Club Atlético Independiente (CAI) (İspanyolca telaffuzu: [ˈkluβ aˈtletiko in.de.penˈdje]), Arjantin'in Buenos Aires eyaletine bağlı Avellaneda şehrinde bulunan, profesyonel spor kulübüdür. Kulüp, özellikle futbol takımıyla tanınır ve bu takım, Arjantin'in en üst ligi olan Primera División'da mücadele etmektedir. Aynı zamanda, ülkenin "Büyük Beşli" futbol kulüplerinden biridir.
Kulüp, 4 Ağustos 1904 tarihinde kurulmuş olsa da, resmi olarak 1 Ocak 1905 tarihinde Independiente Foot-Ball Club adıyla faaliyetine başlamıştır. Başlangıçta Buenos Aires şehrinin Monserrat semtinde bulunan kulüp, 1907'de Crucecita'ya ve ardından 1928'de Avellaneda'ya taşınmıştır. Futbol takımı, ilk kez 1911 yılında Arjantin Primera División'a yükselmiş ve o tarihten beri (2013-14 sezonunda düşmesi hariç) ligde mücadele etmektedir.
2009 yılında açılan Estadio Libertadores de América, erkek futbol takımının ev sahası olup, özel durumlarda kadın takımı da burada maçlarını yapmaktadır. Stadyumun kapasitesi 49.500 kişidir. Kulübün taraftar kitlesi, ülkenin en geniş taraftar gruplarından üçüncüsüdür.
Independiente, tarih boyunca 16 adet Primera División şampiyonluğu (bunların 14'ü profesyonel dönemde kazanılmıştır) ve 9 adet birinci lig ve bir adet ikinci lig seviyesindeki ulusal kupa ile Arjantin futbolunun en başarılı kulüplerinden biridir. Aynı zamanda, ülkenin en önemli derbi maçlarından ikincisi olan Avellaneda derbisinde en çok galibiyet alan takımdır (birinci sırada ise Superclásico yer almaktadır).
Ulusal başarılarının yanı sıra, Independiente özellikle kıta düzeyindeki şampiyonluklarıyla tanınmaktadır. Kulüp, rekor sayıda yedi Copa Libertadores (1964, 1965, 1972, 1973, 1974, 1975 ve 1984), iki Intercontinental Cup (1973'te Roma'da Juventus ile yapılan maç ve 1984'te Tokyo'da Liverpool ile yapılan maç) , iki Copa Sudamericana (2010 ve 2017) ve 1995 yılında düzenlenen Recopa Sudamericana şampiyonluklarını kazanmıştır.
Kulüp, aynı zamanda artık düzenlenmeyen bazı yarışmalarda da başarı elde etmiştir: iki adet Copa Aldao, rekor sayıda üç adet Copa Interamericana, iki adet Supercopa Libertadores ve 2018 Suruga Bank Şampiyonası'nı kazanmıştır. Bu başarılar, Independiente'nin "Rey de Copas" (Kupa Kralı) ve "Orgullo Nacional" (Ulusal Gurur) gibi lakaplarla anılmasını sağlamıştır. Özellikle 1984 Intercontinental Cup maçında, Falkland Savaşının ardından Arjantin ve İngiltere takımları arasında oynanan ilk karşılaşmayı kazanmalarıyla bu unvanı almıştır. FIFA tarafından tanınan 18 uluslararası şampiyonluğu ile Independiente, Amerika kıtasındaki en başarılı kulüplerden biridir (Boca Juniors ile birlikte) ve dünya genelinde de üçüncü sırada yer almaktadır.
Futbolun yanı sıra, kulüpte atletizm, basketbol, boks, satranç, hentbol, futbol salonu, el hokeyi, jimnastik, dövüş sanatları, pilates, paten, dalış, yüzme, tenis, voleybol, su polo ve yoga gibi çeşitli spor dalları da yapılmaktadır. Ayrıca kulüpte bir okul bulunmaktadır; bu okulda okul öncesi, ilkokul, ortaokul ve lise seviyelerinin yanı sıra, şu anda sadece beden eğitimi öğretmenliği ve futbol antrenörlüğü olmak üzere iki farklı alanda yükseköğretim imkanı da sunulmaktadır.
Kulüp Tarihçesi
İlk Yıllar ve Kuruluş
Independiente Kulübü, 1904 yılında Buenos Aires'in Montserrat semtinde bulunan "A la Ciudad de Londres" adlı lüks bir moda mağazasının çalışanları tarafından kurulmuştur. Mağazada çalışan ve iş güvencesi olmayan en genç kişiler, kulüp üyelik ücretlerini ödemelerine rağmen, 1903 yılında kurulan Maipo-Banfield Futbol Kulübü'nün (mağazanın en seçkin çalışanlarından oluşan bir ekip) maçlarını sadece izleyici olarak takip edebiliyorlardı.
Aynı yılın 4 Ağustos'unda, Perú Caddesi'ndeki bir barda (Plaza de Mayo ve Casa Rosada'ya sadece iki blok mesafede), Atlanta kulübüne (o dönemde kurulan) katılma teklifini reddettiler ve "Independiente Foot-Ball Club"un kuruluşunu ilan ettiler. Bu isim, onların bağımsızlık ideallerini temsil ediyordu. Rosendo Degiorgi, kulübe adını veren kişiydi ve ilk başkan olarak seçildi; kulübün merkezini kendi evinde açtı. Takımın ilk formaları beyazdı ve 1903'te varlığını sona erdirmiş olan Barracas takımına ait Plate United formalarından alınmıştı. Bu formaların üzerinde, St. Andrew's Athletic Club'ın sembolüne çok benzeyen mavi bir arma bulunuyordu. Bu benzerliğin kasıtlı olup olmadığı bilinmemektedir.
İlk toplantıdan on beş gün sonra, 19 Ağustos'ta, kulübün tarihindeki ilk maçı oynandı: Buenos Aires'in Flores semtindeki bir sahada Atlanta ile yapılan karşılaşma 2-2 beraberlikle sonuçlandı.
