2026 sezonunu Ulusal Yol Serisi’nde sırasıyla birinci ve ikinci olarak tamamlayan Tom Armstrong ve Tom Martin, yalnızca ortak bir isme sahip değiller. Her ikisi de Wheelbase CabTech Castelli takımında yarışıyor ve yıllarca elit düzeyde pedal çevirmiş olmalarına rağmen, küçük bir ödül parası dışında yollarda yaptıkları çabadan tek bir kuruş bile kazanmıyorlar.
Bu sezon Armstrong ile, ayrıca bu yılın Rapha Super-League’ini kazanan 32 yaşındaki sporcu, defalarca konuştum; ona Cycling Weekly için Britain’ın en büyük yerli yarışlarında kürsüye çıktığı zamanlar röportaj yaptım. Her seferinde görüşmeyi iş molaıyla planlamak zorunda kaldık. Tipik bir Pazar akşamı yarıştan Yorkshire’daki evinden yüzlerce mil uzakta dönüş yaptıktan sonra, Pazartesi sabahı tekrar işindedir: Barnsley’deki JE James’de, ekmek kazanıldığı bisiklet dükkanında.
27 yaşındaki Martin ise 18 saatlik antrenmanı (ortalama, spor salonu seansları da dahil) ülkenin her yerine uzun yolculuklarla ve bir tersanede makine tamircisi olarak vardalı çalışmayla dengede tutuyor. Açıkça belirtmek gerekirse, Tom’ların hiçbirinin şikayeti yok.
Her ikisi de takımını açıkça seviyor ve konumundaki diğerleri gibi bisiklete karşı son derece tutkulular. Ancak, Tour de France ve WorldTour dünyasının parıltısının dışında yarışan üst düzey sürücüler için işin ne kadar zor olduğunu, bisiklet taraftarları da dahil olmak üzere kaç kişinin farkında olduğunu merak ediyorum.
Giderler yüksek ve en iyi yerli sürücüler için bile kazanç kaynakları son derece az. Büyük Britanya’da bir üst seviyeye yükselip ücret kazanmaya başlamak için umut verebilecekleri erkekler Continental takımları artık bulunmadığından, üst düzey amatörlerin hayatı özellikle zor görünüyor.
Daha da fazlası, Brexit’in hareket özgürlüğünü kısıtlaması, Avrupa takımlarına katılma umudunu karmaşıklaştırmış ya da tamamen ortadan kaldırmıştır; İngiliz sürücüler artık birkaç küçük yabancı takımın karşılayamayacağı bürokratik bir engel olan 180 gün içinde 90 günlük Schengen sınırıyla sınırlanmış durumda.
Bu nedenle Armstrong ve Martin, gençliklerinden beri hayatlarının yönünü belirleyen bir sporda tuhaf bir konumda. Ülke içi yarışlarda üst düzey iki İngiliz yol bisikletçisi olduklarını kanıtlar kanıtlamaz, yapabilecekleri en iyi hamle, kışın gravel sezonuna atlamak ve 2027 için maliyetlerini karşılayabilecek birkaç sponsor bulmak.
Tom Armstrong, Lincoln GP’de Ollie Wood’u Michelgate’in tepesinde önderliyor
(Image credit: Alex Whitehead/SWpix)
“Ulusal Yol Serisi’ni kazanmak, söyledikleri gibi, gerçekten sadece oyun aşkı için,” diyor Armstrong. “Bunu kazandığım için daha iyi durumda olduğumu söylemem.”
“Bu yıl tekerlekler için Vetta’dan, beslenme için ise Styrkr’dan destek aldım,” diye devam ediyor. “Ancak bank hesabımda binlerce pounddan bahsetmiyoruz – birkaç jel ve tekerlek söz konusu. Bu baskıyı hafifletiyor ama sonra yakıt ve otel maliyetleri kalıyor. Üstelik aynı zamanda bir evi de idame ettirmeye çalışıyorsunuz. Zor.”
