Brad Keselowski’nin kendi kurduğu RFK Racing ekibinden ani ayrılığı, motorsporları camiasında büyük yankı uyandırdı. Motorsport.com, bu gelişme ışığında 21. yüzyıldaki NASCAR Cup Series’te yaşanan en şok edici sürücü ve ekip ayrılıklarını derledi. Keselowski’nin ekibi terk etmesi, uzun soluklu ve başarılı görünen iş birliklerinin ne kadar ani biçimde değişebileceğini bir kez daha gözler önüne serdi.
Keselowski bu yıl sona eren beşinci sezonunu RFK Racing ile tamamladı ve tarihsel ekibi Jack Roush’ın ardılını temsil eden isim olarak görüldü. Ancak ani ilan edilen ayrılık, taraflar yanı sıra medya ve garaj içindeki birçok kişiyi şok etti. Bu gelişme, son yılların en sürprili sürücü hamlelerinden birini tetiklerken, gazeteciler uzun soluklu başarı hikayelerinin nasıl kırıldığına dair başka örneklere de yöneldi.
Dale Earnhardt Jr., DEI’yi sekiz sezon sonra terk etti
Bir zamanlar Dale Earnhardt Jr.’ın NASCAR kariyerinde sadece DEI için yarışacağı düşünülüyordu. Babasının kurduğu ekibin efsanevi kırmızı Budweiser 8 numaralı arabasını 1999’daki Cup debutünden 2007 sezonuna kadar sürdü. Kariyerinin 26 zaferinden 17’sini DEI için kazandı ve bunlar arasında 2004’te altı zaferlik bir sezon da yer aldı.
Ekip içinde yoğun çatışmalar yaşandı ve ilişkiler birkaç önemli isim arasında soğudu. Bunların başında Earnhardt ile büyük annesi Teresa Earnhardt geldi; Teresa, Dale Sr.’ın ölümünden sonra ekibin çoğunluk sahibi olmuştu. İç sorunlar arasında Dale Jr.’ın babasının ekipinde ortaklık payı istemesi ancak bunun reddedilmesi de vardı. Bunun üzerine Dale Jr., Hendrick Motorsports’a geçti ve kariyerinin geri kalanını burada tamamladı.
Kyle Busch, Joe Gibbs Racing’i 15 sezon sonra terk etti
Busch, 2008’de JGR’e katıldı ve 2022’ye kadar ekiple kaldı. Kariyerinin 63 zaferinden 54’ünü No. 18 Toyota ile kazandı. Efsanevi kariyerini şekillendiren bu araba, ona 2015 ve 2019’daki iki Cup şampiyonluğunu da getirdi.
Çoğu kişi, Busch’ın dahil kendisi, NASCAR kariyerini JGR’de tamamlayacağını düşünüyorodu. Ancak böyle olmadı. Ana sponsor M&M’s’in bir sonraki yıl geri dönmeyeceğini açıklamasının ardından Busch sözleşme müzakereleri içindeydi. Basitçe söylemek gerekirse, koşullar üzerinde uzlaşılamadı ve Busch 15 sezon sonra JGR’i terk etti. Yerine Ty Gibbs geldi ve araç numarası No. 54’e değiştirildi; Busch ise Richard Childress Racing için yarışmaya devam etti.
Kevin Harvick, Richard Childress Racing’i 13 saison sonra terk etti
Harvick, NASCAR sahnesine 2001’de hayal edilmesi zor koşullar altında çıktı. Dale Earnhardt, 2001 Daytona 500’ün son turunda hayatını kaybedince, RCR devam etme kararı aldı. Siyah No. 3, beyaz No. 29’a dönüştü ve Harvick bu yarış arabasına binmek zorunda kaldı. Yine de üçüncü yarışında Atlanta’da herkesi ağlatan bir foto finişle kazandı.
Harvick, 2013 sezonuna kadar RCR ile kaldı ve kariyerinin 60 zaferinden 23’ünü ekip için kazandı. Childress için yarışanların en fazlasını Earnhardt yaptı. Harvick, 2014’te yakın arkadaşı Tony Stewart ile Stewart-Haas Racing’de yeni bir fırsat aradı; ancak ayrılığını açıkladıktan sonra RCR’deki ilişkiler hızla bozuldu. Kariyerinin sonunda Ty Dillon (Richard Childress’in torunu) ile Martinsville Truck yarışında kavga etti ve meşhur şu sözleri söyledi: “RCR’i terk etmemin sebebi tam da bu, çünkü saygıları yok, bu spordaki şeylere hiçbir değer vermiyorlar ve her şey kaşıklanmış şekilde ellerine verilmiş çocuklar geliyor.”
“RCR’i terk etmemin sebebi tam da bu, çünkü saygıları yok, bu spardaki şeylere hiçbir değer veriyor çocuklar.”
Kevin Harvick
Harvick ile Childress daha sonra barıştı; ancak Harvick için bu hamle iyi sonuç verdi. Çünkü Stewart-Haas Racing’deki ilk yılında şampiyon oldu ve kariyerini burada tamamladı.
Tony Stewart, Joe Gibbs Racing’i 10 saison sonra terk etti
IndyCar şampiyonu olduktan sonra Stewart, JGR’e katıldı ve 1999’da NASCAR Cup yarışına başladı. Gibbs’te 2008 sezonuna kadar kaldı ve 2002 ile 2005’te şampiyon oldu. Kariyerinde 49 Cup zaferi kazandı; bunların 33’ünü JGR sürücüsü olarak elde etti.