Arjantin başkentindeki kısa süreci boyunca Independiente, Flores ve La Paternal semtlerindeki çeşitli geçici sahalarda mücadele etti. Ayrıca Recoleta'da da bir dönem bulundular; burada Buenos Aires Ulusal Okulu'na ait olan çok pahalı bir sahayı beş ay boyunca kiraladılar.
Kulüp, 1905 yılında Villalobos Kupası gibi bölgesel turnuvalarda mücadele etti ve ilk kez dört ay önce kurulan Boca Juniors ile 27 Ağustos'ta Flores'teki bir sahada karşılaştı; bu maçı 4-1'lik skorla kazandılar.
Kulüp, 1906 yılında AFA'ya katıldı ve o yıl mücadele etmesi için kayıt yaptırdı; ancak o dönemde İngiliz yönetimi altında olan AFA'nın çok sıkı stadyum kurallarını karşılayamadığı için son anda diskalifiye edildi. Bu nedenle, Central Futbol Ligi'nde mücadele etmek için başvuruda bulundular. Bu şampiyonlukta Highland Forest, Gutemberg, Presidente Roca, Imperio, Mariano Moreno, General Arenales, La Prensa, Primero de Mayo gibi kısa ömürlü takımlarla karşılaştılar. Bu takımlar arasında, günümüze kadar varlığını sürdüren tek takım Platense'dir.
Crucecita dönemi
Kulüp, Central Ligi'nde mücadele ederken, başkan Arístides Langone ve sekreterler Carlos Degiorgi, Antonio Díez, Severo Rodríguez ve Juan Darnay'dan oluşan bir komite, kulübü yeni bir sahaya taşımak ve burada bir stadyum inşa etmek için çalışmalar yürütüyordu. Juan Irigoyen'in (sekreter ve oyuncu) önerisiyle, Dock Sud yakınlarındaki Crucecita Doğu'da uygun bir saha bulunduğunda, takım Buenos Aires'te Central Ligi maçlarına başladı ve ligi Crucecita'da (Avellaneda banliyösü) tamamladı.
1907 yılında, CFL yaz turnuvasının şampiyonu olarak yerel turnuvalardan ayrıldılar; bu yıl sonunda, sahanın hala tüm katı gereksinimleri karşılamamasına rağmen, Carlos Degiorgi'nin ısrarıyla AFA'ya katılma hakkı elde ettiler.
İkinci Lig'de başlayan ilk resmi maçları, Crucecita'da Comercio karşısında 1-3'lük bir mağlubiyetle sonuçlandı. Aynı yılın Haziran ayında, kulüpler arasındaki yeni rekabetin başlangıcı olan ve komşularının şehir paylaşımına memnun olmadığını gösteren Racing ile ilk kez karşılaştılar. Bu derbi maçını Independiente, Rosendo Degiorgi'nin yaklaşık bir saatte attığı golle 3-2 kazandı. Ayrıca, beyaz formayla mücadele eden IFBC takımının 3-1 üstünlüğüyle sonuçlanan bir hazırlık maçı da River Plate ile oynadılar; golleri Julio Mantecón, Juan Irigoyen ve Miguel Peluffo kaydetti.
AFA'nın İkinci Ligi ile daha önce mücadele ettikleri Central Ligi arasındaki seviye farkı belirgindi. AFA'daki ilk katılımları, onları 1908 Üçüncü Ligi'ne düşüren ve bazı kurucu oyuncuların, örneğin Rosendo Degiorgi'nin ayrılmasına yol açan ligin son sıralarında yer almayla sonuçlandı. Ligdeki kötü performans, sahanın yetersiz koşulları ve üyelerin evlerinden uzak bir sahaya ulaşmak için at kullanması gibi faktörler, Independiente'nin varlığını sürdürüp sürdürmeyeceği konusunda tartışmalara yol açtı; ancak futbol tutkusu galip geldi ve daha fazla çaba gösterildi.
Daha sonra, o kulüpteki iç anlaşmazlıklar nedeniyle (bunların arasında kurucu Germán Vidaillac da vardı) Racing'den gelen on iki şampiyon futbolcunun takıma katılmasıyla, Independiente önemli bir dönüşüm geçirdi ve aynı zamanda kulüp tarihinin tek sezonluk Üçüncü Ligi macerasında 14 maçta 14 galibiyet (40 gol atıp sadece 4 gol yeme) gibi etkileyici bir performansla ikinci olarak, yeniden İkinci Lig'e yükseldi; ancak ne yazık ki, Estadio GEBA'da Banfield ile oynanan şampiyonluk finalini 0-3 kaybederek sezonu birincilikle tamamlayamadılar. Yeni transferler aynı zamanda sahanın koşullarının iyileştirilmesine de yardımcı oldu.
Independiente Kulübü, 1908 yılında, kulübün ayırt edici kırmızı rengini de benimsedi. Bu renk seçiminin arkasında iki farklı teori bulunmaktadır; "geleneksel" görüşe göre bu fikir, İngiliz futbol takımı Nottingham Forest'ın Arjantin'deki yerel takımlarla yaptığı turne sırasında, kulüp başkanı ve kaleci Aristides Langone tarafından ortaya atılmıştır. Langone'nin Nottingham Forest'a olan hayranlığı, bu renk seçimini etkilemiştir. Diğer bir teoriye göre ise, Sosyalist Parti'nin önemli bir üyesi ve forvet oyuncusu Julio Mantecón, parlak kırmızının işçi sınıfının mücadelesini temsil ettiğini düşünmüştür. Kırmızı formalar, kulübün ilk kırmızı "sembolü" (kırmızı bir mühür) ile birlikte kullanıldı ve kısaltma IFBC olarak kaldı (1914 yılına kadar).
