hakkında onu öldürmek istemem ama bir kadro yönetmek güçlü bir yanı değildi. Koldan açıkça taşıyıcı araçtı. Kalbimde gerçekten şansı olduğuna inanıyordum.”
Watson, Jansen’ın yüksek ligde daha erken ulaşabileceğine inanıyordu. Sonunda Jansen ona güvendi. Jansen’ın kariyerinin elinin içinde göründüğünü bilen Watson, onu o zaman High-A Inland Empire fırlatma koçu Charlie Hough ile eşleştirdi. Hough, büyük liglerde 25 sezon fırlattıktan sonra oyundaki saygınlıktaki fırlatma zihinlerinden biri oldu. Watson telefonunun Hough’dan titremesini beklediğinde, Jansen Hough’un rehberliğinde bile tam bir hafta bile geçmemişti. “Hemen gelmen gerekiyor,” dedi Hough. Watson Inland Empire’e geri döndü ve sonra nedenini gördü. Jansen 96 ile 99 mph arasında oturuyordu.
31 Temmuz 2009’da Jansen tepede profesyonel debutini yaptı. Bir yıldan az bir süre sonra, 24 Temmuz 2010’da Mets’e karşı major lig debutini yaptı
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
