Chicago Cubs, üst üste ikinci kez Major League Baseball’da (MLB) National League (NL) wild-card bir spot kazanırken, bu başarıyı derin bir playoff yolculuğuna dönüştürmekte yine başarısız oldu. Takım, geçen sezon Wild Card Serisinde Padres’i üç maçta yenip NLDS’de Brewers’a elenirken, bu kez ilk turda San Diego’ya deplasmanda iki maçta serilerek turnuvadan çıktı. Kulübün operasyonel sorumlusu Jed Hoyer için 2026 sezonu, beklentileri karşılayamayan bir başka yıl olarak geride kaldı.
Cubs, sahada oynadığı futbolu sayesinde büyük ölçüde keyifli bir sezon geçirdi. Nisan ortasından Mayıs başına kadar iki ayrı 10 galibiyetlik seri yakalayıp MLB’nin en iyi 27-12 skoruna ulaştı ve daha sonra 11 Haziran ile 12 Ağustos arasında 35-16’lık bir diziyle tekrar bir World Series adayı gibi göründü. Ligde en iyi savunmaya sahip olurken en çok koşu üreten takım oldu ve OPS ile pozisyon oyuncusu WAR istatistiklerinde lig lideri yaptı.
Bu arada, aynı zamanda son derece sinir bozucu bir takımdı da. Birçok pozisyon oyuncusu istatistiğinde ligde zirveye yerleşmelerine rağmen, en kötü pitcher WAR’ına sahip oldular; Rockies ve Athletics gibi takımlardan bile kötü bir rakam bu. Sayısız sakatlığın yanı sıra, Cubs’un iddiaları için kabul edilemez derecede çok sayıda performans düşüklüğü yaşandı.
Bir sezonun iki yüzü: Zirve ve çöküş
Cubs’un o iki 10 galibiyetli serisinin ardından, sonraki 16 maçta 14 mağlubiyet geldi; bu seri içine 10 lubbiyetlik bir dizi de sığdı. Pitching ekibi Ağustos ortasında çökmeye başladı ve bunun bir kısmı takımın 12 Ağustos sonrası 17-22 bitirmesine neden oldu. Bu düşüş, Wild Card Serisinde saha avantajını kaybetmek ve San Diego’ya deplasmana gitmek anlamına geldi.
Takımı özetlemek gerekirse, Cubs 2026’da ligde 13 walk-off galibiyeti lider tamamlarken, aynı zamanda mağlubiyetlerinin içinde 34 leadi (avantajı) kaptırdı ve yedi walk-off kaybı yaşadı.
Takım bir yandan olağanüstü bir performans sergilerken, diğer yandan kritik sorular da ortadaydı. Önümüzdeki sezon için kulüp üç temel soruyla yüzleşiyor.
Sorun 1: Köşe outfield pozisyonları nasıl çözülecek?
Sağ açık saha oyuncusu Seiya Suzuki ve sol açık saha oyuncusu Ian Happ, ikisi de serbest bırakılacak; bu da dizide büyük boşluklar açacak. Happ, 32 yaşında, üst üste dört yılda 3.5 ile 4.3 WAR arasına yerleştiği bir dönemin ardından 2021’den beri en kötü sezonunu living. Saldırısı biraz düşüşe geçti ve suçlu, switch-hitter (çift el kullanan) olması nedeniyle sağ elden vuruşuydu. Sol elden hâlâ verimli olsa da, sağ elden .145/.217/.267 ortalamasıyla 131 atışta 52 strikeout yaptı.
Suzuki, 32 yaşında uzun süredir üretken ancak tutarsız bir vuruşçu ve bu sezon savunmasını iyileştirerek kariyerinin en iyi 5.1 WAR’ına ulaştı. Son dört yılında tabakada .270/.353/.480 (131 OPS+) vururken, bu sezonu .270/.368/.473 (131 OPS+) ile tamamladı; yani sezondan sezone tutarlılığı ortada. Sadece her sezonun içinde sıcak ve soğuk serilerin aynı noktaya ulaşmasıyla ilgili bir durum.