1909 yılında, kulübün ilk "profesyonel" transferi olan José Buruca Laforia takımına katıldı. Independiente, Laforia ile birlikte Bullrich Kupası'nda (ikinci lig kupası) şampiyonluğunu kazandı. Bu finalde GEBA'yı 4-0, Ferro Carril Oeste'yi 1-0, Estudiantil Porteño'yu 3-2 ve Alumni ile San Isidro'nun ikinci takımlarını sırasıyla 1-0 yenmeyi başardılar. San Isidro ile oynanan final maçı, 8 Eylül'de Ferro Stadı'nda (Arjantin'deki en eski futbol stadyumu) yapıldı ve galibiyet golü Francisco Viegas tarafından atıldı. Ligde, iki yıl daha ikinci ligde mücadele ettikten sonra, 1911 yılında yeni kurulan "Ara" Ligi'ne yükseldiler.
"Ara" Ligi sezonu boyunca (1911), kulüp kurumsal olarak büyümeye devam etti ve Mitre Caddesi üzerindeki Crucecita bölgesine taşındı. Burada, yaklaşık 4.000 seyirci kapasiteli (daha sonra 10.000'e çıkarılan) tamamen ahşap malzemeden inşa edilmiş Estadio Crucecita stadyumu yapıldı ve Estudiantil Porteño karşısında elde edilen galibiyetle hizmete girdi. Aynı yıl, kırmızı takım şampiyonluk için Estudiantes ile mücadele etti, ancak son maçta mağlup olarak ikinci oldu. Ancak, liglerin yeniden düzenlenmesiyle birlikte Independiente, kuruluşundan yedi yıl sonra Birinci Lig'e yükseldi.
4 Şubat 1912 tarihinde, kırmızı takım, Uruguay temsilcisi Universal karşısında oynanan ve 3-0 kazanılan maçla ilk uluslararası dostluk kupası olan Anglo-Arjantin Derneği Kupası'nı kaldırdı. Bu galibiyette Enrique Colla iki gol atarken, Francisco Roldán bir gol kaydetti.
14 Temmuz 1912 tarihinde, Independiente, Birinci Lig'deki ilk maçına Avellaneda'da Kimberley karşısında çıktı ve 3-0 galip geldi. Turnuvanın sonunda, Independiente, Porteño ile oynanan son maçı haksız bir şekilde iptal edildiği gerekçesiyle çekilerek şampiyonluğu kaçırdı ve ikinci oldu. Independiente'den Enrique Colla, turnuvanın en golcü oyuncusu olarak 12 golle zirvede yer aldı. Ekim ayında, Kırmızı Şeytanlar, ilk kez yurt dışına çıkarak Montevideo'da River Plate ile karşılaştı ve Uruguay ekibi 2-0 galip geldi.
1914 yılında Julio Mantecón, kulübün adının İngilizce olan IFBC'den İspanyolca "Club Atlético Independiente" olarak değiştirilmesini önerdi; bu, İngilizcenin kullanımının azalmasıyla birlikte yapıldı. Bu öneri, kulüp başkanı Juan Mignaburu tarafından kabul edildi. Daha sonra, diğer spor dalları da eklenmeye başlandı ve ilk olarak basketbol devreye girdi.
1916'da Independiente, Copa Jockey Club finaline yükseldi ancak Rosario Central'a 1-2 mağlup oldu. Bir yıl sonra, tekrar finale yükseldiler ve Estudiantes'i 2-1 yenerek, Juan Cánepa ve Guillermo Ronzoni'nin golleriyle kulüp tarihinin ilk şampiyonluğunu kazandılar. Bu zafer, kulübün ilk birinci lig şampiyonluğu ve aynı zamanda ilk uluslararası turnuvaya katılımı olan 1917 Tie Cup'a katılma hakkını getirdi. Ancak burada, Uruguay şampiyonu Montevideo Wanderers'a 0-4 mağlup oldular.
Bu başarıya ek olarak, Independiente 1914 La Nación Kupası finaline yükselmişti; ancak rakipleri Argentino de Quilmes, final öncesinde AFA'dan men edildiği için bu maç iptal edildi ve Independiente "masa başı şampiyonu" ilan edildi.
Avellaneda takımı, 1922 yılında ilk kez Arjantin Primera División şampiyonluğunu kazandı. Bu zorlu sezonun sonunda, Independiente, River Plate, San Lorenzo ve Racing'in önünde yer aldı; bu takımlar sırasıyla ikinci, üçüncü ve dördüncü oldu. Independiente, o sezonda 97 gol atarak etkileyici bir performans sergiledi ve Manuel Seoane, bu şampiyonlukta tek başına 55 golle en çok gol atan oyuncu unvanını elde etti. 1923'te ise, Seoane ve Ronzoni'nin hakemlerle yaşanan bir olay nedeniyle bir yıl men edilmesi nedeniyle ikinci oldu.
1920'lerde, İngiliz takımlarının Arjantin'e yaptığı turlar yaygındı ve Independiente, 1923 yılında bu turlarda yer alan ilk Avrupa kulübüyle karşılaştı. Takım, River Plate Stadyumu'nda İskoç ekibi Third Lanark'ı 2-1 yenerek galip geldi; bu maçta Raimundo Orsi iki gol attı.
Manuel Seoane, 1926 yılında takıma geri döndü ve Independiente'nin ikinci Primera División şampiyonluğunu kazanmasında önemli rol oynadı. Bu dönemde, futbol kamuoyu arasında "Diablos Rojos" (Kırmızı Şeytanlar) lakabı ortaya çıktı; bu isim, Crítica gazetesinin muhabiri Hugo Marini tarafından, Manuel Seoane, Alberto Lalín, Raimundo Orsi, Luis Ravaschino ve Zoilo Canavery'nin forma giydiği hücum hattının "şeytani" olduğunu belirtmesiyle ortaya çıkmıştır.
