Austin Hoyt: On Yıllardır Hayalini Kurduğu Dünyanın En Zor Highball Problemini Aşan Genç Tırmanışçı

Amerikalı genç boulderci Austin Hoyt, on yıl boyunca yatak odasının duvarında asılı duran bir afişe bakarak hayal kurduğu “The Process” adlı V16 highball tırmanışı başarıyla tamamladı. 22 yaşındaki Hoyt, ABD’nin kuzeydoğusunda yetişmiş en yetenekli genç tırmanışçılardan biri olarak tanınıyor ve bu başarısıyla hem sporcu hem de içerik üreticisi kimliğini pekiştirdi.

Hoyt, Bishop’ın Buttermilk bölgesinde yer alan ve Daniel Woods tarafından ilk kez tırmanılan “The Process”in altına ilk kez ayak bastığında 22 yaşındaydı. V15 seviyesinde ilk tırmanışları geride bırakmış, yarışma tırmanışında ise yükselen bir isim olmuştu. Ancak o an, yıllardır hayalini kurduğu bu tırmanışın, arkasında taşıdığı derece numarasından çok daha büyük anlam taşıdığını keşfedecekti.

Tırmanışa American Ninja Warrior ile Başlayan Yolculuk

Austin Hoyt, 11 yaşında tebeşirleme yapmaya başladı; ancak tırmanış onu yerel spor salonuna ilk kez getiren şey değildi. Yer aldığı New Jersey’deki salona aslında American Ninja Warrior için gitmişti. Ninja branşıyla ilgilenirken bir şekilde tırmanış takımına katıldı ve işler böylece değişti.

Takıma alındıktan sonra babasına telefon ettiğini anlatan Hoyt, “Ne kadar hevesli olduğumu hemen anlayabildi,” diyor. “Onun da benim her şeye atlayacağımı bildiğini hissediyorum.” Ebeveynleri bu yolculuğun merkezinde yer aldı. Babası Craig, hava sıcaklığı 10 derece Fahrenheit olsa bile onu bouldering için Catskill Dağları’na (Gunks) götürdü. Annesi ise aile seyahatlerinde düşme minderlerini kiralar ve oğlu muhtemelen çok zor bir şey denediği sırada izlerdi.

“Onlar olmadan hiçbir şey mümkün olmazdı.”

Austin Hoyt

Babası Craig de payına düşen görüşleri paylaştı: “Bizi en çok mutlu eden şey, tırmandığı dereceler ya da başarıları değil. Bu süreçte biri haline geldiği kişi. İnsanlara önem veriyor, arkadaşlarını ve tırmanış topluluğunu değerli buluyor ve etrafındaki insanların başarılı olmasını gerçekten istiyor. Hala çocukken sahip olduğu o aynı heyecanı taşıyor. Ona inanılmaz derecede gurur duyuyoruz ve nereye götürürse götürsün ona her zaman destek olmaya devam edeceğiz.”

Birlikte Büyüyen Arkadaşlık ve Rekabet

Erken yıllarda tırmanış, Hoyt’ın ilk koçu, mentörü ve sonunda yakın arkadaşlarından biri olan Charlie Schreiber ile tanışmasını getirdi. Ardından geldi dostu Adam Shahar. İki genç aynı anda ve aynı yerde tırmanmaya başladı; dostlukları da keskin bir rekabet ilişkisiyle gelişti.

“Bir gün beni elemiş, ertesi gün ben onu yakalıyordum,” di Hoyt. Shahar bugün hâlâ en yakın arkadaşlarından biri ve en büyük ilham kaynaklarından biri. “Halen harika dostlar olduğumuz için son derece mutluyum” ekliyor. “İlişkimizin kıymetini çok biliyorum.”

Hoyt’a boulder arkadaşı hakkında sorduğumda, Adam şu görüşleri iletti: “Austin’in sahip olduğu coşku seviyelerini henüz karşılayanını görmedim. Tırmanışa takılı kalmak sıradandır ama Austin tamamen farklı bir seviyede ve bu 12 yaşlarında olduğumuzdan beri böyle. Tırmanışına öyle bir yaklaşıyor ki, ben de büyük saygı duyuyorum. Vizyon varsa deneyecektir. Bunu üst düzeyde yapan az kişi var. Tırmanış onun için hâlâ oyun gibi görünüyor ama en iyi şekilde.”

Kuzeydoğu’nun Birleşik Ruhu

Bu rekabet ve kardeşlik karışımı, Hoyt’ın tırmanışı boyunca ön planda. Kuzeydoğuda da öyle; burada topluluğun, kayalıklarının toplamından daha büyük bir şeye dönüştüğünü düşünüyor. New York’ta yapılan bir tırmanış, Maine’deki bir tırmanışçı için de, o tırmanışı yapan kişi için de aynı kadar önemli olabiliyor.

