Gonzalo Escobar

Pablo Emilio Escobar Gaviria ( / ˈ ɛ s k ə b ɑːr / ; İspanyolca: [ˈpaβlo eskoˈβaɾ] ; 1 Aralık 1949 – 2 Aralık 1993), Kolombiyalı bir uyuşturucu baronu, narco-terörist ve politikacıydı. Aynı zamanda Medellín Karteli’nin kurucusu ve lideriydi. “Kokain Kralı” olarak anılan Escobar, tarihin en zengin konvansiyonel suçlularından biriydi. Ölümüne kadar yaklaşık 30 milyar ABD doları değerinde bir servete sahip olduğu tahmin edilmektedir. Aynı zamanda uyuşturucu karteli, 1980’ler ve erken 1990’larda ABD’ye kokain ticaretini neredeyse tamamen tekelinde bulundurmuştur.

Rionegro’da doğan ve Medellín’de büyüyen Escobar, kısa bir süre Medellín’deki Universidad Autónoma Latinoamericana’da eğitim gördü ancak mezun olmadan ayrıldı; bunun yerine suç faaliyetlerine yöneldi. Yasa dışı sigara satışı, sahte piyango bileti ticareti yapmasının yanı sıra, araç hırsızlığı ve daha ağır suçlara da karıştı. 1970’lerin başlarında çeşitli uyuşturucu kaçakçılarının yanında çalışmaya başladı; genellikle kişileri kaçırıp fidye talep etti. 1976 yılında Escobar, toz kokain dağıtan Medellín Karteli’ni kurdu ve Peru, Bolivya ve Ekvador’dan Kolombiya üzerinden Amerika Birleşik Devletleri’ne uzanan ilk kaçakçılık rotalarını oluşturdu. Escobar’ın ABD’deki varlığı, kokaine olan talebi hızla artırdı ve 1980’lerde Escobar’ın Kolombiya’dan aylık olarak ABD’ye gönderdiği kokain miktarının 70 ila 80 ton olduğu tahmin ediliyordu. Kısa sürede dünyanın en zengin insanlarından biri haline geldi, ancak sürekli olarak hem yerel hem de uluslararası rakiplerle mücadele etti; bu durum kitlesel katliamlara ve polis memurları, hakimler, yerel halk ve önde gelen politikacıların öldürülmesine yol açtı.

Pablo Escobar, 1982 Kolombiya parlamento seçimlerinde Liberal Parti’nin adayı olarak Temsilciler Meclisi’ne yedek üye seçildi. Bu görevle birlikte, evlerin ve futbol sahalarının inşası gibi toplumsal projelerde yer aldı; bu durum, sıkça ziyaret ettiği kasabalardaki halk arasında popülaritesini artırdı. Ancak, Escobar’ın siyasi hırsları, Kolombiya ve ABD hükümetleri tarafından sürekli olarak engellendi; bu hükümetler, düzenli olarak onun tutuklanmasını talep etti. Escobar’ın, Avianca Havayolları’na ait 203 sefer sayılı uçak ve DAS binasına yönelik bombalı saldırıları organize ettiği düşünülmektedir.

1991 yılında Escobar, yetkililere teslim oldu ve çeşitli suçlamalarla beş yıl hapis cezasına çarptırıldı; ancak Kolombiya Cumhurbaşkanı César Gaviria ile bir anlaşma yaparak, kendi inşa ettiği “La Catedral” adlı özel bir hapishanede tutulmaya başlandı. 1992’de, yetkililerin onu daha standart bir cezaevine nakletme girişimi üzerine Escobar kaçtı ve ülke genelinde geniş çaplı bir arama başlatıldı. Bu olayların ardından Medellín Karteli çökmeye başladı ve 1993 yılında, 44. doğum gününün ardından bir gün, Kolombiya Ulusal Polisi tarafından kendi memleketi Medellín’de öldürüldü.

Escobar’ın mirası hala tartışmalı bir konudur; birçok kişi onun işlediği suçların vahşetini kınarken, Kolombiya’daki pek çok insan tarafından “Robin Hood” figürü olarak görülmüştür, çünkü yoksullara yönelik hizmetler sağlamıştır. Ölümü büyük üzüntüyle karşılanmış ve cenazesine 25.000’den fazla kişi katılmıştır. Ayrıca, özel mülkü olan Hacienda Nápoles, bir tema parkına dönüştürülmüştür. Hayatı, birçok film, televizyon yapımı ve müzik eserinde konu edinilmiş veya dramatize edilmiştir.

Erken yaşam dönemi.