Raimundo Orsi, Independiente'nin ilk dünya çapında tanınan oyuncusu oldu; 1927 Copa América şampiyonluğu ve Arjantin için bir Olimpiyat madalyası kazandıktan sonra Juventus'a transfer oldu. Daha sonra, 1934 Dünya Kupası'nda İtalya milli takımının kadrosunda yer aldı ve finalde Çekoslovakya'ya karşı gol attı. Dünya şampiyonu olduktan sonra, 1935 yılında Independiente'ye geri döndü; bu durumun, Faşist rejime kaçış olduğu düşünülmektedir. Dünya Kupası finalinden önce, Benito Mussolini İtalyan milli takımını ziyaret etti ve onlardan "kazanın veya ölün" ifadesini kullandı.
Avellaneda'ya Taşınma
1925 yılında kulüp başkanı Pedro Canaveri, Estadio Crucecita arazisini satın alma teklifinde bulundu, ancak bu teklif reddedildi. Bu durum, kulübün yeniden taşınmasına neden oldu ve Avellaneda şehrinin sınırları içerisinde, Racing Stadı ile Güney Demiryolu hatlarının arasında bulunan, düşük fiyatlı ve ıssız bir bataklık arazisi satın alındı. Bu durum, komşu takımlarla olan rekabeti daha da körükledi. Burada, Arjantin'deki ilk beton stadyum ve dünyadaki üçüncü stadyum olan Alsina y Cordero Stadı ("la Doble Visera") inşa edildi. Stadyum, büyük bir bataklığın üzerine kuruldu ve tonlarca taş ve toprak kullanılarak kurutulup tesviye edilmesi gerekti. Kulüp, Avellaneda belediye başkanı Alberto Barceló'nun, stadyumun inşasını sabotaj etmeye yönelik tekrar eden girişimleriyle karşılaştı. Barceló, belediye çalışanlarını inşaat malzemelerini çalmaya yönlendirdi, çalışmaları durdurmaya çalıştı ve hatta bataklığın doldurulmuş olduğu alanda bir cadde oluşturmaya çalıştı. Ancak kulüp, bu zorluklara rağmen inşaatı tamamlamayı başardı ve durumu Buenos Aires'teki önde gelen medya kuruluşlarına duyurdu. Hatta bazı durumlarda belediye çalışanlarını silahla uzaklaştırdılar.
Stadyum, 8 Mart 1928 tarihinde Peñarol ile oynanan bir hazırlık maçıyla hizmete açıldı ve daha sonra Arjantin Milli Takımı'nın ana stadyumu olarak on yılı aşkın süre boyunca kullanıldı. Stadyumun bazı tribünleri, eski Crucecita Stadı'ndan yeniden kullanıldı, ancak daha sonra beton tribünlerle değiştirildi.
İlk Third Lanark deneyiminin ardından, yeni Avrupa kulüpleri Arjantin'e geldi ve sonuç olarak Independiente, 1928 yılında İspanya şampiyonu FC Barcelona'yı 4-1 mağlup etti ve 1929 yılında İtalya şampiyonu Bologna'yı 1-0 yendi. Ayrıca Chelsea ile 1-1 berabere kaldılar ve Torino'ya karşı 1-2 yenildiler. Avrupa takımlarının aksine, Independiente hala amatör bir kulüptü. FC Barcelona'nın başkanı Arcadi Balaguer, maçın başlamasından birkaç dakika önce stadyumun girişinde bilet satan kişinin Independiente savunmacısı Guillermo Ronzoni olduğunu fark ettiğinde şaşkına döndü. O gün, Diablos Rojos, Katalanları Manuel Seoane'nin attığı iki gol ve Canavery ile Orsi'nin birer golleriyle mağlup etti. Arjantin Cumhurbaşkanı Hipólito Yrigoyen'in girişimiyle, formaya Arjantin devlet arması dikildi.
Independiente, 1931 yılında AFA'dan ayrılarak ülkenin ilk profesyonel ligi olan Liga Argentina de Football'u kuran 18 kulüp arasında yer aldı. Aynı zamanda Boca Juniors, Racing, River Plate ve San Lorenzo ile birlikte "Büyük Beşli" olarak kabul ediliyordu. 1930 yılında kırmızı formayla sahadan ayrılan Zoilo Canavery, 1932 yılında kulübün ilk resmi teknik direktörü olarak göreve getirildi.
Manuel Seoane, 1933 yılında futbol kariyerine nokta koyarken, kırmızı formayla çıktığı 264 maçta attığı 24 Primera División'daki en çok gol atan oyuncu unvanını elde etti. 1930'ların sonunda kulüp, profesyonel liglere katıldı ve Arsenio Erico, Antonio Sastre ve Vicente de la Mata gibi üç önemli oyuncunun önderliğinde şampiyonluklara doğru bir yolculuğa başladı. Bu üçlü, futbol tarihinin en etkili hücum kombinasyonlarından biri olarak kabul edilir ve toplamda 556 gol atmışlardır. Bu takım, Independiente'nin iki Primera División şampiyonluğu (1938 ve 1939), üç ulusal kupa ve üç uluslararası kupa kazanmasını sağladı. 1938 yılında, kulübün ilk uluslararası başarısı, Montevideo'daki efsanevi Estadio Centenario'da Peñarol'u 3-1 yenerek elde edildi. Bu galibiyetlerde De la Mata, Zorrilla ve Erico golleri kaydetti. İki üçlü şampiyonluğun mimarı teknik direktör Guillermo Ronzoni, Independiente tarihinin en başarılı teknik direktörü unvanını taşımaktadır. Ronzoni, 1917 ile 1928 yılları arasında takımda defans oyuncusu olarak da görev yapmıştır.
1939 yılında, Independiente ve River Plate'in birleşimiyle oluşan bir takım, Flamengo ve Vasco da Gama'nın birleşimiyle oluşan takımı, aşırı kalabalık Estadio Gasómetro'da 3-1 yenerek "Copa Confraternidad Argentino-Brasileña" kupasını kaldırdı. Independiente'den Erico ve Juan Maril, Arjantin'in attığı üç golden ikisini kaydetti. 1939 yılının sonunda, Independiente takımı ilk kez Brezilya turuna çıktı ve Vasco da Gama, Flamengo, Botafogo, Atlético Mineiro, América Mineiro, Internacional ve Grêmio gibi kulüplerle mücadele etti. Bu turun en dikkat çekici anı, Botafogo'yu 8-1 yenmeleriydi. 1941 yılında, Paraguay'da Cerro Porteño'yu 4-2 yenerek "Ministry of the Treasury Cup" kupasını kazandılar; Cerro Porteño o dönemki ülkenin şampiyonuydu.
