Estudiantes de La Plata Stadyumu

Club Estudiantes de La Plata, (İspanyolca telaffuzu: [kluβ estuˈðjantes ðe la ˈplata], anlamı “La Plata’nın Öğrencileri”) kısaca Estudiantes de La Plata olarak da bilinir, Arjantin merkezli bir spor kulübüdür. Kulübün futbol takımı şu anda ülkenin en üst düzey ligi olan Primera División’da mücadele etmektedir ve tarihinin büyük bölümünü bu ligde geçirmiştir.

Estudiantes Kulübü, Arjantin futbolunda önemli başarılara imza atmış bir takımdır. 1967 yılında, kulüp, geleneksel olarak güçlü kabul edilen beş takımın dışındaki ilk ekip olarak profesyonel lig şampiyonluğu kazanmıştır. Daha sonra dört ek lig şampiyonluğuna ulaşmış ve uluslararası alanda daha büyük başarılar elde etmiştir; altı uluslararası kupa kaldırmıştır. Estudiantes’in kazandığı uluslararası kupalar arasında dört Copa Libertadores (1968, 1969 ve 1970 yıllarında üst üste üç şampiyonluk), bir Intercontinental Cup ve bir Interamerican Cup bulunmaktadır.

Kulüp, 1905 yılında, bir grup oyuncu ve taraftarın, futbol yerine kapalı sporları tercih eden Gimnasia de La Plata’dan ayrılarak kurduğu bir oluşumdur. Bu iki kulüp arasındaki maçlar, “Clásico Platense” olarak bilinir.

Estudiantes kulübü, sadece futbolun yanı sıra basketbol, takım el (hentbol), sahada hentbol, golf, yüzme, judo ve voleybol gibi çeşitli spor dallarında da faaliyet göstermektedir.

Kulüp Tarihçesi

İlk yıllar

1905 yılında, La Plata şehrindeki bir grup futbol oyuncusu ve taraftar, şehrin önde gelen kulübü olan Gimnasia y Esgrima’dan ayrılmaya karar verdi. Bu kararın temel nedeni, Gimnasia yönetiminin, 13. ve 71. sokaklar arasındaki sahanın kapatılması sonrasında futbola gereken önemi göstermemesiydi.

4 Ağustos 1905 tarihinde, La Plata şehrinin 7. Caddesi üzerinde, 57 ve 58 numaralar arasındaki “New York” adlı ayakkabı mağazasında, “Club Atlético Estudiantes” adıyla bir kulüp kuruldu. Aynı gece, kulübün ilk başkanı Miguel Gutiérrez seçildi ve kulübün tüzüğü, üye no. 1 olan Alfredo Lartigue tarafından hazırlandı. Kuruluşundan itibaren kulüp öncelikle futbola odaklanmış olsa da, yıllar içinde basketbol, hentbol, hokey, tenis, yüzme ve golf gibi farklı spor dallarına da genişlemiştir.

O dönemlerde, Lomas A.C., Quilmes, Belgrano A.C., Estudiantil Porteño, San Isidro ve Argentino de Quilmes gibi takımlar, Arjantin Futbol Federasyonu tarafından düzenlenen çeşitli turnuvalarda mücadele ediyorlardı. Bu turnuvaların en başarılı ekiplerinden biri ise Buenos Aires English High School’un mezunlarından oluşan Alumni takımıydı.

28 Şubat 1906 tarihinde, Estudiantes kulübü, 1900 ile 1911 yılları arasında elde ettiği on şampiyonluğun bir onur işareti olarak, kırmızı ve beyaz çizgili bir forma tasarımını benimsedi. Ancak, kulübün ilk yıllarında, Estudiantes’in forması, lig yetkilileri tarafından, Alumni takımının formasından çok benzer olduğu gerekçesiyle kabul edilmediği için, kulüp kırmızı renkli ve üzerinde beyaz şerit bulunan bir forma kullanmak zorunda kaldı.

İlk şampiyonluk.