Pablo Emilio Escobar Gaviria, 1 Aralık 1949’da Kolombiya’nın Antioquia bölgesindeki Rionegro şehrinde doğmuştur. Paisa etnik grubuna mensuptur. Ailesi İspanyol kökenlidir ve özellikle Bask Bölgesi ile bağlantıları bulunmaktadır; aynı zamanda İtalyan kökenleri de vardır. Yedi çocuklu bir ailenin üçüncüsü olan Escobar, komşu şehir Medellín’de yoksulluk içinde büyümüştür. Babası küçük bir çiftçi, annesi ise öğretmendi. Escobar, 17 yaşına kısa bir süre kala 1966 yılında liseden ayrılmıştır; ancak iki yıl sonra kuzeni Gustavo Gaviria ile birlikte okula geri dönmüştür. Medellín’in sokaklarında yaşadıkları hayat onları sertleştirmiş ve öğretmenlerin gözünde zorbalar olarak görülmelerine neden olmuştur. İki öğrenci de bir yıldan fazla süre sonra okulu terk etmiştir, ancak Escobar eğitimden vazgeçmemiştir. Sahte bir lise diploması hazırlayarak kısa bir süre üniversitede hukuk eğitimi almıştır; amacı ceza avukatı, siyasetçi ve hatta sonunda cumhurbaşkanı olmak gibi iddialı hedefler gütmüştür. Ancak maddi imkansızlıklar nedeniyle bu hayallerinden vazgeçmek zorunda kalmıştır.

Suç kariyeri

Erken gelişme.

Escobar, suç kariyerine çetesinin mezar taşlarını çalarak, üzerindeki yazıları kum zımparasıyla silerek ve tekrar satarak başladı. Okuldan ayrıldıktan sonra, Escobar oto hırsızlığı yapmak amacıyla çeşitli çetelere katıldı. Escobar kısa süre içinde şiddetli suça karıştı; borçlu kişileri kaçırıp fidye talep eden suçluları işe aldı. Hatta bazen Escobar fidyeyi aldığı halde bile, fidye notlarını yırtardı. En ünlü kaçırılan kişi, 1971 yazında kaçırılıp öldürülen iş adamı Diego Echavarria’dır. Escobar, Echavarria ailesinden 50.000 dolar fidye aldı; bu olay çetenin adını duyurdu.

Medellín Karteli

Escobar, Kolombiya’da kokain ticaretinin 1970’lerin ortalarında yayılmaya başladığı dönemde zaten organize suçlar içinde aktif bir figürdü. Escobar’un hızlı yükselişi, onu Ekvador’dan uyuşturucu kaçakçılığı yaparken yakalayan ve Mayıs 1976’da tutuklayan Kolombiya Güvenlik Servisi (DAS) tarafından dikkatle takip edildi. DAS ajanları, Escobar’ın aracının yedek lastiğinde 39 kg kokain buldular. Escobar, davadaki ilk hakimi değiştirmeyi başardı ve ikinci hakimi de rüşvetle etkilediği için serbest bırakıldı; diğer mahkumlarla birlikte cezaevinden çıktı. Ertesi yıl, Escobar’u tutuklayan ajan suikasta uğradı. Escobar, Kolombiya’daki kolluk kuvvetlerini aynı yöntemlerle rüşvet vermeye ve sindirmeye devam etti. Escobar’ın, Kolombiya’daki kamu görevlilerine ve siyasi adaylara rüşvet teklif etmenin yanı sıra, teklifi reddedenleri öldürmek için tetikçiler göndermesiyle uyguladığı “gümüş veya kurşun” stratejisi, “para ya da ölüm” anlamına geliyordu. Hem Medellín Karteli hem de Cali Karteli, Kolombiya’daki siyasetçileri rüşvetle etkilemeyi başardı ve hem Muhafazakar hem de Liberal partiler için seçim kampanyaları yürüttüler. Bu nedenle, Escobar ve diğer birçok Kolombiyalı uyuşturucu baronu, maddi olarak destekledikleri siyasi adayların çoğu sonunda seçildiği için, Kolombiya hükümetinin her kademesinde etkiliydi. Medellín Karteli, 1970’lerin başlarında kurulmuş olsa da, Escobar’ın Nisan 1978’de bir çiftlikte diğer uyuşturucu baronlarıyla tanışmasının ardından hızla genişledi ve 1978 yılının sonunda yaklaşık 19.000 kilogram kokainin Amerika Birleşik Devletleri’ne taşındı.

Öne çıkış.