1940 yılında, Clásico de Avellaneda derbisinde Independiente, Racing'i 7-0 yenerek tarihi bir galibiyet elde etti. Bu galibiyette Zorrilla, Erico, De la Mata ikişer gol atarken, Leguizamón da bir gol kaydetti. Aynı gün, yedek takımlarda da benzer bir sonuç yaşandı ve Independiente, 10-0'lık tarihi bir galibiyet aldı. Bu ünlü hücum üçlüsü, 1941 yılında Antonio Sastre'nin São Paulo'ya transferiyle dağıldı. Daha sonra Arjantin Futbol Federasyonu, onu "tüm zamanların en iyi Arjantinli oyuncusu" olarak değerlendirdi.
Arsenio Erico, kariyerine 1946 yılında nokta koyarken, Arjantin Primera División tarihinin yeni en golcü oyuncusu unvanını elde etti ve Manuel Seoane'nin rekorunu kırdı (bu rekor hala geçerlidir). Vicente de la Mata ise, Fernando Bello'nun teknik direktörlüğünde "el Rojo" takımının 1948 şampiyonluğuna katkıda bulundu. Bello, 1933 ile 1944 yılları arasında kaleci olarak görev yapmıştır. Alfredo Di Stéfano (2008), Arsenio Erico'yu hayatında gördüğü "en olağanüstü oyuncu" olarak tanımladı.
1953 yılında Avellaneda takımı, Avrupa'daki ilk turnesine çıktı. Bu turne kapsamında, Bernabéu Stadyumu'nda oynanan ve tam tribünlerin önünde gerçekleşen tarihi bir maçta Real Madrid'i 6-0 mağlup ettiler. Real Madrid'in bu dönemdeki kadrosunda Alfredo Di Stéfano, Paco Gento ve daha sonra beş kez üst üste Avrupa Kupası kazanan "Galácticos" olarak anılacak diğer yıldızlar yer alıyordu. Rodolfo Micheli bu maçta hat-trick yaparken, diğer üç golü Bonelli, Grillo ve Cecconatto kaydetti.
Turne, Portekiz'de Benfica ile 2-1'lik bir galibiyetle devam etti. Ardından, Sporting karşısında 8-1'lik etkileyici bir zafer elde edildi. İspanya'da Atlético Madrid'i 5-3 mağlup ettikten sonra, Valencia'yı Mestalla Stadyumu'nda 3-0 ile yendiler. Turnenin sonunda, Fransa'daki FC Rouen ve İngiltere'deki Huddersfield Town takımlarına karşı 2-3'lük skorlarla mağlup oldular.
Avellaneda ayrıca, o dönemin güçlü takımlarını da ağırladı. 1954 yılında Batı Almanya şampiyonu Rot-Weiss'i 4-2 ile yendiler. Aynı yıl, İsviçre şampiyonu La Chaux-de-Fonds'u 6-1 mağlup ettiler. 1955'te Yugoslavya şampiyonu Red Star'ı 3-0, 1962'de Bulgaristan şampiyonu CSKA Sofia'yı 1-0, 1963'te Sovyetler Birliği şampiyonu FC Dinamo Moscow'u 2-0, 1964'te Avusturya şampiyonu Austria Vienna'yı 3-0, 1966'da Çekoslovakya şampiyonu Sparta Prague'yi 3-2 ve 1969'da Sovyetler Birliği şampiyonu Torpedo Moscow'u 4-1 ile yendiler.
Altın Çağ
Kulübün "altın çağı", Güney Amerika kıtasal kupalarının doğuşuyla birlikte 1960'ların başlarında başladı. 1963 Primera División şampiyonluğu ile, 1964 yılında ilk kez Copa Libertadores de América'yı kazandılar ve bu başarıyla, Millonarios (Kolombiya şampiyonu), Alianza Lima (Peru şampiyonu) ve Santos (Brezilya şampiyonu) gibi takımları eleyerek, finalde Uruguay şampiyonu Nacional'ı 1-0 mağlup ettiler. Mario Rodríguez Varela'nın attığı gol ile bu zaferi elde ettiler. Daha sonra 1965'te de kupayı koruyarak, 1972, 1973, 1974 ve 1975 yıllarında dört kez üst üste Libertadores şampiyonluğu kazandılar. Son Libertadores şampiyonluğunu ise 1984 yılında elde ettiler. Bu başarılarla birlikte, yedi şampiyonlukla bu kupanın en çok kazanan takımı unvanını aldılar ve aynı zamanda dört kez üst üste şampiyon olan tek takım olarak tarihe geçtiler. Ayrıca, oynadıkları yedi finalde de hiç mağlup olmadılar. Dikkat çekici bir anekdot ise, 1964 Libertadores'unda yarı finale yükselirken, iki kez dünya şampiyonu olan ve Pelé gibi yıldızları kadrosunda bulunduran Brezilya ekibi Santos'u elemiş olmalarıdır. İngiliz dergisi FourFourTwo (2024), Independiente'yi 1971-1975 yılları arasında, 1955-1968 arasındaki Santos ve 1970'li yıllardaki Brezilya milli takımının ardından, Amerika kıtasının üçüncü en iyi takımı olarak tanımladı.
Independiente'nin Copa Libertadores rekorunu, 1973 finalinde Şili şampiyonu Colo-Colo'yu Estadio Centenario'da 2-1 mağlup ederek dördüncü şampiyonluğunu elde etmesiyle pekiştirdi. Bu zaferle birlikte Peñarol ve Estudiantes'in üç şampiyonluk rekorunu geçtiler. Aynı yıl, "Rey de Copas" (Kupa Krallığı) lakabını kazandıkları 1973 Copa Interamericana ve 1973 Intercontinental Cup'ı da müzesine götürdüler.