Kulübün ilk sahası, La Plata’daki (günümüzde Plaza Islas Malvinas olarak bilinen) 19. ve 53. caddelerin kesişim noktasında bulunmaktaydı. İlk maç, 7 Kasım 1905 tarihinde oynanmış olup, Estudiantes takımı Buenos Aires’ten gelen Nacional Juniors takımını ağırlamıştır. Bir yıl sonra, Estudiantes, Associación Amateurs de Football (AAF) bünyesine dahil olmuştur. 1. Cadde üzerindeki stadyum, 25 Aralık 1907 tarihinde hizmete açılmıştır.

Estudiantes’in elde ettiği ilk başarı, 1911 yılında kazanılan Primera B şampiyonluğuydu. Bu zafer, takıma Arjantin futbolunun en üst seviyesi olan Primera División’da mücadele etme hakkı kazandırdı. Sadece iki yıl sonra, Estudiantes, muhalif Federación Argentina de Football (FAF) bünyesinde ilk lig şampiyonluğunu elde etti. O sezon takım, 18 maçta sahaya çıktı, bu maçların 14’ünü kazanırken sadece 1 mağlubiyet aldı ve toplamda 64 gol attı (maç başına ortalama 3,55 gol).

1914 yılında Estudiantes, etkileyici bir performans sergiledi ancak ligin şampiyonu olan Porteño takımının ardından ikinci sırada yer aldı. 1919’da ise Estudiantes, şampiyon Boca Juniors’un gerisinde kalarak ikinci oldu; ancak lig organizasyonu, henüz 14 maçın oynanması gerekirken beklenmedik bir şekilde sona erdirildi. Lig yönetiminin belirttiğine göre, “şampiyona planlanan süreden daha uzun sürdü” ve bu nedenle ani bir kararla tura son verildi.

Estudiantes takımı, sonraki yıllarda inişli çıkışlı performanslar sergiledi ve bazı sezonlarda ligin son sıralarında yer aldı. Ancak, 1928 yılında gösterdiği başarılı bir performansla şampiyon Huracán ve Boca Juniors’un ardından üçüncü sırada yer aldı. Amatör dönemin son yılında Estudiantes, Boca Juniors’a karşı mücadele etti ve ikinci oldu. Takım, 35 maçta toplamda 56 puan topladı; bu maçların 27’sini galibiyetle, 7’sini ise mağlubiyetle tamamladı.

Profesörler.

Arjantin futbolunda profesyonellik döneminin 1931 yılında başlamasıyla birlikte, Estudiantes takımı ünlü bir hücum hattına sahipti: Miguel Ángel Lauri, Alejandro Scopelli, Alberto Zozaya, Manuel Ferreira ve Enrique Guaita. Bu oyuncular “Los Profesores” (“Profesörler”) olarak bilinir ve Arjantin’in gelmiş geçmiş en iyi futbolcularından sayılırlar. Alberto Zozaya, Arjantin profesyonel futbolunun ilk golünü atmış ve ilk profesyonel turnuvanın en çok gol atan oyuncusu olmuştur. Ferreira, 1928 Olimpiyat Oyunları’nda ve 1930 Dünya Kupası’nda milli takımda forma giymiş; Guaita ve Scopelli ise 1934 FIFA Dünya Kupası’nı kazanan İtalya milli takımında görev almıştır. Saúl Calandra, Sbarra kardeşleri (Raúl ve Roberto) ve Armando Nery ise korkulan savunma oyuncuları olarak bilinirlerdi.

1937 yılında, stadyumda çığır açan bir aydınlatma sistemi kuruldu; bu sayede gece maçları oynanabilmesi mümkün hale geldi.