“Doğu Yakası’nın, daha da Spesifik olarak kuzeydoğu bölgesinin en sevdiğim yanı, tek büyük bir eyaletmiş gibi hissettirmesi,” diyor. “Burada olan her şey önemli görünüyor. Bana hep başarıları paylaştığımızı hissettiriyor.”

Kaya bugün Austin’i çağırmaya devam ediyor. Great Barrington’daki Gneiss, Vermont ve Rumney’deki Schist, Gunks’un beyaz Quartziti… “İki saatlik yarıçapım içindeki çeşitlilik çılgınca,” diyor. Dikkat çeken tek bir problem var: “Bu kadar özel mülk olduğunda, gerçekten ‘affolmaz’ zihniyetine uyum sağlaman gerekiyor,” diyerek gülüyor.

Ana Vatanında İz Bırakmak

Austin Hoyt, Ekim 2024’te kuzeydoğudaki ilk V15 olan “Big Bad Wolf”u gerçekleştirdi. Hoyt için bu tırmanış, sıradan bir başka zor boulder’ı tırmanmaktan farklı bir anlam taşıyordu: “Mezun olduğumu hissettim.” Yıllar boyunca diğer klasik hard boulder’ları tırmanarak hakkını ödedim ve sonunda kendi projemi geliştirme zamanı geldi. Ana vatanımda iz bıraktım,” diyor.

Hoyt, yalnızca zor tırmanışları toplamak için Amerika’yı dolaşmıyor. Yaşadığı yerde tırmanışı geliştirmeye ve onu biçimlendiren yere katkı sağlamaya çalışıyor. Bu aynı zamanda yarışma geçmişinin ilginç hale geldiği yer.

Hoyt, gençlik yarışmaları boyunca Shahar ve yakın çevresinde hâlâ yer alan diğer tırmanışçılarla birlikte büyüdü. 2026 Kuzey Amerika Kupası sezonu, Vail’de yarı finalde 11. bitirmekle geçti. İç mekan sahnesi ile dış mekandaki coşku Hoyt için birleşti.

Sınıra Çok Sıkı Çıtmak Üzerine Kurulan Antrenman

Antrenmanı, sınırında çok sıkı çıkmaya çalışmak üzerine kurulu. Zamanının çoğunu kaya üzerinde, board’larda ve salonda geçiriyor; zaten iyi yaptığı şeyleri korurken zayıf yönlerini ortaya çıkaran stiller üzerinde bilinçli olarak çalışıyor. “Kişisel olarak, sıkı çıktığımda sürekli gelişimi görüyorum,” diyor.

Bu özellikle bu yıl Colorado’daki “Creature From The Black Lagoon” V16 ile belli oldu. Tırmanış doğal stili değildi. İlk geziden sonra eve döndü ve hâlâ onun hakkında düşünerek yola çıktı, ardından özel olarak tekrar denemek için geri döndü. Dönüş yolculuğunda üzerindeki yedinci gününde crux’u ve sona ulaştı.

Başarının Peşinde Gelen İş Modeli

Ancak Hoyt’ın başka bir yanı da var ve bu belki de daha önemli olanı. 2025’te, iki yıl boyunca bunu denemek için New York’tan California’a geri dönerek sonunda Bishop’daki “Lucid Dreaming” V15’i tırmandı. Bir noktada beklenmedik bir uçak bileti alabilmek için ekstra saatler çalışıyordu; projeye dönebilmek için.

Tamamladığını ikna etmişti: Lucid Dreaming’i gerçekleştirmenin her şeyin değişeceği an olacağından. Sonra tamamladı ve pek bir şey olmadı.

“Evet, birkaç takipçi kazandım ve adım kesinlikle büyüdü ama para akınarak gelmedi.” Bu hayal kırıklığı, Hoyt için faydalı bir ders haline geldi. “Tırmanışın bana bu kadar önemli olmasının nedenini anlamama yardımcı oldu.” Sevdiğim şeyi, onun etrafında gelişen iş modelinden ayırmamı zorladı.”

Austin Hoyt

Hoyt ile geçirdiğim sürede, bir sponsorun üzerine inşa edebileceği tüm niteliklere ve disipline sahip genç bir adam görüyorum.

Duvardaki Afişin Anlamı

Duvarındaki afiş, ona tırmanışın ne olabileceğine dair çocukluğa ait bir fikri temsil ediyordu. Sonunda “The Process”in tepesinde durduğunda, yalnızca bir derece elde etmemişti. 11 yaşında başladığı döngüyü tamamlamıştı.