1975 yılında, Avellaneda kulübü Asya'ya ilk ziyaretini gerçekleştirerek, Endonezya ve Hong Kong takımlarıyla hazırlık maçları oynadı. Neredeyse tüm Asya takımlarının kırmızı renkli formalar giydiği bir dönemde, Independiente'nin alternatif forma bulunmaması nedeniyle, onlara sarı renkli İsveç formaları verildi. Bu formalar daha sonra 1975 Copa Libertadores finalinde Unión Española ile oynanan maçlarda kullanıldı.
1976 Copa Libertadores'unda, dört yıl süren başarılı bir dönemin ardından, kırmızı takım yarı finalde River Plate'e karşı 1-0 mağlup olarak elendi ve beşinci kez üst üste finale yükselme şansını kaçırdı. Ancak kısa süre sonra, Venezuela Olimpiyat Stadı'nda oynanan maçlarda berabere kalınan karşılaşmaların ardından penaltı atışlarında Mexican ekibi Atlético Español'u yenerek, üst üste üçüncü Copa Interamericana zaferini elde ettiler.
Yerel düzeyde de başarılarını sürdüren Independiente, 1977 Nacional şampiyonluğunun en dikkat çekici örneklerinden biriydi. Bu turnuvada finalde Talleres ile karşılaştılar. Avellaneda'da oynanan maç berabere sonuçlanınca, karşılaşma Córdoba'da tamamlandı. Córdoba ekibi, tartışmalı bir penaltı golüyle öne geçse de, hakem Barreiro tarafından geçerli sayıldı. Ayrıca, Independiente oyuncularının itirazları sonucu üç oyuncu kırmızı kart gördü. Sadece yedi oyuncusu kalan Independiente, Ricardo Bochini'nin maçı bitirmeye yakın attığı mükemmel bir golle galip geldi. Medyanın yaptığı haberlere göre, Luciano B. Menéndez gibi generallerin devreye girerek hakemi "etkilediği" iddia edildi. Bochini (2010), bu olayın kendisinin 1978 ve 1982 Dünya Kupaları'na seçilmesini engellediğini ve 1986'da Belçika ile yaptığı ilk maçta milli takım forması giydiğini belirtti.
1983 yılında, Independiente yerel düzeyde bir başka benzeri görülmemiş başarıya imza attı ve Arjantin şampiyonu oldu. Bu maç, takımın tarihinde ilk kez Primera B'ye düşen ezeli rakibi Racing ile oynandı. Bu şampiyonluk, kulübün yedinci Libertadores Kupası zaferini getirdi. Finalde Grêmio'yu Jorge Burruchaga'nın attığı golle mağlup ettiler.
Dünya sahnesinde, Independiente üç kez Copa Interamericana'yı kazandı: 1973, 1974 ve 1976 yıllarında, CONCACAF şampiyonlarına karşı mücadele etti. Ayrıca altı kez prestijli Intercontinental Cup'ta yer aldılar; 1973 yılında İtalyan ekibi Juventus'u Roma'daki Stadio Olimpico'da 1-0 yenerek dünya şampiyonluğuna ulaştılar (golü Bochini attı). 1984'te ise Liverpool'u Tokyo Olimpiyat Stadyumu'nda mağlup ettiler (golü José Percudani attı). Liverpool ile yapılan maç, iki yıl önce yaşanan Falklands Savaşı'nın ardından Arjantin ve İngiliz takımları arasındaki ilk karşılaşma olması açısından özel bir anlam taşıyordu. Aynı zamanda, ülkenin askeri diktatörlüğünün sona ermesini de simgeliyordu. Tüm Arjantin kamuoyu Independiente'ye destek verdi ve takımın zaferi, gazetelerde "Ulusal Gurur" lakabını almasını sağladı. Intercontinental Cup'ta yapılan diğer dört mücadele ise Inter Milan (iki kez), Ajax Amsterdam ve Atlético Madrid karşısında mağlubiyetlerle sonuçlandı; ancak bu maçlar San Siro, Bernabéu, Amsterdam Olimpiyat ve Vicente Calderón gibi tarihi stadyumlarda oynandı. Ricardo Bochini, 1973 ile 1991 yılları arasında kulüpte uzun bir kariyer geçirdi ve kulübün en büyük idol olarak kabul edilir. Juventus'a karşı attığı golle tanınır ve Independiente'deki 19 yıllık kariyeri boyunca on iki şampiyonluk kazandı (bu rekoru Ricardo Pavoni ile paylaşmaktadır).
Rekabet dışı yapılan önemli maçlar arasında, 1965 yılında Napoli'yi 2-1 yenerek kazanılan Consular Cup yer alır. Ayrıca, 1972'de Avrupa şampiyonu olan Yunan ekibi Panathinaikos'u Atina'da 1-0 mağlup ettiler. 1974'te Inter Milan'ı Meksika'daki Estadio Azteca'da 1-0 yendiler. 1985'teki veda sezonunda, ünlü Amerikan takımı New York Cosmos ile 2-2 berabere kaldılar. Son olarak, 1989'da İngiltere şampiyonu Arsenal ile oynanan ve Miami'de 2-1 kaybedilen resmi olmayan bir dünya kulüpler şampiyonası maçına katıldılar.
1994 ve 1995 yıllarında, "el Rojo" iki uluslararası daha unvan kazandı: Supercopa Libertadores'i iki kez. İlk finalde Boca Juniors'ı, ikinci finalde ise Romário liderliğindeki Flamengo'yu mağlup ettiler. Bu zaferle, Rio de Janeiro'daki Maracanã Stadyumu'nda 105.000 Brezilyalı taraftarın önünde şampiyon olan ilk yabancı kulüp oldular. Ayrıca, 1995 yılında Tokyo Olimpiyat Stadyumu'nda (aynı yer, Liverpool'u 1984'te yendikleri stadyum) oynanan Recopa Sudamericana'yı da kazandılar.