Cubs’un ikisini birden tutup geri döndürmesi olası değil, ancak birini yeniden imzalayıp diğerinin ayrılmasına izin verme ihtimali var. Suzuki’nin daha iyi oyuncu olduğu açıkça görülüyor; bu da Cubs’un onun hizmetini korumak için daha rekabetci bir ihaleye hazırlanması gerektiği anlamına geliyor.
Eğer ikisini de kaybederlerse, iç seçenekler arasında iyi umut veren rookie bir utility oyuncusu Pedro Ramirez ve her üçüncü hamleci günlük oyundan utility oyuncusuna bu sezon dönüşen Matt Shaw yer alabilir. Tabii ki her iki oyuncu da açıkta günlük köşe outfield işi alırsa, bu infield derinliğini gerçekten incelter.
Köşe outfield pozisyonunda platoon (sıra değiştirme) yapmak için Michael Conforto’yu geri getirmek durumu iyileştirebilir. Belki Tyrone Taylor’ı da geri getirmeyi denerler.
Bu açıdan akıllıca bir yol, Suzuki’yi geri getirip Shaw’ı sol alana yerleştirmek ve Ramirez’i utility yedek olarak kullanmak olur. Conforto ve/veya Taylor bir bonus olur. Happ için iyi yollar; ancak pazar tamamen çöküp de değerini yeniden tesis etmek için oldukça ucuz bir yıllık anlaşma yapmayacağı sürece.
Cubs muhabiri analizi
Sorun 2: Pitching düzeltilebilir mi?
Dediğimiz gibi, Cubs’un pozisyon oyuncusu grubu 2026’da olağanüstüydü. Koşu önleme rakamları pitching kadar kötü değildi; çünkü bir savunma pitching sorunlarının çoğunu örtüyordu. Ancak hepsini değil. Pitching ekibinde yeterince kötü şeyler vardı.
Evet, sakatlıklar vardı. Umut veren genç Cade Horton sadece iki maç başladıktan sonra sezonu kapattı. Ben Brown, patlayan bir yetenek olarak ortaya çıktı ve 19 Haziran’dan sonra top atamadı. Matthew Boyd IL (sakatlar listesi) süresinde zaman geçirdi. Justin Steele ise erken 2025’teki Tommy John ameliyatının ardından neredeyse iki sezonu kaçırdı.
Aynı zamanda hatalar da vardı. Edward Cabrera şu ana kadar bir felaket oldu. Jameson Taillon atamak için designated for assignment (atama) olmak zorunda kaldı. Boyd ve Shota Imanaga tutarsızdı, çoğunlukla iyi olmalarına rağmen. Bullpen de bir sürü sakatlık ve performans düşüklüğü yaşadı.
Cubs’un organizasyonel olarak kendi kazandıklarıyla çok şey üretebileceğini gösteren bir pitching sisteminin yerleşik olmadığı görülüyor; bu da her offseason’da ucuza mal olan oyuncular için avlanmak anlamına geliyor.
Pitching ekibinin geleceği nasıl şekilleniyor?
Bu ön ofis, volatif (Cabrera, Phil Maton, Jacob Webb, Ryan Zeferjahn) veya sakatlığa yatkın (Hunter Harvey) pitcher’lara risk alma eğiliminde; lotoya vurmayı umarak. Bazen işe yarar. Yüksek risk-yüksek ödül hamlelerindeki olası kazançla birlikte, sakatlık endişeleri ya da ucuza alınmış yaşlı oyuncular (Hoby Milner) gibi dezavantajlar da buna dahildir.
Böylece, ön ofis için pitching ekibinin baş aşağı çok sayıda sakatlığı olduğunda yerleşik bir mazeret var; ancak bu yaklaşım verilen bazı şeyler bu toprağın bir parçası. Bu da sezonun ortasında David Peterson’i yakalamak ve sonra ticaret sınırından önce Kevin Gausman ile Clay Holmes’i almak için bir koşturma anlamına geldi. Bu, birçok organizasyonun takip etmek isteyeceği bir model değil.