Kısa süre sonra, Amerika Birleşik Devletleri’nde kokain talebi önemli ölçüde arttı. Bu durum, Escobar’ın Güney Florida, Kaliforniya, Porto Riko ve ülkenin diğer bölgelerinde daha fazla kaçakçılık sevkiyatı, rota ve dağıtım ağı oluşturmasına yol açtı. Escobar ve kartelin kurucu ortağı Carlos Lehder, Bahama Adaları’nda Norman’s Cay adında bir ada üzerinde yeni bir aktarma noktası geliştirmek için birlikte çalıştı. Bu ada, Florida kıyısından yaklaşık 350 kilometre (220 mil) güneydedir. Escobar ve Robert Vesco, adadaki arazinin büyük bir kısmını satın aldı. Bu arazi üzerinde 1 kilometrelik bir pist, bir liman, bir otel, evler, tekneler, uçaklar ve kokain depolamak için kullanılan soğutulmuş bir depo bulunmaktaydı. Escobar’ın kardeşi tarafından yapılan açıklamalara göre, Escobar Norman’s Cay’i satın almamıştır; bu sadece Lehder’in kişisel bir projesiydi. 1978 ile 1982 yılları arasında, bu ada Medellín Karteli için merkezi bir kaçakçılık rotası olarak kullanılmıştır. Bu rota sayesinde elde edilen muazzam kârlarla, Escobar kısa süre sonra Antioquia bölgesinde 20 kilometrekarelik (7,7 mil kare) bir araziyi birkaç milyon dolara satın aldı ve üzerinde Hacienda Nápoles’i inşa etti. Oluşturduğu bu lüks konut, bir hayvanat bahçesi, bir göl, bir heykel bahçesi, özel bir boğa güreşi arenası ve ailesi ile kartel üyeleri için diğer birçok olanak sunmaktaydı.

Escobar’ın zirvesi.

Pablo Escobar, iktidarının zirvesindeyken, Kolombiya’da hayırsever faaliyetlerde bulunmuş ve kokain laboratuvarının çalışanlarına cömert ödemeler yapmıştır. Escobar, milyonlarca dolar harcayarak Medellín’in en yoksul mahallelerinin gelişimine katkıda bulunmuştur. Konut kompleksleri, parklar, futbol stadyumları, hastaneler, okullar ve kiliseler inşa etmiştir. 1980’lerde siyasete de adım atan Escobar, Kolombiya Liberal Partisi’nin kurulmasına katılmış ve desteklemiştir. 1982 yılında Kolombiya Kongresi’ne seçilmiştir. Sadece yedek milletvekili olmasına rağmen, Kolombiya yasalarına göre otomatik olarak parlamenter dokunulmazlığına sahip olmuş ve diplomatik pasaport alma hakkı elde etmiştir. Aynı dönemde Escobar, hayır işleriyle tanınan bir kamu figürü haline gelmiş ve “Paisa Robin Hood” olarak anılmıştır. İddiaya göre, bir röportajında servetinin, 16 yaşında kurduğu bisiklet kiralama şirketinden geldiğini belirtmiştir.

Kongre’de, yeni Adalet Bakanı Rodrigo Lara-Bonilla, ilk günden itibaren Escobar’u suç faaliyetleriyle suçlayarak onunla karşı karşıya gelmişti. Escobar’un 1976 yılında tutuklanması, Lara-Bonilla’nın yardımcıları tarafından soruşturulmuştur. Birkaç ay sonra, Liberal Parti lideri Luis Carlos Galán, Escobar’ı partiden ihraç etmiştir. Escobar, bu duruma karşılık vermeye çalışsa da, Ocak 1984’te siyasetten emekli olduğunu duyurmuştur. Üç ay sonra, Lara-Bonilla suikast sonucu öldürülmüştür.

Escobar, aynı zamanda Nikaragua’daki Sandinista hükümetiyle ilişkiler sürdürdü ve hükümet hedeflerine yönelik bombalama eylemleri ve suikastlar gerçekleştirmek amacıyla Ulusal Kurtuluş Ordusu (ELN) adlı örgütü kullandı. Ayrıca, Escobar’ın komünist Küba ile de iyi ilişkileri olduğu iddia edilmiştir.

Kolombiya yargı sistemi, 1980’lerin ortalarından itibaren Pablo Escobar tarafından hedef alınmıştır. Escobar, çeşitli hakimlere rüşvet vererek ve bazılarını öldürerek yargı sistemini etkilemeye çalışmıştır. 1985 yılının sonlarında, aranan Escobar, Kolombiya hükümetinden, Amerika Birleşik Devletleri’ne iade edilmeden koşullu teslimiyetine izin vermesini talep etmiştir. Bu teklif başlangıçta reddedilmiş ve Escobar daha sonra, Kolombiya’nın iade politikasını protesto amacıyla kurulan ve dolaylı olarak desteklenen “Los Extraditable” örgütünü oluşturmuştur. Los Extraditable örgütü, daha sonra Kolombiya Yüksek Mahkemesi’nin, Kolombiya ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki iade anlaşmasının anayasaya uygunluğunu incelemesini engellemeye çalıştığı gerekçesiyle suçlanmıştır. Örgüt, 6 Kasım 1985 tarihinde Adalet Sarayı’nda gerçekleştirilen saldırıda rol oynayan sol görüşlü gerilla hareketini desteklemiştir. Bu olayda 98 kişi hayatını kaybetmiş, bunların arasında Yüksek Mahkeme üyelerinin neredeyse yarısı yer almıştır. 1986 yılının sonlarında, Kolombiya Yüksek Mahkemesi, anlaşmanın bir başkanlık delegasyonu tarafından imzalanmış olması nedeniyle önceki iade anlaşmasının yasa dışı olduğunu ilan etmiştir. Ancak Escobar’un yargı sistemindeki zaferi kısa ömürlü olmuştur; yeni Başkan Virgilio Barco Vargas, hızla Amerika Birleşik Devletleri ile olan anlaşmasını yenilemiştir.

