Doğu Grubu’ndaki üç belirleyici etmen AL Doğu yarışını ve playoff mücadelesini şekillendirecek

2026 MLB sezonu, yani Major League Baseball’ın normal sezon finali, haftadan az bir süre sonra başlayacak. Amerikan Ligisi (AL) Doğu grubunda büyük bölümde liderliği elinde tutan Tampa Bay Rays, playoff mücadelesini sürdürürken; Aaron Judge’in kadroya dönmesiyle birlikte yaz aylarının bir dönemini zor geçen oyunların ardından ilk Wild Card pozisyonunda konumlanan New York Yankees de yarışta. Bu arada Boston Red Sox, 25 Haziran’dan bu yana 48-21’lik bir seri yakalayarak beyzbol tarihinin en olası görünen başarılarından birini gerçekleştirdi.

Ancak hâlâ kararlaştırılacak çok şey var. Doğu Grubu’nun sahibi belirlenemedi (Yankees, hafta sonu başlarken Rays’a üç maç geride); playoff rolleri hâlâ netleşiyor ve en önemlisi her takımın Ekim öncesinde yanıt bulması gereken sorunları bulunuyor.

Rays: Piyoncu makinesi son stres testine dayanabilecek mi?

New York Yankees, Cuma günü başlayan Doğu Grubu’nun zirvesi mücadelesinde Rays’a üç maç geride. Her iki takımın da normal sezonda yalnızca 16 maçı kalsa da, New York division (grup) şampiyonluğu umudunu hiç bırakmıyor ve bunun geçerli bir nedeni var.

Rays’ın daha zorlu bir fikstürü var: Astros, Phillies ve Red Sox ile oynadığı serilerin yanı sıra Yankees’e karşı dört maçlık bir seri. Tampa Bay bu sezon New York’a 6-3 üstün, yani o dörtlü seriden kazanılacak tek bir maç, sezon serisini ve eşitleme kuralını (tiebreaker) garantileyecek.

Buna karşılık Yankees’in fikstürü çok daha sakin bir inişle sonuçlanıyor. Rays hariç; Cuma günü başlayacak Mets’yle birlikte Twins, Orioles ve Diamondbacks ile oynayacaklar. Aaron Judge artık oyunda olduğuna göre, Yankees birkaç maça yakınlaşma yakalayabileceklerine dair güven içinde.

Ancak konuyu şu an için Rays üzerinde tutalım. Piyoncu koçu Kyle Snyder yönetimindeki piyoncu kadrosu, uzun süredir sporun en iyilerinden biri olarak görülüyor; ancak tükeniş (sakatlık ve yorgunluk) onların baş düşmanı olmuş durumda.

Son dönemde yaşanan sakatlıktan Shane McClanahan da etkilendi: 4 Eylül’de ön kolundaki sertlikle sahadan ayrıldı. McClanahan, yazın ortalarında yaklaşık üç hafta uzak kaldığı bir sırt sakatlığıyla daha önce de uğraşıyordu. Ancak ön kol sorunları, geçmişine bakıldığında özellikle endişe verici; çünkü zaten Tommy John ameliyatı geçirmiş ve kariyeri boyunca çeşitli dirsek problemleri yaşamış.

Rays ise bilindiği gibi parçaları bir araya getirerek işleri çözen bir ekip ve bunu yeniden yapmak zorunda. Başlayan piyoncular (starting pitching) bir zorunluluk; bu sürecin tüm X-etmenleri içindeki tek belirleyici etmen ise Freddy Peralta.

Mets’ten transfer deadline’da (transfer penceresinin kapanmasıyla) alınan Peralta, geçen yıl Ulusal Lig Cy Young ödülünde beşinci olabilmesine rağmen unutulucu bir sezon geçirdi. Bu yıl Mets’te 4.99, Rays’ta ise 4.35 ERA’ya sahip; ancak son üç başlangıcı umut verici. Peralta, bu üç maçın hepsinde altı aralık oynadı ve o dönemde yalnızca iki koşu verdi.

Bırakış noktasını (release point) tekrar buldu ve bu, meyvelerini vermeye başladı; topraklarının bazıları artış gösterdi. Örneğin, o üç başlangıçlık sürede rakip vuruşcular onun fastrballına yalnızca .200’lük bir başarıyla isabet sağladı.

Tarihsel olarak Rays, normal sezonda başarılı bir ekip olmuş ancak playoff zamanında genellikle aynı tehdit olarak görülmemiş. Piyoncu her zaman onların imza kartı olmuştur; yine de division’ı koruyabilmek için Peralta’nın kendi yükünü taşıması gerekecek.

Yankees: Bu, Anthony Volpe’in anı mı?

