İkili Tekerlekli Bisiklete Binmeyi Öğrenmeye Karar Verdim: Sürekli Düşüyorum

İşte Steve’in roller üzerinde ilk deneyimi

Gencin bir iyi yanı var – ortada belli başlı yaşlı olmama gerçeği dışında – bisikletten düşmek ancak küçük bir rahatsızlıktır. Yere düşersin, direkt ayağa kalkarsın ve sürtünme yaraları ile yanağından aşağı süzülen tek bir gözyaşıyla, BMX’in ya da Grifter’ına mutlu mutlu binip kötü adamları yakalama arayışına kaldığın yerden devam edersin – ki bu tek bir akıcı ve pürüzsüz harekette olur.

Yaşlıysan öyle değildir.

Yaşlılığında bisikletten düştüğünde zılamazsın; toprağa karışırsın, sanki düşmeni kıran o zemin parçasına kendini fosilleştirmeye çalışıyormuşsun gibi. İster çim olsun, ister çamur, ister toprak, ister asfalt, ister çınar – fark etmez.

Geçen iki yılda, endişe verici bir düzenlilikle çeşitli yüzeylere gömüldüm – çim, çamur, toprak, asfalt, çınar – ve artık yerel Acil Durum biriminin triaj ekibiyle ilk isimden konuşuyorum. Ne kadar hoşlanırlarsa olsunlar, onları bir daha asla görmek istemiyorum. İşi karşılıklı olduğundan eminim.

O halde neden lastiğin aşağıda kalması giderek zorlaşıyor? Bunu ego ve yaşın birleşimine bağlıyorum. YouTube’daki adamlar teknik inişleri ipe gibi pürüzsüz bir hassasiyetle inebiliyorsa, ben de yapabilirim. Ve yaş konusuna gelince, belki de aslında bisiklet sürmeyi öğrenmeyi bırakıyorum. Denge yeteneğim, göründüğü gibi eskisi değil.

Sürekli şikayet etmeme yoran arkadaşım ve Cycling Weekly‘deki meslektaşım Dan Baines, kışı turbo egzersiz aletine bağlı kalmaktansa, bir roller setinin bisiklet kontrolü yeteneğini biraz olsun geliştirebileceğini söyledi.

Ben de tavsiyesini alıp bir denemeye karar verdim.

Başlangıç

Bisikletin tekerlek bazını ölçerek rolleri doğru şekilde kurun

(Görsel kredisi: Future)

Elite’den güzel insanlardan edindiğim Quick Motion makaralar sayesinde, bu aletin ne kadar basit olduğundan gerçekten hayrete düştüm. Dürüst olmak gerekirse, ortada üç parlak kırmızı döner silindirden başka bir şey olmayan, biraz yükseltilmiş bir çerçeveden ibaret bir alette mutlu mutlu pedallamayı kendimde hayal edemedim.

“Başka sürprizler var mı?” diye sordum Dan’a, makaralara doğru el hareketi yaparak. “Isınma sonrası soğuma için bir daldırma taburesi mi çıkaracaksın yoksa?”

Dan, bisiklet sürmeyi 1800’lerin sonlarında başladığı için makaralar konusunda bir nevi otorite ve beni başlatmaya yardımcı olacak birkaç ipucu verdi.

Makara üzerinde sürüş için en iyi ipuçları

• Her zaman bir çıkış seçeneğiniz olsun. Sırtınızı dayayabileceğiniz bir duvar, ayağınızı koyabileceğiniz bir basamak – mahcubiyetle zemine düşmenizi engelleyecek her şey.
• Kadansınızı yüksek tutun. Daha yüksek kadans, dengeyi sağlamaya yardımcı olur.
• İleriye bakın, aşağıya değil. Ön tekerleğinizin sağa sola sapmaya başlamış panik yapmayın. Öncelikle, ona dik dik bakma dürtüsüne direnin.
• Mümkünse rahatlayın.

Rahatlayın diyor. Bu aşamada, kendi çeyrek toplantımız için acil durum ekibiyle karşılaşacağım kesin kanaatine o kadar ikna olmuştum ki, rahatlamak mevcut deyim repertuwarımda bir kelime bile değildi.