Escobar, Luis Carlos Galán’ın kendisini siyasetten uzaklaştırmasına duyduğu öfke nedeniyle, 18 Ağustos 1989 tarihinde Escobar’un talimatıyla Galán suikastına karıştırıldı. Daha sonra Escobar, César Gaviria Trujillo’nun (Galán’ın halefi) yerine geçmesini engellemek amacıyla Avianca Havayolları’na ait 203 sefer sayılı uçakta bir bomba patlattı. Ancak Gaviria Trujillo bu uçuşa katılmadığı için hayatta kaldı. Bombalama sonucu uçaktaki 107 kişi hayatını kaybetti. Bu saldırıda iki Amerikalının da ölmesi üzerine, Amerika Birleşik Devletleri hükümeti doğrudan müdahale etmeye başladı.

La Catedral hapishanesi

Luis Carlos Galán’ın suikastının ardından, César Gaviria hükümeti Escobar ve uyuşturucu kartellerine karşı harekete geçti. Sonunda, hükümet Escobar ile görüşmeler yaparak onu teslim olmaya ve tüm suç faaliyetlerini durdurmaya ikna etti. Bunun karşılığında, Escobar daha kısa bir ceza alacak ve tutukluluk süresi boyunca ayrıcalıklı muamele görecekti. Bu durum, daha önce yetkililer üzerinde baskı kurmak ve kamuoyunu etkilemek amacıyla gerçekleştirilen şiddet olaylarının sona erdiğini ilan etmek anlamına geliyordu. Escobar, 1991 yılında Kolombiya makamlarına teslim oldu. Teslim olmasından önce, yeni kabul edilen 1991 tarihli Kolombiya Anayasası ile Kolombiya vatandaşlarının Amerika Birleşik Devletleri’ne verilmesi yasaklanmıştı. Bu durum tartışmalıydı, çünkü Escobar ve diğer uyuşturucu baronlarının, bu yasanın kabul edilmesinde etkili oldukları şüphesi vardı. Escobar, “La Catedral” olarak bilinen, lüks bir özel hapishanede tutuldu. Bu hapishane, bir futbol sahası, devasa bir oyuncak ev, bir bar, bir jakuzi ve bir şelale gibi olanaklara sahipti. Escobar’ın hapishanede kalırken suç faaliyetlerine devam ettiği yönündeki haberler basında yer almaya başladı. Bunun üzerine hükümet, 22 Temmuz 1992 tarihinde onu daha geleneksel bir cezaevine nakletmeye çalıştı. Escobar’ın nüfuzu sayesinde bu planı önceden öğrenerek başarılı bir şekilde kaçmayı başardı ve hayatının geri kalanını polisten kaçarak geçirdi.

Ölüm

Pablo Escobar, Kolombiya polisi, Amerika Birleşik Devletleri hükümeti ve rakipleri olan Cali Karteli tarafından tehdit altındaydı. 2 Aralık 1993 tarihinde, 44. doğum gününün ardından bir gün, Kolombiya özel kuvvetleri tarafından Medellín’in orta sınıf bir konut bölgesindeki bir evde bulundu. Bu operasyon, Escobar’ın ailesiyle yaptığı bir telefon görüşmesinin ardından, Amerika Birleşik Devletleri tarafından sağlanan teknoloji sayesinde mümkün oldu ve Escobar’ın yerinin tespit edilmesini sağladı. Polis, Escobar’ı tutuklamaya çalıştı ancak durum hızla silahlı çatışmaya dönüştü. Escobar, çatışma sırasında roketatarla vurularak öldürüldü. Olayda ayrıca, yanında bulunan bir koruma da hayatını kaybetti. Escobar’ın vücuduna isabet eden mermiler, özellikle göğüs ve baş bölgelerinde ölümcül yaralanmalara yol açtı. Bu olay, Escobar’ın kendi kendini mi yoksa hedefli bir suikast sonucu mu öldürüldüğü konusunda tartışmalara yol açmıştır.

Ölümünün ardından.

