Büyük Adamım: Neden Bana Oynayacağım Teyyeleri Belirliyorlar?

Hayatta ölüm, vergiler ve golf sopalarının, kolayca doğru yapılması gereken şeyleri karmaşıklaştırmasından başka kesin olan hiçbir şey yok.

Yakında değil, birkaç hafta önce İngiltere’nin güneybatısına üç günlük, iki günlük bir golf gezisine gittim. Dörtlü takımımızın ilk turundan önce – adı açıklanmayan bir kulüpte – saha planlayıcısına ve tee seçeneklerine baktık, her setten kaç vuruş alacağımızı değerlendirdik ve bir plan yaptık.

Ancak ilk tee’ye geldiğimizde yalnız bir set tee açıktı ve o günün tee’lerinin mor olduğunu belirten bir tabela vardı.

O günün tee’leri? Bu nasıl bir kavram oluyor? Birden fazla seçeneğin bulunduğu kartta seçim yapabileceğiniz halde yetişkin kadın ve erkeklerin ne yapmaları gerektiği nasıl söyleniyor?

Karta koymayı düşünmeseniz bile, grubunuz için en keyifli olacak set tee’yi seçebilmeniz gerekiyor.

Bazıları için küçük bir konu gibi görünse de, bir kulüp yöneticisinin keyfi bir şekilde bir tee seti seçmesinin, o gün sahayı oynayanlar üzerinde somut bir etkisi var.

Konunun diğer tarafından bakmaya çalıştım ve gerçekten bu uygulamanın neden hâlâ var olduğunu açıklayacak bir sebep bulamıyorum. Anlık olarak aklıma gelen tek sebep saha bakımıydı ve tee box’ın belirli alanlarına dinlenme imkanı tanıma düşüncesiydi; ancak insanlara daha fazla seçenek sundukça, ayak izini daha yaygın dağıtmış olmuyorsunuz mu?

Bu konuda son bir yılda üç sorunla karşılaştım. İlki, beyazlardan oynayamayacağımı söylendim çünkü onlar yalnızca üyelerin yarışmaları için ayrılmıştı.

İkinci olarak, o günün tee’lerinden – beyaz ve sarıların bir karışımı – oynamak zorunda olduğumu söylediler. Bir insan bu şekilde handikapı nasıl hesaplayacak? Üçüncüsü ise istediğim tee’den oynayamadım çünkü onlar dışarı çıkarılmamıştı.

Bu üç kulüp de önemli sayıda üye dışı tee saati sunuyor; o halde kendi özel üyelik tesisleri gibi davranıyorlar.

Bazı kapalı kulüplerin neden o günün tee’leri olabileceğini az çok anlıyorum (yine de bunu oldukça anlamış değilim), ancak yeşil ücret kabul ediyorsanız, insanların hangi tee’den oynayacaklarını seçmelerine izin vermeniz gerektiği açıktır.

Planlar çöpe

Golferler, aldıkları vuruş sayısına göre genellikle hangi tee’den oynayacaklarını düşünmek için zaman ayırırlar

(Görsel kredisi: Future)

Zamanlar artık 1990 değil – değişti. Göçmen golferlerin handikapları var ve çoğu her oynadıkları kartı koymak istiyorlar, ancak bu hiç düşünülüyor gibi değil. Karışıma orantısız derecede yüksek yeşil ücretleri eklediğinizde, bazen sömürüldüğünüzü hissetmemek zor.

Bu aynı zamanda gelecekte bu tesislerin azalan bir ticaretle karşı karşıya kalmasına da yol açabilir; çünkü göçmenler, kendilerine ve ihtiyaçlarına en uygun tee’yi seçmelerine izin veren kulüpleri aramaya başlarlar.

Güneybatıda, ilk tee’ye geldiğimizde yaptığımız tüm planlar çöpe gitti. Yalnızca oynamaya izin verilen tee’den mesafe ve vuruş dağılımına baktık ve heimiz kart koymak istemediğimize karar verdik.

Neden? Çünkü yalnızca 200 yarda daha kısaydı – oldukça sert bir günde – ve saha handikapı açısından handikap endekslerimize göre birden fazla vuruş kaybettik.

Tümümüz için yeni bir saha olduğu için, olasılıklar lehimize çıkmıyordu. Ancak tee alanını seçmemize izin verilseydi, heimiz kart koyardık.

Olay öyle oldu ki, 77 yaptım – hayatımın en iyi turlarından biri – ancak bu handikap kayıma yazılmadı. Bazıları göçmenlerin her turda kart koyması gerektiğini söyler; aslında ben de eskiden böyle yapardım.

Ancak bazen, sarı tee’den aldığınız vuruş sayısı, sizin olduğunu düşündüğünüzden daha az olabilir. Bu konuda defalarca yazdım. Golferler daha az vuruş aldıklarını hissediyorlarsa, kart koymazlar.

Dünya Handikap Sistemi’nin olabildiğince etkili çalışması için golferlerin mümkün olduğunca çok kart koyması gerekiyor. Ancak yine spor, ödeme yapan müşterilerin kararlarını ellerinden alarak ayağından atıyor.

Modern golf kültürü, bazen eski zamanların yaygın uygulamalarıyla bağdaşmıyor. Bu gerçeğin kabul edilmesi ve harekete geçilmesi gerekiyor.