Her iki bisikletçi de gençlerde umut vericiydi ve profesyonel olmaya çalıştı. “İlk profesyonel yarışım 2014’te, 18 yaşındayken Limburg Turu’ydu,” diyor Armstrong bana. “Aynı zamanda Mathieu van der Poel’in de ilk yarıştı [bir senior olarak]. Sadece turu tamamlamak istiyordum ama VDP gidip onu kazandı.”
“Biraz büyük bir hayal kırıklığıydı. Vacansoleil’in 23 yaş altı takımına katılmam gerekiyordu ama sezon başlamadan önce dağıldı. Bir sezon için Belçika’da bir kulüp takımına katıldım, sonra da İspanyol Continental takımı T. Palm ve Electro Hiper Europa için sürdüm.”
KENDİLERİ İÇİN: (DAHA AYDINLATICI) KADINLAR SPORU
(Image credit: Alex Whitehead/SWpix.com)
Ülke içinde erkeklerden çok daha iyi durumda olan İngiliz kadın elitleri, İngiltere’de hâlâ dört UCI Continental takıma sahip. Bu, erkekler için kuruyan bir yol sağlıyor. Dördü – O’Shea Red Chilli Bikes, Smurfit Westrock, DAS-Hutchinson ve Handsling Alba Development – yakın zamanda düzenlenen Birleşik Krallık Turu Kadınlar’a katıldı; bu da Kadınlar WorldTour yarışında bisikletçilerine yeteneklerini sergileme fırsatı verdi.
Bunu, durumun kesintisiz bir görkem olduğunu ima etmek için söylemiyoruz. Bu düzeyde bile kadınlar için asgari ücret yok, bu yüzden birçok takım yarı profesyonel. Kadın takımlarının daha ucuza yönetilmesi, onların Covid pandemisini erkeklerin Conti takımlarına göre daha iyi atlatmasını büyük ölçüde açıklıyor.
Son yıllarda yükselen İngiliz yıldızlar, profesyonel olmaya adım atmak için bu yerel takımları basamak olarak kullandı. Geçen yıl örneğin Robyn Clay ve Lauren Dickson, Conti takımlarından World Tour’a yükseldi ve boru hattının işe yaradığını kanıtladı. Bu Continental takımların hangi yarışlarda yarışabileceği veya yarışamayacağı konusunda hala bir belirsizlik var; UCI’nin kuralları onların World Tour etkinliklerine katılamayacağını ima etsede, bu kurallar en azından şu an için esnek görünüyor.
Bu yılın Ulusal Yol Serisi’ni 22 yaşındaki DAS-Hutchinson’dan Morven Yeoman kazandı. Ardından Britain Tour’da yarıştı. Ulusal seride ikinci olan 20 yaşındaki Lily Martin, Loughborough Lightning kulüp takımında yarıştı ve şimdi Handsling Alba’ya imzaladı.
Electro Hiper dağıldığında Armstrong İngiltere’ye döndü ve 15 yaşında bisiklete başladığı takım olan Wheelbase CabTech Castelli’ye katıldı; ülkenin en güçlü takımlarından biri ancak şu anda Continental statüye ulaşma hedefi olmayan bir takım. Ve orada kaldı – “oyuna olan aşk” için Olimpik sporcular ve profesyonellerle yarışıp çoğu zaman onları yenerek yarışları ve ulusal unvanları kazanıyor.
Bu tür Olimpik sporculardan biri de, ülkenin son kalan Continental takımı olan ve 2024’te dağılan Cornwall merkezli St Piran’da yarışan Ollie Wood. “Çok zorlu, ancak gençken bir gelişim takımına katılmazsanız,” diyor Wood. “Açıkçası Ulusal Kuyruk Fonu’ndan yararlandığım için çok şanslıyım, çünkü böyle olmasaydı, bisiklete binmeyi kardeşimle birlikte bırakırdım; o da Canyon SunGod takımının dağıldığı 2023 yılındaydı.”
