Boston Red Sox, 25 Nisan 2026’da 10-17’lik rekorla Amerikan Ligisi Doğu Bölümü’nün son sırasında yer alıyordu. Beş ay öncesine kadar bu takımın “requiem’i” (mezar sözü) yüksek sesle ve kararlılıkla söylenebilirdi; zira kulüp, XXI. yüzyıla girmeden önceki onlarca yıllık zorlukların ardından, modern beysbolun efsanevi Mount Rushmore’unu oluşturan franchise’lerden biri olarak görüldüğü halde böyle bir başlangıç yapmıştı.
Kulübün her zaman başarısız olma seçeneği vardı ama ilk ayda değil; üstelik yeterli yetenekle kurulan, rekabetçi Doğu Bölümü’nünde yarışmacı sayılan bir takımla. Bir şeylerin yapılması gerekiyordu.
Alex Cora ve yardımcı kadrosunun büyük bölümü, son yılların en karmaşık mevsim içi kovulmalarından biriyle işten çıkarıldı; yerine Triple-A yöneticisi Chad Tracy takımın başına getirildi. MLB’nin deneyimli yöneticisi Jim Tracy‘nin oğlu olan ve Diamondbacks’tan slugger ile karıştırılmaması gereken Tracy, muhtemelen veteranlarla dolu Boston kadrosunun egolarını yönetmeye ve takımı bölünün en altına doğru çeken oyuncuların gelişimini desteklemeye adaydı.
Bu şekilde ilerlemediği açıkça görülüyor. Tracy büyük ihtimalle egoları bir süre yönetebilirdi ve çekirdek oyuncuların gelişimine biraz yardımcı olabilirdi; ancak “Tracy Seferberliği”ni başlattığı kesin. Takımı 4 Temmuz ile ilk hafta arasında .900 kazanma oranına ulaştırdı ve Eylül’de sarsılmasına rağmen sonunda postseason’a geri döndü.
Kulüp, geçici etiketini kaldırıp onu (ve Craig Breslow) üç yıllık sözleşmeyle imzaladı. Takım tahminlerin üzerinde gidip sürpriz bir şekilde postseason’a ulaştıktan sonra yalnızca iyi izlenimler kaldı mı? Hayır; bu Boston.
Yankees rakibini iki maçta geride bıraktı, takımın birkaç üyesi Tracy’nin postseason’daki pitch yönetimine dair kendi görüşlerini paylaştı ve düzen içindeki eski liderlerin çatışmaları ortasında, sezon içinde ona övülen tüm iletişim becerileri ve tutumu sorgulanmaya başlandı. Bu arada Breslow, Kuzey Amerika’daki beysbol operasyonlarından sorumlu en üst kişi olarak kaldı; taraftarlar ise ya mevsim içi hamlelerin takımı Adley Rutschman‘e (yüksek prospect maliyetiyle) götürmesinden pişman olmalı ya da Carlos Narváez döneminin bittiğini kutlamalı mı olduğunu bilmiyor.
Boston’daki durum karmaşıklığını koruyor. Volatil bir yönetim, son yıllarda oyuncu gelişimine ilişkin sorunlar ve 2027 için kadroda kocaman açıklar var; bu yüzden kısa süre içinde 2026 takımının unutulması muhtemel, özellikle de sezonun kapanışı kaotik ve çatışmacı başlangıcın bir yansımasıydı.
Birkaç yıl önce Boston’daki genç yetenek bolluğunu görmek, başarı dalgasının geleceğine dair kolayca hayal kurmaya yeterdi. Roman Anthony, Kristian Campbell ve Marcelo Mayer, son yıllarda gördüğümüz herhangi bir tanesi kadar cazip bir üçlüydü. 2026 ise Anthony’nin hala sağlığını koruması gerektiğini, Campbell’in küçük liglerden çıkış yolu bulamadığını ve Mayer’in postseason kahramanı Erik Miller‘ı almak için ülkenin diğer ucuna gönderilmesi gerektiğini gösterdi.
Connelly Early Washington’da, Brayan Bello ise sorunlarda. İmaj edildiği gibi hiçbir şey yolunda gitmedi; buna Ceddanne Rafaela ve Payton Tolle‘nın yükselişi, yeni seçkin Sonny Gray ve Willson Contreras ile Mickey Gasper üzerinde neler olup bittiği de dahil.
Boston Red Sox, yöneticisi olağanüstü bir iş çıkaran ama aniden bunu yapmayı bırakan gibi görünen, mutlak ve güzel bir kaosta boğulan bir takımdı. Bu parçaların—bir beysbolun en zengin yönetimlerinden biri tarafından kurulan ancak belki de para harcamaya bile izin verilmeyen—aşırı uyumsuz koleksiyonuna kim anlam verebilirdi? (Breslow gücünü pekiştirirken 4D satranç oyununu kaybeden Cora değildi.) Tracy’nin önüne konan Nisan meyvelerinden daha tatlı bir limonata yapabilecek kadar yetenekli başka biri olur muydu?
Bu biten sezon bir geçiş kampanyasıydı ve Breslow’un kadroyu kurmadaki dağınık (belki de iyi anlamda) yaklaşımı, muhtemelen Red Sox’un sonraki sürümünün veya kimliğinin kapısını açacak. Genç yetenek tabanında inşa etme olasılığı hâlâ var: sağlıklı bir Anthony, Rafaela ve Tolle’nin yanı sıra dünya sınıfı Franklin Arias prospecti ve sağlam veteranlardan oluşan bir koleksiyon.
Bu isimlerin ya sağlam bir 2026’nın ardından geri döneceği ya da yeniden sakatlanıp Red Sox’un Doğu Bölümü’nde dördüncü veya beşinci sıraya düşeceği, rakiplerinin bundan faydalandığı bir kuraklık dönemine gireceği de olası. 2026 ile kıyasladığında ’27’de muhtemelen aynı kalan iki şey var. İlki belirsizlik: Rutschman, Anthony ve Garrett Crochet üç en iyi oyuncuları olabilir ya da arasında 250 maç kaybedebilirler.
Craig Breslow, takımı yeniden güçlendirmek için birkaç analitik yönlü satın alım gerçekleştirebilir veya tekrar geleceğini ipotekleyebilir (her ikisini de yapabilir). Kadro, her sezon açıldığı görünen kocaman açıkları koruyabilir—Trevor Story dahil—ya da bu boşlukları doldurup dizilişi dengeyebilir.
Sonuç olarak Tracy, 2027’e daha fazla bilgiyle ama ilk tam yılında herhangi bir MLB takımı değil, en “heyecanlı” (kelimenin kötü anlamında) takımlardan biriyle yönetmeye hazır giriyor. Öne sürülen hatalarına rağmen—Gray’ı, Contreras’ı ve Boston taraftarlarının büyük bölümünü kızdıran takımın acelesi için erken bir şekilde yıldızını out’a göndermesi—Tracy’nin uzlaşı kurucu ve iyi iletişimci olarak ünü olması gerekiyor. Analitik rahatlığına sahip ve eski usul yönetimiyle bağ kurabiliyor; bu da onu henüz tanımlanmamış kimliğe ve sürekli değişen oyuncu yeteneği ile kişiliklere sahip bir takım için ideal yönetici gösteriyor.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