1940’lı yıllar, kaleci Gabriel Ogando ve Walter Garcerón, Alberto Bouché, Juan Urriolabeitía, Ricardo Infante, Héctor Antonio gibi oyuncuların yükselişine tanık oldu. Aynı dönemde, kulübün tüm zamanların en golcü oyuncusu olan Manuel Pelegrina’nın kariyerinin sonuna yaklaştığı görüldü; Pelegrina, Estudiantes formasıyla 221 gole imza atmıştı. Buenos Aires Eyaleti’nin Peronist hükümetiyle yaşanan bir gerginliğin ardından, kulüp yönetimi yetkililer tarafından görevden alındı (iddialara göre, Eva Perón’un kitabının kulüp üyelerine dağıtılmasına karşı çıkmaları nedeniyle). Hükümet tarafından atanan yönetim kurulu, takımı feshetti; öne çıkan golcüler Infante ve Pelegrina, Huracán ile sözleşme imzaladı. Zayıflayan takım, 1953 yılında düşürülmesine rağmen, Pelegrina’nın (Huracán’ın bilgisi olmadan serbest oyuncu statüsüne geçerek) takıma dönmesiyle birlikte, Estudiantes ertesi yıl tekrar yükseldi. Kısa bir süre sonra kulüp, kendi yönetimine geri döndü.

1960’lı yıllarda Miguel Ignomiriello, “La Tercera que Mata” olarak bilinen Estudiantes genç takımının teknik direktörlüğünü üstlendi. Bu takım, birkaç takviye ile Osvaldo Zubeldía’nın yönettiği ve 1967 Metropolitano şampiyonluğunu kazanan takıma dönüştü. Bu zaferle birlikte Estudiantes, “büyük beşli” (Boca Juniors, River Plate, Racing Club, Independiente ve San Lorenzo) dışındaki ilk kulüp olarak profesyonel bir şampiyonluk elde etti. Bu başarı, diğer “küçük” kulüplerin de benzer başarılar elde etmesinin önünü açtı; Vélez Sársfield 1968’de, Chacarita Juniors ise bir yıl sonra bu yolu izledi ve kısa süre içinde başka takımlar da onlara katıldı.

Uluslararası başarı.

Estudiantes, üç yıl üst üste Copa Libertadores şampiyonluğunu kazandı (1968, 1969 ve 1970) ve 1968 Intercontinental Cup’ında Manchester United’ı mağlup etti. Bu maç, Estudiantes oyuncularının sergilediği şiddetli davranışlarla hala hatırlanmaktadır. Takım, Intercontinental şampiyonluğunu A.C. Milan’a (1969) ve Feyenoord’a (1970) karşı kaybetti. Estudiantes, CONCACAF’ın o dönemki şampiyonu olan Meksikalı kulüp Toluca ile oynanan üç maçlık finalde, ilk Copa Interamericana şampiyonluğunu elde etti (maçlar 1969’da oynanmasına rağmen, resmi kaynaklarda “1968 edisyonu” olarak adlandırılır).

Zubeldía döneminin sonu, bazı oyuncuların davranışlarıyla gölgelenmiştir. Milan ile oynanan şiddetli bir Intercontinental maçının ardından, tüm takımın tutuklanmasına karar verilmişti ve bu kararı Arjantin Devlet Başkanı Juan Carlos Onganía imzalamıştır. Olağanüstü bir durum olarak, kaleci Alberto Poletti ömür boyu men cezası aldı (daha sonra affedildi) ve hapis yattı; aynı zamanda takım arkadaşları Ramón Aguirre Suárez ve Eduardo Luján Manera da hapse girdi. Bu olaylar nedeniyle, Zubeldía’nın futbol anlayışı sıklıkla “anti-futbol” olarak nitelendirilmeye başlandı; bu durumun temelinde fiziksel şiddet ve sıkça başvurulan zaman kaybı taktikleri yatmaktaydı. The Times gazetesi, Estudiantes takımını “Güney Amerika’dan çıkmış en iğrenç takımlardan biri” olarak yorumlamıştır.

Zubeldía, oyuncularının futbolun kurallarındaki her türlü boşluğu değerlendirebilmeleri için, eski hakemleri takımın antrenmanlarına davet ederek, onlardan düzenlemeler hakkında dersler aldı. Ayrıca, o dönemde alışılmadık taktikler uyguladı; örneğin, duran toplar (serbest vuruşlar ve köşe vuruşları) için özel antrenman senaryoları geliştirdi, ofsayt tuzağı uygulamaya başladı ve rakip oyuncuları çift olarak marke etme stratejisi kullandı.