Yine de, bisikletin tekerlek bazını ölçüp makara çerçevesini buna göre ayarladıktan sonra, komşu bir duvarı ve bir basamağı yardım için devreye aldım, süratle bisikletin üstüne bir bacağımı attım ve pedallamaya hazırlandım. Ya da tansiyon bu kadar yüksek olmasaydı, yapardım; ama öyle ki, içgüdüsel olarak ön freni tutup hemen kafası karışık bir halde duvara dayandım.

Bu doğal hissetmiyordu.

“Rahatlayın,” Dan tekrarladı.

Bir dakikadan, eve telefon etmeye…

İlk pedallamalar bir sürü başarısızlıkla sonuçlandı

(Image credit: Future)

Bu ilk antrenmanın amacı, bir dakika boyunca destek almadan bisiklete binmekti. “Bunu başarabilirseniz,” dedi Dan bana, “temel becerileri bir hayli iyi öğrenmiş sayılırsınız. Sonra önünüzde denge, pedallaşma akıcılığı ve süpleste’yi inceltmeye yönelik bir kış sizi bekliyor.”

Ve işte ben, temelde bisiklete binmeyi yeniden öğreniyordum; fiili babam Dan, benim ilerlememi heyecanla takip ediyordu.

Bu, biraz da çocukken iki tekerlek üzerinde o ilk birkaç metreyi tek başına yapmaya çalışmak gibiydi. Omzunuzun üzerinden bir bakış atıp Anne veya Babanın bıraktığını fark ettiğiniz ve birkaç metre boyunca kendi gücünüzle sürdüğünüz an – ki ardından mutlaka tüm bu heyecanın etkisiyle düşüp gidersiniz.

İşte sonunda ritmi bulduğumda hissettiğim bu muydu. Gerçek bir başarı duygusu. Bu, turbo trainer üzerinde daha önce yaşadığım hiçbir şeyin ötesindeydi; bisiklete içeride binmenin çok daha kapsamlı, çok daha hissedilir bir yolu.

Bir dakika geçti, iki, üç. Kısa süre içinde büyük dişliye geçtim ve hatta bir sprint bile attım. Susuyordum. Kas hafızası devreye girdi ve su şişeme ulaşmak için eğildiğim anda, bir kez daha duvara yayılmış halde, yere doğru yavaş ve cızırdayan bir iniş başlatmıştım.

Kısa süre sonra Steve kendini emin hissediyordu

(Görsel kredisi: Future)

Sapasağlam binmek ile roller’lar en mutlu yan yana gelenler değil. Ama çalınan bidon yudumları yavaş yavaş keyifli gür gür yudumlara dönüştü ve özgüvenim geri geldi. Hatta daha yarımım diye aradığım bir telefon görüşmesi yaptım; o da tabii ki bir tür psikotik krizin içinde olduğumu düşündü.

Kısacası nadir bir başarı. Roller üzerinde geçirilen bir öğleden sonra, tahmin edildiğinden çok daha verimli ve çok daha az acılı geçti ve bu kış antrenman için arsenalime bir alet daha ekledim.

Tabii ki, yine de bisiklet ayakkabıları içinde binmeyi öğrenmem gerekiyor. İnterval binerken kendimi emin hissetmeden önce kat etmem gereken yol var; ama bu, bir fırsat anlamına geliyor. Bir antrenmandan sonra, ilerlemek için temel becerileri alet çantama eklemiş oldum.

Acaba bu durum beni A&E’nin kapılarını çalmaktan alıkoyacak mı? Bu hâlâ belli değil. Ancak iç mekân antrenmanının yalnızca watt’ları kovalamak ve ekrandaki sayılara bakmaktan ibaret olmadığı hatırlatıldı. Geriye çekilip şeyleri en temel temel düzeye indirgemek ve onlarca yıl önce ustalaştığınızı düşündüğünüz bir beceriyi yeniden öğrenmek gerekiyor. Gelecek hafta tekrar bir seans için döneceğim. Ayrıca o duvarı da kullanıma hazır tutacağım.