Belki de Volpe’in izini bırakacağı tam da bu an. Elbette Judge’in kadroya dönmesi, yaz boyu zorlanan bir hücum hattına büyük bir güç katacak; ancak Volpe de burada kritik rol oynayabilir.

Jazz Chisholm, ne kadar alay edilirse edilsin, beyzboldaki en verimli ikinci temel oyuncularından biri olmaya devam etti. Son üç yılda Chisholm, fWAR’da (13.7 ile) ikinci, home runlarda (93) üçüncü ve bases çalmada (133) birinci sıradadır. Bu yıl hücumda düşüş yaşamasına rağmen 19 home run vurmuş ve yine de 40 base çalmayı başarmıştır.

Buna karşılık, minor league’dan geri çağrıldıktan sonra şimdi ikinci temel pozisyonunda oynayan Volpe, Chisholm’in yüksek yükseklikleri ve alçak dip noktalarına kıyasla Yankees’e daha tutarlı bir taban sağlayabilir.

Volpe, Triple-A’da bazı düzenlemeler yaptı; başlıca olarak daha tutarlı temas kurmak için elini kurulumunda (setup) daha yüksekte tuttu. Bu, Perşembe akşamı Rockies’e karşı meyvelerini verdi: üç vuruş topladı ve bunlardan biri Yankee Stadium’da bir perdesel alkış (curtain call) takip edilen grand slam oldu.

Raporculara, bu yıl büyük lig seviyesinde olmasını beklemediğini söyledi. Eh, şimdi oradayım. Ve Volpe’in Rays’ı division için kovalamaya şans tanıyacak kadar tutarlılık sağlayabileceği an işte burası.

[New York Yankees oyuncusu Anthony Volpe]

Bu arada, batın topa değip duvarın ötesine gitmesi… A. Volpe için grand slam.

Red Sox: Yaz sihirinin etkisi mi azalıyor?

Red Sox’un sağlıklı olması gerekiyor. Yazın bu fırtısı; .500’ün 14 maç gerisinden geri dönerek bir 15 maça kazanan serisine, ardından dokuz maça uzanan başka bir seriye ulaşması, Red Sox taraftarlarının yıllarca anacağı bir şey olacak. Şimdi ikinci Wild Card pozisyonunda, Guardians’a altı maç önde oturmak, kuşkus anyoneın tahmin edemeyeceği bir durum; Boston 80-67 ile division’ı kazanacak kadar geride değil.

Ancak bu Boston ekibinin sezonun son iki haftasında ve playofflara girerken nasıl görüneceğini görmek ilginç olacak. Sağlık bir belirsizliğe dönüştü ve sihirli yazın bir bedeli olmuş olabileceği sorusunu akla getiriyor.

Takımın en verimli vuruşcusu ilk temel oyuncusu Willson Contreras, 31 Ağustos’tan beri hamstring (arka bacak kası) zedelenmesiyle sahada değil. Benzer şekilde, AL’daki pozisyonundaki en iyi oyuncularından biri sayılan merkez saha oyuncusu Ceddanne Rafaela, eylülün başından itibaren quad (ön baacak kası) zedelenmesiyle out.

Contreras Cuma günü bir rehabilitasyon görevine başlayabilir ve en erken Cumartesi takıma katılabilir. Rafaela gelecek hafta dönebilir. Sox her ikinin de lazımına sahip.

Caleb Durbin, yazın büyük bölümünde beyzboldaki en ateşli vuruşculardan biriydi; son 15 maçında .182’lik bir başarıyla görünüşe göre bir duvara çarptı. Önceki 72 maçında .301/.370/.473’lük bir slash çizgisi, .845 OPS ve 11 home run kaydetmişti.

Kariyer boyu bir el zedelenmesiyle mücadele eden Durbin, son dönemde yavaşlanmış görünüyor. İlginç olan kısım ise bu yıl Red Sox için türü bir çapa olmuş bir oyuncunun playoff zamanında nasıl dayanacağına bakmak olacak.

Bu soru diğerleri için de geçerli olacak; farklı nedenlerle. Garrett Crochet, sırt sakatlığı nedeniyle sezonun büyük bölümünü kaçırdı; Tanner Houck ise Tommy John ameliyatından sonra rehabilitasyon görevinde. Her iki piyoncunun da Red Sox’a ne kadar verebileceği ve bu uzun ara vermelerden sonra ne kadar etkili olabilecekleri, Boston’un Ekim öncesinde yanıt bulması gereken sorular.

Crochet tabii ki bunların odak noktası. Dönüşü normal sezonun sonlarına doğru bekleniyor; muhtemelen playofflar başladığında bir bullpen (toplak kuyruğu) rolünde görev alacak ve bir başlayan olarak geri getirilmesi için çok az zaman kalacak.

Son döneme damga vuran Red Sox’un X-etmeni sağlık. Sihirli şeylerin bir süre sınırı vardır.