Pablo Escobar’un ölümü ve Medellín Karteli’nin ardından yaşanan parçalanma ile birlikte, kokain pazarının hakimiyeti rakip Cali Karteli’ne geçti. Ancak 1990’ların ortalarına gelindiğinde, Cali Karteli’nin liderleri ya öldürüldü ya da Kolombiya hükümeti tarafından yakalandı. Escobar’un yarattığı “Robin Hood” imgesi, Medellín şehrinde uzun süreli bir etki bırakmaya devam etti. Özellikle Escobar hayattayken yardımı dokunan şehirdeki yoksul kesimden pek çok kişi, onun ölümünü büyük bir üzüntüyle karşıladı ve 25.000’in üzerinde insanın katıldığı bir cenaze töreni düzenlendi. Bazıları onu bir aziz olarak görüyor ve ondan ilahi yardım umanlar bulunuyor. Escobar, Monte Sacro Mezarlığı’na defnedildi.

Virginia Vallejo’nun ifadesi.

4 Temmuz 2006 tarihinde, televizyon spikeri Virginia Vallejo, 1983’ten 1987’ye kadar Pablo Escobar ile romantik bir ilişkisi olduğunu belirtmiş ve eski Senatör Alberto Santofimio’nun yargılandığı davada, Santofimio’nun 1989’daki cumhurbaşkanı adayı Luis Carlos Galán’ın suikastine karışma suçlamasıyla ilgili olarak Başsavcı Mario Iguarán’a ifade vermeyi teklif etmiştir. Iguarán, Vallejo’nun 4 Temmuz’da ofisiyle iletişime geçtiğini kabul etmiş ancak hakimin, beklenen kapanış tarihinden haftalar önce 9 Temmuz’da davayı kapatma kararı aldığını belirtmiştir. Bu durum, girişilen adımların çok geç kalmış olduğu izlenimi yaratmıştır.

18 Temmuz 2006 tarihinde, Vallejo, “güvenlik nedenleriyle” Uyuşturucuyla Mücadele Dairesi (DEA) tarafından özel bir uçakla Amerika Birleşik Devletleri’ne götürüldü; bu durum, onun yüksek profilli suç davalarındaki işbirliğinin bir sonucu olarak gerçekleşti. 24 Temmuz’da, Vallejo’nun Santofimio’nun Escobar’ı, cumhurbaşkanı adayı Galán’ın ortadan kaldırılmasına teşvik ettiğini iddia ettiği bir video, Kolombiya’nın RCN Televizyonu tarafından yayınlandı. Bu videoyu 14 milyon kişi izdi ve Galán cinayetinin yeniden açılan davada önemli bir rol oynadı. 31 Ağustos 2011 tarihinde, Santofimio, bu suçtaki rolü nedeniyle 24 yıl hapis cezasına çarptırıldı.

Adalet Sarayı kuşatması.

Pablo Escobar’un biyografları arasında, Vallejo, 1985 yılında gerçekleşen Adalet Sarayı kuşatması sırasındaki rolüne dair en detaylı açıklamaları yapanlardan biridir. Vallejo’nun ifadelerine göre, Escobar bu operasyonu finanse etmiş ve operasyon M-19 tarafından gerçekleştirilmiştir. Vallejo, kuşatma sırasında meydana gelen ölümlerden orduyu suçlamıştır; bu ölümler arasında 11 Yüksek Mahkeme hakimi, M-19 üyeleri ve kafeterya çalışanları da bulunmaktadır. Bu ifadeler, davanın 2008 yılında yeniden açılmasına yol açmıştır. Vallejo, tanıklık etmeye çağrılmış ve kitabında ve ifadesinde anlattığı birçok olay, Kolombiya’nın Hakikat Komisyonu tarafından doğrulanmıştır. Bu gelişmeler, kuşatma ile ilgili daha derin bir soruşturmaya neden olmuş ve sonuç olarak, yüksek rütbeli eski bir albay ve eski bir general hakkında dava açılmıştır. Her iki kişi de, kuşatmanın ardından tutuklanan kişilerin zorla kaybetilmesi suçundan 30 ve 35 yıl hapis cezasına çarptırılmıştır. Daha sonra Vallejo, Galán’ın suikastıyla ilgili olarak da tanıklık yapmıştır. “Amando a Pablo, odiando a Escobar” adlı kitabında, Kolombiya Cumhurbaşkanları Alfonso López Michelsen, Ernesto Samper ve Álvaro Uribe de dahil olmak üzere çeşitli siyasetçileri uyuşturucu kartelleriyle bağlantılı olduğunu iddia etmiştir.