Zubeldía takımının yıldızları arasında iki doktor yer alıyordu: Carlos Bilardo ve Raúl Horacio Madero, futbol oynadıkları dönemlerde Buenos Aires Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden mezun olmuşlardı. Juan Ramón Verón, sol kanatta görev yapabilen yetenekli bir oyuncuydu, ancak aynı zamanda orta sahadaki oyuncularla da etkili olabiliyor veya sağdan hücumda yer alıyordu. O, Marcos Conigliaro, Juan Miguel Echecopar ve Madero’nun direkt oyun tarzından ve Bilardo’nun taktiksel yönlendirmesinden faydalanıyordu. Sağ bek Eduardo Luján Manera, çok yetenekli bir oyuncuydu ancak tekrarlayan sakatlıklar nedeniyle potansiyelini tam olarak gösteremedi. Sol bek Aguirre Suárez, agresif oyun tarzıyla tanınıyordu ve Luis Medina da benzer bir üsluba sahipti.

Carlos Bilardo, 1970 sezonu sonrasında futbol kariyerine nokta koyarak ailesinin mobilya işine dahil oldu. Takımın performansı düşüşteyken ve küme düşme ihtimali artarken, yönetim tarafından 1971 yılının ortalarında teknik direktör olarak göreve getirildi. Bilardo’nun önderliğinde, Estudiantes 1975 Nacional şampiyonluğunu son maçta kaybederek kaçırdı ve 1976 Copa Libertadores’e katılma hakkını elde etti.

Carlos Bilardo dönemi.

Bilardo, sonraki yıllarda sırasıyla Estudiantes ve Kolombiya takımlarını çalıştırdı. Kısa bir süre Kolombiya milli takımının teknik direktörlüğünü yaptı, ancak 1982’de tekrar Estudiantes’e geri döndü. Ardından, takım 1982 Metropolitano şampiyonluğunu kazandı. Onun yerine gelen ve aynı zamanda Zubeldía’nın ekibinde yer alan Eduardo Luján Manera yönetiminde, Estudiantes ayrıca 1983 Nacional turnuvasını da kazanarak önemli bir başarı elde etti. Her iki zafer de, yıldız dolu kadrosuyla dikkat çeken Independiente takımının mağlup edilmesiyle geldi.

Bu şampiyonluk kadroları, sağlam bir savunma hattıyla öne çıkıyordu. Sağ kanatta Julián Camino ve sol kanatta Abel Ernesto Herrera, hem savunmada güvenilir olmalarının yanı sıra etkili hücum oyuncularıydılar. José Luis Brown ise stoper pozisyonunda takımın güvenliğini sağlıyordu. Orta sahada, yaratıcı oyunculardan oluşan bir trio vardı: José Daniel Ponce, Alejandro Sabella ve Marcelo Trobbiani. Miguel Ángel Russo ise savunmanın arkasında önemli bir rol üstleniyordu. Hücum hattında ise Hugo Gottardi ve Guillermo Trama gibi iki üst düzey santrafor bulunuyordu.

Bilardo, daha sonra Arjantin milli futbol takımının teknik direktörlüğünü üstlenerek, 1986 FIFA Dünya Kupası’nı kazanmalarına liderlik etti. Estudiantes’in 1982 şampiyonluk kadrosunun kaptanı olan José Luis Brown, final maçında Batı Almanya karşısında takımın ilk golünü kaydetti. Dört yıl sonra, Bilardo yönetimindeki Arjantin, 1990 FIFA Dünya Kupası’nda de finale yükseldi. Madero, her iki turnuvada da takım doktoru olarak görev yaparken, Estudiantes’ten Ricardo Echevarría ise kondisyon antrenörüydü.

Düşüş ve başarıya dönüş.

