Yüksek inning yükü taşıyan üç başlangıç atıcısı

Amerikan Ligi Merkez Grubu geçtiğimiz hafta sonu karara bağlandı; Cleveland, önceki haftalarda zemin kaybetmesinin ardından beklenmedik bir güçle toparlanarak şampiyonluğu kazandı. Ayın başında White Sox, Guardians’a karşı yürüttükleri mücadelede ölümcül bir darbe indirmiş gibi görünüyordu, ancak Ohio ekibi geri dönüş yaparak takımlar grubunun başına geçti. Böylece yakın tarihte üst üste üçüncü şampiyonluğu kazanması en az beklenen takımlardan biri haline geldiler.

Son iki sezonun her biri aynı senaryoyu izledi: beş buçuk ay boyunca ikinciliğe yakışan bir görüntü sergileyip sonunda geri dönüş yaparak zirveye yerleşmek. Bunu başarmalarının somut yolu büyüleyici; yenilikçi olduğu için değil, tam tersine beyzbolu yakından bilenler için son derece tanıdık geldiği için.

Çok fazla atış yapan üç başlangıç atıcısı

Cleveland’ın rotasyonundaki üç ana başlangıç atıcısı, normal sezonu en az 184 ⅓ inning ile tamamladı. Somut olarak, üçü toplamda yaklaşık 560 inning biriktirdi: biri 188, diğeri 186 ⅓, üçüncüsü ise 184 ⅓ inning attı.

Bu yalıtılmış ya da geçici bir olgu değil. 2017’den bu yana yalnızca altı takım aynı sezonda 184 inningi aşan üç atıcıya sahip oldu: 2018’de Cleveland, 2018’de Astros, 2019’da Mets, 2022’de yine Guardians, 2023’te Blue Jays ve 2023’te Mariners.

Bu yılkiyle birlikte takım bu başarıyı bir on yıldan kısa bir sürede üç kez elde etmiş olacak; başka hiçbir takım bunu birden fazla kez başaramadı. Bunu dokuz farklı atıcı kullanarak başarmış olacaklar, dolayısıyla söz konusu olan, tek bir olağanüstü dayanıklı as’a bel bağlamak değil.

Sır: derinlik ve sağlık

Eski usul bir yaklaşım gibi görünüyor (her zaman yeni paradigmalar çerçevesinde işleyen bir takımda), ancak çok sayıda atış biriktirmek için etkili başlangıç atıcılarına güvenmenin kendisinde özsel olarak verimsiz ya da modası geçmiş hiçbir şey yok. Sır, onları bunu başarabilecek kadar sağlıklı tutmakta ve kaçınılmaz sakatlıklar ortaya çıktığında bile bu modeli sürdürebilecek gerekli derinliğe sahip olmaktadır.

Sakatlıklara karşı bağışık olmasalar da, atıcıları daha yüksek iş yükü sınırlarına taşıdıkları halde bu sakatlıkları ligin geri kalanından daha sık yaşamıyorlar. Bu, takımın kayda değer ölçüde mükemmelleştirdiği ve kendi altyapısından yetişen, düşük maliyetli uzun bir başlangıç atıcısı listesine dayanan bir formül.

Agresif bir bullpen yönetimi

Bu strateji, menajerin bullpen’i yönetmeyi tercih ettiği biçimle kusursuz biçimde örtüşüyor. Eşleşmelere öncelik veriyor ve her atıcının görev süresinden çok o an kullanılabilir olmasını önemsiyor.

Oyuna girme ve inning kayıtları bunu açıkça ortaya koyuyor: bir relief atıcı 66 kez oyuna girip 66 Ⅲ inning attı; bir diğeri 68 kez girip 60 ⅓ inning, bir diğeri 67 kez girip 56 ⅔ inning, bir diğeri 60 kez girip 48 ⅓ inning, bir diğeri 54 kez girip 52 ⅔ inning (şu anda sakat olsa da) ve bir diğeri 41 kez girip 35 ⅓ inning attı. Relief atıcılarının her bir oyuna girişi başına Cleveland’dan daha az out elde eden takım yok.

Ligdeki en yüksek sayıyı kaydettiler: üç outtan daha kısa süren 160 oyuna girme. Asgari üç vurucu kuralı getirildiğinde birçok takım bullpen’i bu kadar agresif yönetmeyi bıraktı, ancak Guardians avantajlarını en üst düzeye çıkarma stratejisinde ısrar etmeye devam etti.

Bu yalnızca platoon durumları için geçerli değil; aynı zamanda vuruş tekniği ve eğilimlerini atıcıların özelliklerine göre ayarlarken de önemli. Tüm bunlar, başlangıç atıcıları mound’da yeterince uzun süre kalabildiklerinde, her gün dört relief atıcısına başvurmak zorunda kalmamak için çok daha iyi işler.

Cleveland Guardians

Stratejinin bedeli

Bunun bir bedeli var; ayrıca takımın çok şey beklediği başlangıç atıcılarından birinin ya da birkaçının sonunda sakatlanma riski de yüksek. Bu, kusursuz bir taktik plan da değil.

Guardians, bu yıl Bibee’nin başladığı maçlarda 12-21’lik bir denge kaydetti; kısmen takım, daha fazla inning yükü elde etmek amacıyla onu maçın ortasındaki zorlu bölümlerde mound’da tutmaya devam ettiği için. Bibee bu sezon yalnızca beşinci inningde 21 koşuya izin verdi; bu, Büyük Ligler’de üç atıcı dışında hiçbirinin kaydettiğinden daha yüksek bir rakam.

Zorlukların öngörülebilir olduğu ve daha büyük hasarları önlemek için yeterince yavaş geliştiği anlar oldu, ancak menajer müdahale etmemeyi seçti ve bunun bedelini ödedi. Yine de böyle davranarak kilit relief atıcılarını daha dinç tutmayı başardı.

Maraton için tasarlanmış bir model

Guardians’ın maçları, çoğu takımın maçlarından çok 20 yıl önce oynanan maçlara benziyor. Daha iyi bir hücumları olsaydı daha tatmin edici ve daha değerli olurdu, ama yine de eğlenceli olabiliyor.

Bu, 162 maçlık bir sezon olan maratonu kazanmak için tasarlanmış bir strateji, ama Ekim ayında da iyi işliyor. Bu iki farklı talebi dengeleyen kadro kurma ve kullanma planları bulmak zor, özellikle Guardians’ın bütçesiyle; ama bir tane buldular.

Şimdi gerçekten işleyip işlemeyeceğini görme zamanı.

Kaynak notu: İnning istatistiklerinden birindeki kesir işareti özgün metinde belirsizdir. Bu bölüm tahmin edilerek değiştirilmemiştir.