Akrabalar

Escobar’ın eşi (María Henao, daha sonra María Isabel Santos Caballero), oğlu (Juan Pablo, şu anda Sebastián Marroquín Santos) ve kızı (Manuela), 1995 yılında sığınma hakkı tanıyacak bir ülke bulamadıkları için Kolombiya’dan kaçtılar. Escobar’ın sayısız ve sürekli aldatmalarına rağmen, María eşine destek vermeye devam etti. Cali Karteli’nin üyeleri bile, Pablo ile yaptığı konuşmaların kayıtlarını eşlerine dinleterek, bir kadının nasıl davranması gerektiğini göstermişlerdir. Bu tutum, kartelin Escobar’ın ölümünden sonra onu ve çocuklarını öldürmemesinin nedeni olmuştur; ancak grup, Escobar’ın kendilerine karşı yürüttüğü savaş için milyonlarca dolar tazminat talep etmiş ve almıştır. Henao, oğlunun hayatını kurtarmak için kişisel olarak garantör olmuş ve oğlunun kartel tarafından intikam aramayacağını veya uyuşturucu ticaretine katılmayacağını taahhüt etmiştir.

María Victoria Henao de Escobar’un hayatı, beklenmedik olaylarla dolu bir yolculuktan ibarettir. Ailesi, ilk olarak Mozambik’e, ardından Brezilya’ya sığınmış ve nihayet Arjantin’de yerleşmiştir. Henao, sahte bir kimlikle yaşamış ve başarılı bir emlak girişimcisi haline gelmiştir. Ancak, iş ortaklarından biri onun gerçek kimliğini ortaya çıkarmış ve Henao, elde ettiği gelirlerle birlikte kaçmıştır. Yerel medya olayı duyurmuş ve Escobar’un eşi olarak ifşa edilen Henao, mali durumu araştırılırken on sekiz ay hapis cezasına çarptırılmıştır. Yetkililer, onun fonlarını yasa dışı faaliyetlerle ilişkilendiremedikleri için serbest bırakılmıştır. Oğlu Sebastian Marroquín Santos’a göre, Henao Escobar’a “yaramaz gülüşü ve ona bakış şekli nedeniyle” aşık olmuştur. “O, şefkatli ve tatlıydı. Harika bir aşçıydı. İnsanlara yardım etme arzusuyla ve onların yaşadığı zorluklara karşı duyduğu merhametle onu sevdim. Birlikte, yoksullar için okul inşa etmeyi hayal ettiği yerlere giderdik. Başlangıçtan beri, o her zaman nazik bir beyefendiydi.” María Victoria Henao de Escobar, yeni kimliğiyle María Isabel Santos Caballero adıyla, oğlu ve kızıyla birlikte Buenos Aires’te yaşamaya devam etmektedir. 5 Haziran 2018 tarihinde, Arjantin federal yargıcı Nestor Barral, onu ve oğlunu iki Kolombiyalı uyuşturucu kaçakçısıyla para aklama suçlamasıyla itham etmiştir. Yargıç, yaklaşık 1 milyon dolarlık mal varlıklarının müsadere edilmesine karar vermiştir.

Arjantinli yönetmen Nicolas Entel’in “Babamın Günahları” (2009) adlı belgeseli, Marroquín’in çabalarını konu almaktadır. Belgeselde, Marroquín; 1984 yılında suikast sonucu hayatını kaybeden Kolombiya Adalet Bakanı Rodrigo Lara’nın oğullarından ve 1989 yılında suikast sonucu öldürülen cumhurbaşkanı adayı Luis Carlos Galán’ın oğullarından af dilemektedir. Film, 2010 Sundance Film Festivali’nde gösterilmiş ve Amerika Birleşik Devletleri’nde Ekim 2010’da HBO kanalında ilk kez yayınlanmıştır. 2014 yılında Marroquín, “Pablo Escobar, Babam” adlı bir kitap yayımladı. Bu kitap, babasının hayatına dair kişisel bilgiler sunmakta ve ailenin üzerinde yarattığı yıkıcı etkiyi anlatmaktadır. Marroquín’in amacı, bu kitabı yayınlayarak, babasının 1990’larındaki faaliyetleri hakkında ortaya çıkan yanlış bilgileri düzeltmekti.

Escobar’ın kız kardeşi Luz Maria Escobar, uyuşturucu baronu tarafından işlenen suçların telafisi için çeşitli girişimlerde bulundu. Bunlar arasında basına yaptığı açıklamalar, kurbanlarının mezarlarına bıraktığı mektuplar ve 20. ölüm yıl dönümünde kurbanları için düzenlediği bir anma töreni yer almaktadır. Escobar’ın cesedi, bazı aile üyelerinin talebi üzerine 28 Ekim 2006 tarihinde çıkarıldı. Bu işlemin amacı, iddia edilen gayrimeşru çocuğun babalığını doğrulamak ve 12 yıldır ailesinin yanında defnedilen cesedin kimliği konusundaki tüm şüpheleri ortadan kaldırmaktı. Cesedin çıkarılmasına ilişkin bir video, RCN tarafından yayınlandı. Bu durum, Escobar’ın amcası Roberto Escobar ve kuzeni Nicolas Escobar’ın “ölüm ticareti” yapmakla suçlanmasına neden oldu.