Estudiantes, 1993-94 sezonunun ardından ikinci kez düşürülmüş ve bir sonraki sezonda yeniden Süper Lig’e yükselmiştir. Bu dönem, aynı zamanda eski oyuncu Juan Ramón’un oğlu olan Juan Sebastián Verón için önemli bir çıkış noktası olmuştur. Sonraki yıllarda kulüp, inişli çıkışlı performanslar sergilemiş ve özellikle Martín Palermo, Luciano Galletti, Bernardo Romeo, Ernesto Farías ve Mariano Pavone gibi golcü oyuncuların yetiştiği bir merkez olarak tanınmıştır. Ayrıca José Ernesto Sosa ve Pablo Piatti gibi diğer yetenekli oyuncular da kulüpte önemli roller oynamıştır.

Bilardo, 2003 yılında teknik direktör olarak takıma geri döndü ve kulübün, onun başarı odaklı yönetim anlayışıyla yeniden yapılandırılması hedeflendi. Bu dönemde genç oyunculara fırsat verildi; örneğin Marcos Angeleri ve José Ernesto Sosa kadroya dahil edildi. Bilardo’nun ayrılmasının ardından takım, Reinaldo Merlo ve Jorge Burruchaga gibi teknik direktörlerin önderliğinde rekabet gücünü korudu. Takım, 21 Şubat 2006 tarihinde oynanan Libertadores maçında tarihi bir başarıya imza attı: Devreye 0-3 geride giren takım, rakibi Peru’nun Sporting Cristal takımı karşısında sahadan 4-3 galip ayrılarak büyük bir direnç gösterdi.

18 Mayıs 2006 tarihinde, Burruchaga’nın yerine bir başka eski Arjantinli milli oyuncu olan Diego Simeone getirildi. Simeone, takımı Juan Sebastián Verón etrafında yapılandırdı; Verón, 11 yıl sonra Estudiantes’e geri dönmüştü. Simeone yönetimindeki takım, 2006 Copa Libertadores’un çeyrek finalinde penaltı atışlarında São Paulo’ya yenilerek elendi. Ancak, 2006 Apertura sezonunda yerel ligde etkileyici bir performans sergiledi. Takım, kulüp rekorunu eşleyen on maçlık bir galibiyet serisi yakaladı; bu seri, 15 Ekim 2006’da oynanan La Plata derbisinde Gimnasia karşısında alınan daha önce görülmemiş 7-0’lık bir galibiyetle taçlandırıldı. Estudiantes, normal sezonu Arjantin lig kurallarına göre gol farkının belirleyici olmadığı durumda, Boca Juniors ile birlikte liderlik paylaştı. Şampiyonun belirleneceği tek maçlı final müsabakası 13 Aralık 2006’da oynandı. Estudiantes, bu finalde geriden gelerek Boca Juniors’ı 2-1 mağlup etti ve böylece 23 yıl sonraki ilk lig şampiyonluğunu elde etti. Bu süreçte, Estudiantes “büyük beşliğe” karşı tüm maçları kazandı, ligin en az gol yiyen takımı oldu ve takımın üç oyuncusu (Pavone, Verón ve Braña), spor gazetesi Olé tarafından ligin en iyi üç oyuncusundan biri olarak değerlendirildi.

Simeone, 2007 Apertura sezonunun ardından takımdan ayrıldı ve yerine, daha önce S.S. Lazio takımında birlikte forma giydiği Roberto Sensini getirildi. Ancak, 2008 Clausura sezonunda elde edilen zayıf sonuçlar nedeniyle Sensini’nin yerine Leonardo Astrada göreve getirildi. Astrada yönetiminde, Estudiantes, 2008 Copa Sudamericana finaline yükseldi; ancak bu finalde Brezilya temsilcisi SC Internacional’e mağlup oldu. Ardından gelen başarısız sonuçlar, Astrada’nın görevden ayrılmasına yol açtı.

Mart 2009’da, eski oyuncu Alejandro Sabella teknik direktörlük görevine getirildi; bu onun ilk böyle göreviydi (koçluk deneyimi, Daniel Passarella’nın yardımcılığı ile sınırlıydı). Takım, yerel ligdeki performansını artırdı ve 2009 Copa Libertadores finaline yükseldi. Estudiantes, La Plata’daki golsüz beraberliğin ardından 15 Temmuz 2009’da oynanan maçta Cruzeiro’yu 2-1 yenerek şampiyonluğa ulaştı. Verón, bu organizasyonun en değerli oyuncusu seçilirken, Mauro Boselli de turnuvanın en golcü oyuncusu oldu ve final maçında kritik bir gol attı. Bu zaferin ardından Estudiantes, 2009 FIFA Kulüpler Dünya Kupası’na Abu Dhabi’de katılma hakkını elde etti.