Ayrıca, Independiente, 1994 Copa Presidente Carlos Menem'i kazanarak yarı finalde Napoli'yi 3-2 ile mağlup etmiş ve finalde Mar del Plata'da Roma'yı 2-1 yenmiştir. 1995 Recopa maçları öncesinde, takım Sanfrecce Hiroshima'ya karşı 5-0 ve Urawa Red Diamonds'a karşı 5-3 gibi önemli galibiyetler elde etmiştir. Bir yıl sonra, Independiente bir kez daha Japonya'ya giderek 1996 Recopa Sudamericana'yı Kōbe'de oynamış ancak bu sefer Grêmio'ya karşı 1-4 mağlup olmuştur. 1997 yılında ise Mar del Plata'da Feyenoord'u 3-0 yenmiş, bu maçta Hollandalı yıldız Ronald Koeman öne çıkmıştır.
Independiente'nin "altın çağı" 1995 yılında sona ermiş ve o tarihten itibaren sportif başarılar daha dağınık bir şekilde yaşanmıştır. 1995-2010 döneminde, takım kaptanı Gabriel Milito'nun önemli katkılarıyla kazanılan 2002 Apertura şampiyonası dışında pek önemli bir başarı elde edilmemiştir. 2004 yılında kulüp efsanesi José Pastoriza, beşinci kez teknik direktörlük görevini yürütürken hayatını kaybetmiştir. Bu olaydan birkaç gün önce, Independiente DAIA Kupası'nda El Salvador'u 1-0 yenmiştir. Ayrıca, genç oyuncu Sergio Agüero, 2006 yılında rekor bir ücret olan 28,75 milyon dolar karşılığında Atlético Madrid'e transfer edilmiş ve bu gelir, La Doble Visera tribünlerinin tamamen yeni bir stadyuma dönüştürülmesi için planlanmıştır.
Stadyum
Eski Doble Visera stadyumu ciddi bir şekilde yıpranmış olduğu için, Sergio Agüero'nun Avrupa'ya rekor transferiyle mümkün hale gelen yeni ve modern bir stadyum projesi başlatıldı. 8 Aralık 2006 tarihinde, Gimnasia ile oynanan veda maçında 1-2'lik mağlubiyet yaşandı. Estadio Libertadores de América inşaat aşamasındayken, Independiente, özellikle yakınlardaki Racing Stadyumu gibi çeşitli Primera División stadyumlarında iç saha maçlarına çıktı. "Estadio LDA", 28 Ekim 2009 tarihinde, Colón karşısında 3-2'lik bir galibiyetle resmi olarak açıldı. Ancak, inşaat maliyetlerinin tahmini değerlerin üzerinde olması nedeniyle, stadyum kısmen tamamlanmış bir şekilde hizmete girdi; eski Almirante Cordero tribünü hala ayakta kaldı.
Milyoner transferler Oscar Ustari ve Germán Denis'in de katkılarıyla, Independiente, milyon dolarlık borçlar, AFA ve FIFA tarafından uygulanan ambargolar, hacizler ve hatta iflas başvuruları gibi ciddi sorunlarla dolu kritik dönemlerden geçti. Takım, çeşitli sezonlarda ligin son sıralarında yer aldı. Ancak, kulüp 2009-10 sezonunda iyi bir performans sergiledi ve 2010 Copa Sudamericana'ya katılmaya hak kazandı; bu turnuvayı, Goiás'ı penaltılarla mağlup ederek kendi sahasında şampiyon olarak tamamladı. Buna rağmen, aynı dönemde 2010 Apertura'da ligin son sıralarında yer aldı. 2012 Clausura'nın beşinci maçında, Independiente, La Bombonera'da, o zamanki Arjantin şampiyonu Boca Juniors'ı 5-4'lük skorla mağlup etti.
2010 Apertura'dan itibaren yaşanan kötü performanslar, kötü yönetim ve kurum içi krizler nedeniyle, Independiente, 2012-13 sezonunun sonunda puan ortalamasında ligin sondan ikinci sırasına yerleşti ve 101 yıl sonra ilk kez Primera División'dan çıkarıldı (ikinci son maçta San Lorenzo ile oynanan iç saha maçında 0-1 mağlup olundu). Bu düşüş, San Martín (18. sırada) ve Unión (20. sırada) takımlarıyla birlikte yaşandı. Kurumsal düzeyde yaşanan krizler, Estadio Libertadores de América'nın yarım kalmış ve bakımsız bir halde olması, tüm tesislerin ve kulüp antrenman sahalarının da aynı şekilde olmasını sağladı; ayrıca kulüp yöneticileri, taraftar grupları tarafından tehdit ediliyordu. Bir ay sonra, takım B Ligi'ndeki ilk maçına çıktı ve üçüncü ligden yükselen Brown takımıyla oynadığı iç saha maçında 1-2 mağlup oldu. Takım, beş maçlık bir süreçte galibiyet alamadı ve Primera B Metropolitana'ya düşme tehlikesiyle karşılaştı.
Kulüp, ciddi makroekonomik krizlerle boğuşurken, eski şampiyon oyuncular Daniel Montenegro, Federico Insúa, Federico Mancuello ve Facundo Parra, takıma destek vermek için geri döndü. Bu oyuncuların katkılarıyla "el Rojo", kötü başlangıca rağmen toparlandı ve 2014 yılında, Huracán ile oynanan final maçını kazanarak yeniden yükselmeyi başardı. Hugo Moyano'nun başkanlığı döneminde, CGT'nin lideri olan Moyano, stadyumun inşaat çalışmalarına hız verdi ve takım, 2017 Copa Sudamericana'da Flamengo'yu mağlup ederek şampiyon oldu; daha sonra, Japonya'nın Osaka şehrinde düzenlenen 2018 Suruga Bank Championship'te de şampiyonluk yaşadı. Bu başarılarla, kulübün CONMEBOL tarafından tanınan uluslararası şampiyonluk sayısı 18'e yükseldi ve kulüp, Amerika kıtası genelindeki en çok uluslararası şampiyonluğa sahip takım unvanını (Boca Juniors ile birlikte) geri aldı. Takım kaptanı Nicolás Tagliafico, kariyerine AFC Ajax'ta devam etti ve daha sonra Arjantin milli takımıyla iki kez Copa América şampiyonluğu yaşadı; ayrıca 2022 FIFA Dünya Kupası'nı da kazandı. Kaleci Emiliano Martínez de, Independiente'nin gençlik altyapısından yetişti ve milli takımda önemli bir rol oynadı.