Hacienda Nápoles

Hacienda Nápoles’teki çiftlik, hayvanat bahsi ve kale, Pablo Escobar’ın ölümünden sonra, “Mülkiyetin Sona Erdirilmesi” yasası kapsamında hükümet tarafından düşük gelirli ailelere devredildi. Bu mülk, dört lüks otelin çevresinde yer alan bir tema parkına dönüştürülmüştür ve bu otellerden hayvanat bahsi manzarasına hakimdir.

Hipopotamlar

Escobar, Hacienda Nápoles’teki özel bir hayvanat bahsinde dört adet su aygırı barındırmaktaydı. Escobar’ın ölümü üzerine, bu hayvanların ele geçirilip taşınması çok zor görülmüş ve mülkte bırakılmıştır. 2007 yılına gelindiğinde, hayvan sayısı 16’ya ulaşmış ve besin aramak için yakınlardaki Magdalena Nehri’ne doğru yayılmaya başlamışlardır. 2009 yılında, iki yetişkin ve bir yavru, sürüyü terk ederek insanlara saldırdıktan ve büyükbaş hayvanları öldürdükten sonra, yerel yetkililerin izniyle avcılar tarafından bir yetişkin (adı “Pepe” olan) öldürüldü. 2014’ün başlarında, Escobar’a ait orijinal dört hayvandan kalma, Puerto Triunfo, Antioquia Bölgesi’nde yaşayan yaklaşık 40 adet su aygırı olduğu tespit edilmiştir. 2016 itibarıyla, herhangi bir müdahale olmaması durumunda, bu popülasyonun önümüzdeki on yılda iki katından fazla büyümesi beklenmektedir.

National Geographic Kanalı, bu canlılar hakkında “Cocaine Hippos” adlı bir belgesel hazırladı. Yale Üniversitesi öğrencilerinden oluşan bir dergide yayınlanan bir raporda, yerel çevrecilerin hayvanların korunması için kampanya yürüttüğü belirtilmiş, ancak bu canlılara ne olacağına dair net bir plan bulunmadığı ifade edilmiştir. 2018 yılında National Geographic, hipopotamlar hakkında başka bir makale yayınladı. Bu makalede, çevreciler arasında, bu canlıların çevre üzerinde olumlu mu yoksa olumsuz mu etki yarattığı konusunda görüş ayrılıkları olduğu belirtilmiş, ancak korumacılar ve yerel halkın – özellikle turizm sektöründe çalışanların – çoğunluğunun bu canlıların bölgedeki varlığını desteklediği vurgulanmıştır. Ekim 2021 itibarıyla Kolombiya hükümeti, bu hayvanların kimyasal olarak kısırlaştırılması programını başlatmıştır.

Daire yıkımı.

22 Şubat 2019 tarihinde, yerel saatle 11:53’te, Medellín yetkilileri, emekli Kolombiyalı general Rosso José Serrano’nun ifadesine göre, Escobar’un bazı en cesur saldırılarını planladığı El Poblado semtindeki altı katlı Edificio Mónaco apartman kompleksini yıktı. Bina ilk olarak Escobar’ın eşi için inşa edilmişti, ancak 1988 yılında Cali Karteli tarafından bir araç bombasıyla tamamen yıkılmış ve o zamandan beri boş kalmıştır. Bina, Escobar’un mirasını görmek isteyen yabancı turistler için bir cazibe merkezi haline gelmiştir. Belediye Başkanı Federico Gutierrez, binanın yıkılması ve yerine, dört cumhurbaşkanı adayı ve yaklaşık 500 polis memuru da dahil olmak üzere binlerce kartel kurbanını onurlandıran bir parkın inşa edilmesi yönünde çaba göstermişti. Kolombiya Cumhurbaşkanı Ivan Duque, yıkımın “tarihin suçlular tarafından değil, kurbanlar tarafından yazılacağını” simgelediğini belirterek, bu yıkımın şehrin kartellerin bıraktığı mirastan önemli ölçüde geliştiğini ve daha fazlasını sunduğunu gösterme fırsatı olduğunu ifade etti.

Kişisel hayat

Aile ve ilişkiler.