Wood, profesyonel sıralamaya yükselecek her bisikletçi için güçlü ve hırslı bir takımda olmanın kritik olduğunu açıklıyor: “Doğru yarışları yapan doğru takımlara giremezseniz, iş oldukça zorlanır. On yıl önce bir İngiliz Continental takımında yarışıp Fransa ve Belçika’ya gidebilir, oradaki yarışmalardan görünürlük kazanabilirdiniz. Ancak şimdi hayale ulaşmaya çalışmak için yerlerinden ayrılıp yurt dışına yerleşmek zorunda kalan adamlar var.”
Bu tanımlama Martin’in deneyimiyle yankılanıyor. 2020’de işinden izin aldı ve Covid döneminde geçtiğini söylediği, Zappi Racing ile Avrupa’ya gitti; bu dönemi “berbat” olarak niteliyor. Ardından İspanyol bir takımla daha olumlu bir dönem yaşadı. “Fransa’daki bir Continental takımına yükseleceğimi umuyordum,” diyor, “ancak böyle olmadı. İçeri girersin, sana sözler verilir, sonra hiçbir şey gerçekleşmez ve takımlar batar… Özetle, param bitti ve çalışmak için İngiltere’ye dönmek zorunda kaldım.”
(Görsel kredisi: Andy Jones 2014)
Armstrong ve Martin, profesyonel bisiklet kariyerleri patlayabileceği bir anda Covid’in vurmasıyla şanssızdı. Belirli ki pandemi, yalnızca İngiliz erkeklerin Continental takımlarının çöküşünü hızlandırmakla kalmadı, aynı zamanda sporun dinamiğini de değiştirdi. “Kilitlenmeden çıktığımızda bisiklet tamamen değişti,” diyor Armstrong. “Her seviye daha hızlı ve daha yoğun hale geldi. WorldTour takımları daha genç bisikletçileri davet etmeye başladı. En üstte büyük bir enjeksiyon ve bir zihniyet değişikliği oldu. Daha acımasız hale geldi.”
Bugünün koşullarında yetenekli bir İngiliz bisikletçi için, eğer erken fark edilip de profesyonel bisikletin şeffaf olmayan finansal ortamında hayatta kabilen genç geliştirme kadrosuna alınmadıkça, spor içindeki seçenek yelpazesinin daralmasıyla 20’lerinin ortasına yaklaşırken kendini bulması çok kolay.
“Bu yıllar, 25 ya da 26 yaşındasın ve hâlâ sporcu olarak zirvende ya da belki daha da olgunlaşıyorsun; işte bu arada bir tür askıya alma alanında sıkışıp kalıyorsun,” diyor Armstrong. “Avrupa’da sana yılın sekiz ayında bir amırda konaklatıp birkaç yüz euro atacak birkaç takım olabilir… Gidip yarışman için. Artık takımlar daha genç sürücilere yöneliyor. Yani bu tür bir kimse-no-man’s-land içindesin [ve] mesele yeterince iyi olmamak değil, yeterince genç olmamak.”
Armstrong’ın korktuğu, bunun yalnızca 20’lerinin ortasında olan ve meşhur gemiye binemeyen sürücüler için değil, aynı zamanda genç sürücülerin üzerine de fazla baskı konması anlamına gelebilir. “Bir kuşağın spora olan aşkini kaybedebileceği bir sonuca ulaşabiliriz, çünkü doğrudan yüksek baskılı bir ortama atılıyorlar,” diyor. “Ben çocukken öğrendiğim ilk şey, arkadaşların ya da kulübünle sürüşe çıkmaktan keyif almaydı; bu çok fazla bir kulüp ortamıydı.”
Tim Shoreman, Büyük Britanya için pist yarışlarında yarışan başka bir Wheelbase CabTech Castelli sürücüsü. Pist sürüşü için Ulusal Kuyruk Programı aracılığıyla bazı destekler alıyor, ancak yol yarışları çabaları etrafındaki lojistiği kendi karşılayabiliyor. Aberdeen’de yaşamak, bunun pahalı bir süreci.