Peyzaj 2027 için nasıl şekilleniyor? Gausman, Imanaga ve Peterson serbest bırakılıyor. Boyd’un muhtemelen açık pazarda aşabileceği 15 milyon dolarlık karşılıklı opsiyon var. Holmes ve 12 milyon dolarlık oyuncu opsiyonu da aynı şekilde. Bu, sezonun sonundaki rotasyonun tamamının gitmesi oldukça gerçekçi bir senaryo demek. Sezonun sonunda devreye giren Colin Rea da serbest bırakılır; uzun reliever Aaron Civale de öyle.
Bu, offseason’a girilen rotasyonda muhtemelen Cabrera, Steele ve Javier Assad’ın kalacağı, Horton’un sezon ortasında dönmesini umarak Brown’ın boyun sakatlığının düzgün iyileşmesine dayanılacağı anlamına geliyor.
Bullpen de çok iş gerektirecek; Palencia düzelse ve Zeferjahn malzemelerini bir sonraki yılda keskinleştirse bile. Webb için 2.5 milyon dolarlık kulüp opsiyonu var; Cubs bunu, bu sezonki ortadaki serisinin 2027’de tüm sezon boyunca nasıl göründüğüne umarak alabilir.
Görünüşe göre Cubs’un pitching tarafında bu offseason’da yerine getirmesi gereken çok şey var.
Sorun 3: Bu gerçekten yeterli mi?
Bu, Cubs’un sahipleri için üst düzey sorudur. 2021 sonrası yeniden yapılanma tamamlandı ve Cubs 2024’te 83 galibiyetten 2025’te 92 galibiyet ve bir NLDS kaybına, ardından 2026’da 89 galibiyet ve bir Wild Card Serisi kaybıyla geri düştü.
Bu, Jed Hoyer’in beyaz operasyonel işleri yönettiği altıncı tam yılıydı ve Cubs ne division’ı kazandı ne de NLCS’e ilerledi. Hoyer Theo Epstein’in ikinci komutanıken, Cubs daha kapsamlı bir yeniden yapılanma sürecinden geçti ve o yönetim döneminin dördüncü yılında hâlâ NLCS’teyken 103 galibiyet ve World Series’i beşinci yılda kazandı. Altıncı yılına kadar iki division unvanı, üç ardışık NLCS yolculuğu ve o yüzük ringi vardı.
Cubs şu anda Brewers tarafından utandırılıyor. 2025’te Brewers’in beş oyun gerisinde bitirip NLDS’de onlara yenildiler ve bu yıl ise uçurum derecede, 14 oyun gerisinde bitirdiler. Brewers sezon serisini dokuz dörde kazandı; buna Eylül ayında altının beşi de dahildi.
Oyuncu gelişimi çok şeyi arzuluyor. Açıkçası bazı kazanımlar oldu, ancak kulübün geleceğinin omurga iskeletini oluşturmak için serbest piyasaya veya ticarete yoğun şekilde başvurmadan, yeterli değiller.
Bu kadarın “yeterli” olduğu açıkça görülüyor; çünkü Ricketts ailesi için bu noktada ön ofiste anlamlı bir değişikliğe dair hiçbir işaret yok.
Cubs muhabiri analizi
Sorumlu tutulması gereken şey, Brewers’un ikinci çelmesi oynamak mı? Yüz yakın galibiyetle ve playoff’ın erken turlarında elenmek mi?
Bu kadarının yeterli olması gerektiğini hissettirmiyor. Hoyer’in ya da genel menüer Carter Hawkins’in kesinlikle kovulması gerektiğini önermiyorum; ancak her iki hamlenin de masadan alınmaması gerektiğinden emin değilim. Ön ofisin daha fazla harcaması gerektiğini de söylemiyorum.
Söylediğim şey, statükonun Brewers’un gerisinde kalması ve bunun iyi olamayacağıdır. Bir şeylerin iyileşmesi gerekiyor.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