Pablo Escobar, 1976 yılının Mart ayında, kendisinden 15 yaş küçük olan María Victoria Henao ile evlendi. Bu ilişki, Escobar’ın sosyal statüsünü yetersiz gören Henao ailesi tarafından hoş karşılanmadı; çift kaçarak evlendi. İki çocukları oldu: Juan Pablo (şu anda Sebastián Marroquín adıyla tanınıyor) ve Manuela. 2007 yılında gazeteci Virginia Vallejo, “Amando a Pablo, odiando a Escobar” adlı otobiyografisini yayınladı. Bu kitapta, Escobar ile olan romantik ilişkisini ve sevgilisinin çeşitli cumhurbaşkanları, Karayip diktatörleri ve önde gelen politikacılarla olan bağlantılarını detaylı bir şekilde anlatmaktadır. Bu eser, 2017 yılında “Loving Pablo” adlı filme ilham kaynağı olmuştur. Uyuşturucu dağıtıcısı Griselda Blanco’nun da Escobar ile gizli ama tutkulu bir ilişki yaşadığı belirtilmektedir; Blanco’nun günlüğünde yer alan bazı notlar, Escobar’ın “Coque de Mi Rey” (Benim Kral Kokainim) ve “Polla Blanca” (Beyaz Tavşan) gibi takma adlarla anıldığını göstermektedir.

Dini ve siyasi görüşler.

Escobar, Roma Katolik inancına sahip bir kişiydi ve bir rahip olan Father Elkin tarafından, hırsları tarafından saptırılmış derin bir dindarlık sahibi bir insan olarak tanımlanmıştır. Escobar’ın, Father Elkin’e “Önemli olan pişmanlık duymak değil, ben bir inanlıyım” şeklinde ifadeler kullandığı belirtilmiştir. Escobar, tövbe etme ritüellerine katılıyor ve hatta Hristos’un vizyonunu gördüğünü iddia ediyordu.

Escobar’ın, kendisinin “gerilla hareketinin bir üyesi olarak gösterilmesinin” kişisel itibarını zedelediğini ve kendisini “yatırımcı kimliğiyle” tanımladığını, bu nedenle mülkiyete sahip çıkmayan gerillalarla empati kuramayacağını belirttiği bilinmektedir. Escobar’ın M-19 ile olan ittifakı, daha çok Amerika Birleşik Devletleri’ne karşı ortak bir muhalefetten kaynaklanmakta olup, derin bir siyasi uyumdan ziyade pragmatik bir amaca hizmet etmiştir. Escobar, Kolombiya halkının yoksul kesimleriyle bağ kurmak için popülizm stratejisini kullanmıştır.

Özellikler

Pablo Escobar, servetine ulaştıktan sonra, sayısız konut ve güvenli ev inşa etti veya satın aldı; bu yapılar arasında Hacienda Nápoles özellikle dikkat çekiciydi. Bu lüks mülkte, kolonyal tarz bir ev, bir heykel parkı ve çeşitli kıtalardan gelen hayvanların bulunduğu kapsamlı bir hayvanat bahçesi bulunmaktaydı; burada filler, egzotik kuşlar, zürafalar ve su aygırları gibi canlılar barınmaktaydı. Escobar ayrıca, bu mülke yakınında Yunan tarzı bir kalede inşa etmeyi planlamış, ancak kalenin inşasına başlanmasına rağmen tamamlanmamıştır.

Escobar, Amerika Birleşik Devletleri’nde kendi adıyla kayıtlı bir konuta sahipti: Miami Beach, Florida’daki 5860 North Bay Road adresinde bulunan, pembe renkli, su kenarında yer alan ve 6.500 metrekare (604 m²) büyüklüğe sahip bir malikane. Biscayne Körfezi üzerinde inşa edilen, dört yatak odalı bu konut, 1948 yılında yapılmış olup, 1980’lerde ABD federal hükümeti tarafından ele geçirilmiştir. Daha sonra, bakımsız hale gelen bu mülk, Chicken Kitchen fast-food zincirinin sahibi Christian de Berdouare’nin oldu; De Berdouare, onu 2014 yılında satın almıştır. Daha sonra, De Berdouare, yıkım öncesi ve sonrası, Escobar veya karteliyle ilgili herhangi bir şey bulmak amacıyla bir belgesel ekibi ve profesyonel define avcılarını bu yapıyı araştırmaları için görevlendirmiştir. Araştırmalar sırasında, zeminlerde ve duvarlarda sıra dışı delikler bulundukları gibi, mermer zeminde bulunan ve incelenmeden önce çalınan bir kasa da tespit edilmiştir.

Escobar, Islas del Rosario takımadalarının en büyük adası olan Isla Grande’de, Karayip Denizi’ne bakan muazzam bir tatil çiftliği sahipti. Bu çiftlik, Cartagena’ya yaklaşık 35 km uzaklıkta bulunmaktaydı. Günümüzde kısmen yıkılmış ve bitki örtüsü ile vahşi hayvanlar tarafından ele geçirilmiş olan bu kompleks, içinde bir malikane, apartmanlar, avlular, büyük bir yüzme havuzu, bir helikopter iniş alanı, güçlendirilmiş pencereler, seramik zeminler ve malikanenin yanında yer alan, ancak tamamlanmamış büyük bir yapıya sahipti.