Ancak tüm Cup kariyerini Coach Gibbs altında geçirmiş olmasına rağmen Stewart bir ekip sahibi olmak istedi ve Gene Haas’ın mevcut operasyonunu devralarak bunu yapma fırsatını yakaladı. Ayrıca GM’e olan derin bağları nedeniyle, açık tekerlekli yıllarına dayanan bağlantıları sebebiyle JGR’in Toyota’ya geçişi konusunda çekinceleri vardı. Böyle başarılı bir kariyeri bırakıp kanıtlanmamış bir ekip kurması büyük şok yarattı.
“Başarılı bir kariyeri bırakıp kanıtlanmamış bir ekip kurmak oldukça şok ediciydi.”
Tony Stewart’ın ayrılığına dair değerlendirme
Ancak Smoke için her şey iyi gitti; ekibi hızla güçlü bir takıma dönüştürdü. 2011’de üçüncü sürücü şampiyonluğunu, 2014’te ise bir sahip olarak başka bir şampiyonluğu kazandı ve SHR, 2024 sezonu sonunda kapanana kadar onlarca zaferi elinden kaçırdı.
Matt Kenseth (13 saison) ve Carl Edwards (10 saison), Roush’ı terk etti
Bu iki ismi benzer durumları nedeniyle bir araya getirdik. Kenseth ve Edwards, Cup kariyerlerine Roush’ta başladı ve oldukça uzun süre sadık kaldılar; ayrıca burada da büyük başarılar elde ettiler.
Kenseth tam zamanlı Cup kariyerine 2000’de başladı ve kariyerinin 39 zaferinden 24’ünü Roush için kazandı, sonunda 2012 sezonundan sonra ayrıldı. Ekibin ilk Cup şampiyonluğunu 2003’te kazandı; bu da tam sezon formatındaki son şampiyonluktu. Edwards ise ilk tam zamanlı yılında 2005’te şampiyonluk için yarıştı ve 2008’de olağanüstü bir altı zafer sezonu yaşadı. Kariyerinin 28 zaferinden 23’ünü Roush sürücüsü olarak kazandı, ancak o da 2014’ten sonra ayrıldı.
Kenseth ve Edwards benzer nedenlerle Roush’ı terk etti ve aynı yere—Joe Gibbs Racing’e vardı. Roush bir zamanlar Cup Series’in en güçlü ekiplerinden birdi, ancak gerileme ve küçülme sürecindeydi. Jack Roush, Kenseth’in rakip Toyota takımıyla birleşmesinin “karanlık tarafa geçtiğini” şakayla ifade etti ve ayrılığından şaşırdı. Edwards ayrıldığında ise bu kadar sürprili değildi; çünkü Roush hız için mücadele etmeye devam ediyordu.
“Kenseth karanlık tarafa geçti.”
Jack Roush
Ancak JGR’e yapılan birleşme bile Edwards için o meşhur şampiyonluğu kazanmak yeterli olmadı; ve 2016 finalindeki dramatik ve yürek parçalayan şampiyonluk kaybının ardından yarışmayı terk etti.
BONUS: Brad Keselowski’nin Team Penske’den sürprili ayrılığı ve RFK ile şok bölünme
Keselowski’nin kendi kariyeri sürprillerle doluydu. Kariyerine bir sonraki Hendrick Motorsports sürücüsü olma yolunda başladı, ancak 2010’da açık bir yarış olmadığı için Chevy hattını terk edip Penske’ye geçti. 2021 sezonuna kadar Penske ile kaldı ve 2012 şampiyonluğunu kazandı—Penske’nin ilk Cup şampiyonluğu. Kariyerinin 36 zaferinden 35’ini Team Penske sürücüsü olarak elde etti.
Ancak Keselowski, Cup’ta ekip sahibi olma hayalleri taşıyordu ve önceden NASCAR Truck Series’te başarılı bir ekip yönetmişti. Penske’de bunun mümkün olmadığı için 2022’de Roush-Fenway’e sürücü ve kısmi zamanlı olarak katıldı; ekip de Roush Fenway Keselowski (RFK) Racing adını aldı.
Ekip, performansında belirgin bir artış gördü; ancak Keselowski yalnızca 2022’de Darlington’da bir kez Victory Lane’e çıkabildi. Ancak bu hafta, kendi kurduğu ekipten ayrılacağı ilan edildiğinde birçok kişi şok oldu ve 2027 için önünde pek fazla seçenek görünmüyor.
The Athletic’in raporlarına göre Keselowski, ekibin yönü konusunda sahip grubunun geri kalanıyla bir anlaşmazlık yaşadı ve RFK’nın gelecek yılki No. 60 arabası için bir charter’a sahip olmaması da başka bir tartışma noktasıydı.
“Ekibin yönü konusunda sahip grubunun geri kalanıyla bir anlaşmazlık yaşandı; ayrıca No. 60 için charter’a sahip olmamak başka bir tartışma konusuydu.”
The Athletic
Sonrasında ne olacağına dair hiçbir fikrimiz yok, ancak spordaki en deneyimli sürücülerden birinin böyle bir zorlukla karşı karşıya kalması inandırıcı değil.