Estudiantes takımı, yarı final maçında Pohang Steelers’ı 2-1 mağlup etti. Finalde ise FC Barcelona ile karşılaştı ve normal süresi 1-1 beraberlikle sonuçlanan maçı, uzatma dakikalarında 2-1’lik skorla kaybetti.

Kulüp Dünya Kupası’ndaki mücadelesinin ardından, Estudiantes, 2010 Clausura sezonunda ikinci sırada yer aldı (bu sezonda kulübün sevilen oyuncusu José Sosa kiralık olarak takımda görev yaptı). Takım, Vélez Sarsfield ile oynanan ve uzun süren bir mücadele sonunda kazanılan 2010 Apertura şampiyonluğuna ulaştı. Sosa’nın ayrılığı ve Boselli, sağ bek Marcos Angeleri ve diğer önemli oyuncuların satışıyla birlikte, takım bir geçiş döneminden geçiyordu.

Tesisler

Jorge Luis Hirschi Stadyumu, Arjantin’in La Plata şehrinde, 1. Cadde üzerinde, 55. ve 57. sokaklar arasında yer almaktadır. Mart 2022’de yapılan yeni bir tribünün eklenmesiyle birlikte stadyumun kapasitesi 32.530 kişiye yükselmiştir.

Stadyumun önceki dönemlerinde (1907-2005 yılları arasında), kapasitesi 23.000 seyirciydi. Kale arkasındaki ahşap tribünlerde yalnızca ayakta durma imkanı bulunuyordu. Caddenin yanındaki tribünler oturmalıydı ve bir sıra seramik ağaçlarla caddeden ayrılmıştı. Zıt tarafta ise, üzeri kapalı olan ve en iyi koltuk düzenlemelerine sahip bölüm yer alıyordu. Tribünlerin en gürültülü seyircileri genellikle 55th Street tribününü doldururken, deplasman takımlarını destekleyen taraftarların genellikle 57th St. tribününe yönlendirildiği görülüyordu. Bu tribün, bir teknik lisenin hemen karşısındaydı ve okulun konumu nedeniyle sahanın boyutları (105 x 68 metre) diğer stadyumlara göre daha küçüktü.

Zubeldía döneminde oynanan bazı uluslararası maçlarda, Estudiantes takımı, özellikle akustik yapısıyla ünlü olan Boca Juniors’un stadı “La Bombonera”da mücadele etti.

Estadio Ciudad de La Plata’nın 1990’lı yıllarda inşa edilmesiyle birlikte, hem Estudiantes hem de Gimnasia kulüpleri başlangıçta iç saha maçlarını bu yeni stadyuma taşımamaya karar verdiler. Ancak, Estudiantes’in mevcut sahası, güvenlik yönetmeliklerinin değişmesi nedeniyle Eylül 2005’te kapatıldı; bu yeni yönetmelikler, yalnızca ayakta durulabilen ahşap tribünlerin kullanımını yasaklıyordu. Bu durum, kulüp ile belediye arasında siyasi çekişmelere yol açtı. Estudiantes, bazı iç saha maçlarını yakındaki Gimnasia stadyumunda oynadı ve daha sonra Quilmes Atlético Club’ın Centenario sahasını kullanmaya başladı. İşte bu Centenario sahasında, Estudiantes, Sporting Cristal karşısında Libertadores kupası için tarihi bir maça çıkmış ve 4-3’lük skorla geriden gelerek galip gelmişti.