Bouldering’i neden yaptığını sorduğumda, hemen dereceler hakkında konuşmadı: “Bouldering’de en çok sevdiğim şey, gerektirdiği bulmaca çözme ve teknik. En küçük değişikliğin bile büyük fark yaratabileceğini bilmek beni heyecanlandırıyor. Her zaman kaşınmış gibi görünen beynimin bir bölümünü kazınıyor.”

Austin’in aynı zamanda motivasyonun her zaman olmayacağını da bildiği belli: “Maalesef zor gerçek, motive olmaya sürekli devam etmek zor,” diyor. Cevabı? “Genellikle yapmak istediğim en zor tırmanışlardan birkaçını düşünür ve onları anahtarım olarak kullanırım. Belki bir gün uyanır ve motive olmadığımı hissederim ama bu zor tırmanışları hala yapmak istediğimi bilirim. Çoğu zaman beni salona girmek ve antrenman yapmaya yetecek kadar.”

Kuzeydoğu’nun Kendi Boulder Kültürü

Hoyt’ın tırmanış hayatında bolca kahkaha da var. Kuzeydoğunun kendi boulder kültürü var ve bunu bana açıkladı: “Bence bu, klasik bir Do Yakası şeyi; birbirinizle alay etmek ve evet, gerçekten doğru.” “Aslında tırmanış günlerinin en sevdiğim yanı muhtemelen bu; arkadaşlarına projelerinin zayıf olduğunu söylemek. Buraya özgü bir geçiş törenidir orada alay edilmek. Temel olarak aşk dilimiz.”

Tüm bu hırsın, V15’lerin ve V16’ların, yarışma sonuçlarının ve profesyonel hedeflerin ardında, Hoyt keyfinin çoğunu hala düşme minderlerinin yanında duran insanlardan alıyor gibi görünüyor. Bu aynı zamanda hedeflerinin kendi tırmanışının ötesine geçtiğini de açıklayabilir.

VEEZ ile Sonraki Nesillere İlham Olmak

Hoyt, kendi medya şirketi VEEZ’i kurdü; filmler, vlog’lar ve diğer tırmanış içerikleri üretiyor. Mad Rock ile videolar üzerinde çalıştı ve Decoy Climbing Holds ile eğitim board’u işine katıldı. Gençken Paul Robinson’un Dosage V’de Forbidden Forest’ı tırmanmasını izlediğini ve profesyonel bir tırmanışçı hayatına doğru aynı çekimi hissettiğini hatırlıyor.

“Bu bana etki eden yalnızca büyük prodüksiyon filmleri değildi,” diyor. “Her yerel video beni eşit derecede coşturdu.” Şimdi o filmleri başkaları için yapmak istiyor. Hırsı, kuzeydoğuda tırmanışı filmlemek ve tırmanışçıların sonraki neslini, kendisinin ilham aldığı şekilde ilhamlandırmak.”

“İlham vermeye teşvik ediliyorum.” Bu, medyanı bilen birinin sesi.

Austin Hoyt

Dünyanın En Zor Problemi Olma Potansiyeli

Gunks’ta Fairytale Project adını verdiği yerel bir roof projesi var. Her zaman denediği en zor şey olduğuna inanıyor. Bireysel hamlelerin tamamını ama tekini hariç tamamladı; ancak bağlantılar yine de ulaşılmaz kaldı. Gripped’e şunları söyledi:

“Gerçekten, en azından şu an için, dünyanın en zor boulder probleminin potansiyeline sahip olduğuna inanıyorum. Şu ana kadar hamlelerin tamamını ama birini hariç yaptım. Tanımlamanın en iyi yolu, doksan derecelik bir roof içinde vahşi crimping ve undercling’ler olurdu. İnanılmaz derecede parmak ve beden gücü ile bazı aşırı teknik hareketler gerektiriyor; heyecanlıyım ama ZOR!”

Austin Hoyt

Austin’i dinlemek anlamlı bir şey içeriyor. Her şey hemen tırmanılmak zorunda değil ve tüm projeler içeriğe dönüşmek zorunda değil. Yalnızca bunların arasında olmaktan ve bir gün problemleri çözmenin verdiği hayattan haz alıyor. Havalı hamleler yapmak serin ama iyi insanlarla vakit geçirmek ve üretken olmak, onu dengede tutuyor.

Hoyt, önünde imkansız şeylerin olduğu kadar genç; aynı zamanda imkansızın yıllar alabileceğini bilen kadar da deneyimli. Şimdilik, Gunks’ta bir Fairytale Project, ufka yakın bir Yosemite, yarışmanın başka bir sezonu ve gelecek ne getirirse getireyi kaydetmeye bekleyen bir kamera var.

Ve Austin Hoyt, kayanın üzerindeki tebeşir tozları ve parmak uçlarındaki kararlılıkla, imkansız gibi görünen bu devasa problemi çözerek tırmanış dünyasında adını zirveye yazdırdı.