Kulüp, önemli oyuncuların satışlarından yaklaşık 42 milyon ABD doları gelir elde etti. Ancak buna rağmen, 2022 yılında Moyanos, kulübü bir kez daha kritik bir finansal duruma sokarak başkanlıktan ayrıldı; bu durum, 22 milyonu aşan bir borç yükünü beraberinde getirdi. 2023 yılına gelindiğinde, eski oyunculara ek olarak, Independiente, América, UNAM, Tijuana ve Mazatlán gibi dört Meksikalı kulübe büyük miktarlarda borçluydu; özellikle América ile olan anlaşmazlık, CAS (Uluslararası Tahkim Mahkemesi) tarafından uygulanan bir ambargoya yol açtı. Bu durumun üstesinden gelmek için, taraftarlar ve diğer bağışçılar arasında dijital cüzdan aracılığıyla bir yardım kampanyası başlatıldı; bu sayede 3,5 milyon ABD doları toplandı. Toplanan bu para, kulübün söz konusu tehlikeli ambargoyu kaldırmasına yardımcı oldu. Aynı dönemde, takım tarihinin en kötü Primera División performansını sergiledi ve turnuvayı 24. sırada tamamladı. Ancak, Javier Milei'nin başkanlığı döneminde uygulanan sıkı önlemler ve Arjantin pesosunun değer kazanması sayesinde, kulüp finansal olarak toparlandı ve 2025 Copa Sudamericana'ya katılma hakkını elde etti. Ne yazık ki, Buenos Aires'teki Estadio Libertadores de América'da Universidad de Chile ile oynanan bir maçta taraftarlar arasında çıkan olaylar nedeniyle takım, bu organizasyondan diskalifiye edildi. Bu olaylarda 10 kişi yaralandı, 90 kişi gözaltına alındı ve maç tatil edildi.
Kit ve rozet.
Kulüp, 1904 yılında kuruluşundan itibaren giydiği ilk forma beyaz renkteydi ve üzerinde "IFBC" kısaltmasını taşıyan mavi bir arma bulunuyordu ("Independiente Football Club"). Bu arma, İskoç kökenli bir spor kulübü olan St. Andrew's Athletic Club'dan ilham alınarak tasarlanmıştı; bu kulüp 1891 yılında Primera División şampiyonu olmuştu.
Kulübün geleneksel kırmızı forması ise ilk olarak 1908 yılında kullanıldı ve İngiliz takımı Nottingham Forest'tan esinlenildi. Nottingham Forest, 1905 yılında Arjantin'e bir turne düzenlemişti. Independiente yöneticileri, The Forest'ın performansından o kadar etkilendiler ki, kulübün renklerini kırmızı olarak belirlemeye karar verdiler. Kırmızı forma ilk kez 10 Mayıs 1908 tarihinde kullanıldı.
Kulübün ilk arması da St. Andrew's'tan ilham alınarak tasarlanmış ve 1912 yılına kadar kullanılmıştır. Kulüp, 1912 yılında kırmızı bir mührü arma olarak kullanmaya başladı. Logo, 1930 yılında tekrar değiştirildi ve bu değişiklik, günümüzdeki logonun en yakın versiyonunu oluşturdu. O tarihten itibaren, logoda çeşitli küçük değişiklikler yapıldı.
Stadyum
Independiente, maçlarını Buenos Aires eyaletindeki Avellaneda şehrinde bulunan Libertadores de América – Ricardo Enrique Bochini Stadyumu'nda oynamaktadır. Bu stadyumun kapasitesi 49.000 kişidir. İnşaatı 2009 yılında tamamlanmasına rağmen, 2016 yılında (çatısı hariç) bitirilmiş ve General Roca Demiryolu hatlarının yanında yer almaktadır.
Stadyum, 1928'den 2006'ya kadar kullanılan tarihi "Doble Visera" stadyumunun yerine inşa edilmiştir. Independiente, bu stadyumda hem ulusal hem de uluslararası şampiyonluklar kazanmış ve Arjantin milli takımının ilk maçlarına ev sahipliği yapmıştır. Bu, Arjantin'in ilk betonarme stadyumu olup, dünya çapında üçüncü olarak inşa edilmiştir.
İnşaat döneminde (2006-2010), kulüp iç saha maçlarını Lanús, Huracán ve Racing'in stadyumlarında oynamıştır. Bu stadyumlarda, 2010 Copa Sudamericana'daki önemli maçlara da ev sahipliği yapmıştır, bu kupayı kazanmışlardır.
Independiente, 1906 yılında Avellaneda'ya taşınmadan önce, Buenos Aires'te çeşitli iç saha sahalarında mücadele etmiştir. Bu sahalar arasında Flores, La Paternal ve Recoleta bulunmaktadır. Daha sonra River Plate tarafından kullanılan Alvear ve Tagle sahası da bunlardan biridir.
Independiente'nin Avellaneda'daki ilk stadyumu, 1906-1911 yılları arasında kiralanan East Crucecita sahasıdır. Daha sonra 1911'den 1928'e kadar kullanılan West Crucecita Stadyumu bulunmaktadır.
Önceki teknik direktörler.
📋 Kulüp Pasaportu
🛡️Head-to-Head Kıyasla
Kulübün futbolcularını diğer yıldızlarla kıyaslayın.
⚖️ Kıyaslama Motoru ➔