(Görsel kredisi: Andy Jones)
Yarışları dikkatlice seçmek zorunda, kaçınılmaz olarak bazı Ulusal Seri etkinliklerini kaçırıyor. “Yaklaşık bir süre önce profesyonel olarak yolda başarılı olamayacağımı kabul ettim, yani aslında keyif aldığım için yapıyorum,” diyor. “Finansman yılın tamamında beni götürmeye yeterli mi? Gerçekten değil. Hayatta kalmaya yetiyor ama ebeveynlerle yaşıyorum… Bu ideal değil.”
Armstrong gibi Shoreman da seçilme sistemindeki değişimlerin kendilerini geride bırakmasından bahsediyor: “Tom [Martin] ile gençlerdeyken, alt yaş gruplarından geçip sonra profesyonel olmanız ya da yaşınız ilerledikçe fırsatlar bulmanız beklenirdi. Ama sistem bizi biraz atladı. Aniden gelişim takımları 18 yaşındaki gençlerle anlaşmaya başladı, biz de o ara aşamadaydık. Çok hızlı bir dönüştü. Covid’den önce çok gençtik, şimdiyse aniden çok yaşlıyız.”
Kıta takımlarındaki eksikliğin yanı sıra, İngiltere’nin yol bisikleti sahnesi kaliteli yarışlardan da yoksun. Takvim, erkekler ve kadınlar İngiltere Turu dışında neredeyse tamamen üst düzey UCI etkinliklerinden arındırılmış durumda; bu caydırıcı bir kuraklık. “İngiltere’de Rás gibi bir şeyin olması ne kadar güzel olurdu,” diyor Martin; burada bu yıl ikinci olarak bitirdiği ve Shoreman’ın bir etap kazandığı, İrlanda’da her yıl düzenlenen sekiz etaplı ulus yol bisikleti yarışı Rás Tailteann’a işaret ediyor.
Olası çözümlerden biri, Armstrong ve Martin gibi bisikletçilerin İngiltere Turu Erkekler yarışına katılmasını sağlamak olur; bu yarış şu anda yalnızca Dünya Turu ve Kıta takımlarına, ayrıca Wood’un da bulunduğu British Cycling’e ait bir milli takım ekibine açık. “Wheelbase, ülkedeki en iyi takım; Tom [Armstrong] ve ben Ulusal Yol Serisinde birinci ve ikinci sıradayız ve İngiltere Turu’nda milli takımda yarışma fırsatı bulmamız ne kadar güzel olurdu,” diyor Martin.
(Görsel kredisi: Andy Jones)
Armstrong da aynı görüşte ve İngiltere Turu seçilmesini bir teşvik olarak önerilebileceğini söylüyor: “Kesinlikle daha rekabetçi bir yol serisi olurdu, çünkü milli takımda İngiltere Turu için bir yere sahip olmayı teklif etseniz, eminim ki birçok kişi geri döner ve Ul Yol Serisinin tüm yarışlarında yarışır.”
Şimdilik, pek çok yol bisikletçisi gibi, iki Tom gravel sezonunda karşısına çıkacak fırsatları görecek; ancak Armstrong bu sahnenin de bir değişimin eşiğinde olduğunu öngörüyor: “Gelecek yıl, gravel etkinliklerindeki puanların UCI yol sıralamasına sayılmasına kadar, yılın sonunda puan toplayan Dünya Turu takımlarının oldukça fazla gravel yapacağını düşünüyorum ve bu da potansiyel olarak şeyleri değiştirebilir. Bu, gelişmekte olan bir sporun parçası.”
Farklı bir şans, gravel yoluyla gelmezse, gelecek yıl yol yarışlarına geri dönecek mi? “Bunu o kadar uzağa düşünmedim henüz,” diye kabul ediyor. “Büyük bir sözleşme gelmedikçe muhtemelen aynı şeyden daha fazlası… Ve 32 yaşında olması muhtemel değil gibi, değil mi?”
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