Nisan 2006’da alınan bir mahkeme kararı ile 1 y 57 stadyumunun yeniden açılmasına izin verilmişti; ancak Belediye Başkanı Julio Alak, bu durumun gerçekleşmesini engellemek için yeniden devreye girdi. Stadyumdaki tadilat çalışmaları 2007 yılında başladı ve çeşitli grupların tepkisini çekti. Özellikle “Hoja de Tilo” adlı sivil toplum kuruluşu, yapılan çalışmaların stadyumun arkasındaki parkın doğal dengesini bozacağını iddia ederek karşı çıktı.

Estudiantes takımı, şehir stadyumunu kullandığı dönemde beş maçlık bir galibiyet serisi yakalayarak yerel derbilerde üstünlük sağladı ve 2007-2009 yılları arasında yerel ligde 37 maçlık yenilgisiz bir seri oluşturdu. Ağustos 2009’da şehir stadyumunda yeni bir çatı inşaatına başlanması üzerine, Estudiantes takımı yeniden Quilmes sahasına taşındı ve bu iki saha arasında maçlarını dönüşümlü olarak oynadı. Şehir stadyumu Kasım 2019’da yeniden açıldı. Yeni stadyum, LED aydınlatma sistemine, özel oyun yüzeyine sahip olup, tribünlerin altında mağazalar ve restoranlar gibi olanaklara da ev sahipliği yapmaktadır.

Estudiantes kulübünün antrenman sahaları, La Plata şehrinin kuzeyinde bulunan City Bell bölgesindeki Country Club arazisi içinde yer almaktadır.

Taraftar Grupları

La Plata bölgesinde, Estudiantes kulübü geleneksel olarak orta sınıfın takımı olarak kabul edilirken, rakip Gimnasia y Esgrima kulübü ise işçi sınıfıyla özdeşleştirilmiştir. Bu ayrım her zaman gerçekliğe tam olarak uymamaktadır. Her iki kulüp de La Plata’da yaklaşık olarak aynı taraftar kitlesine sahip olsa da, Estudiantes özellikle 1960’lardaki uluslararası başarılarının ardından daha geniş bir ülke çapındaki takipçi kitlesine sahiptir. Hangi kulübün daha büyük bir taraftar kitlesine sahip olduğuna dair uzun süren tartışmalar olmasına rağmen, Estudiantes’in öne çıktığı görülmektedir.

Kulübün tarihinde, Buenos Aires’ten gelen taraftar grupları (“los porteños” olarak bilinirler) önemli bir yere sahip olmuş ve büyük bir taraftar kitlesi oluşturmuştur. 1960’lardan 1990’lara kadar kulübe bağlı olan taraftarlardan biri, mutfak işlerinde çalışan Raúl Bernechea’dır; “el pelapapas” (patates soyucu) lakabıyla tanınan Bernehea, maçlarda ateş yakması, jonglörlük yapması ve çeşitli gösteriler sergilemesiyle bilinirdi.

Yazar Ernesto Sabato, Estudiantes kulübüne olan bağlılığıyla tanınmış ve kulüp tarafından düzenlenen bir törende kendisine 10 numaralı forma verilerek onurlandırılmıştır. Politikacı ve yazardır Arturo Jauretche, eserlerinden birinde Estudiantes’e atıfta bulunmuştur.

Arjantin futbol kulübünün öne çıkan taraftarları arasında tenis oyuncusu Juan Mónaco, oyuncular Jorge ve Federico D’Elía, filozof Darío Sztajnszrajber, gazeteci Mauro Szeta, insan hakları aktivisti Estela de Carlotto, film yönetmeni ve politikacı Fernando Solanas ile spor yazarı Osvaldo Príncipi bulunmaktadır.

1983 yılındaki başkanlık seçimlerinde, Estudiantes taraftarları, Vélez Sársfield’in taraftarlarıyla birlikte, o dönemde yarışmacı olan ve daha sonraki zaferle sonuçlanan Raúl Alfonsín’e desteklerini açıkça beyan eden ilk gruplardan oldular. Bu dönemde Peronistler ile yapılan mücadelede önemli bir rol üstlendiler. Ancak, Estudiantes’in 2003 şampiyonluğunu elde etmesiyle Vélez’in şampiyonluk umutlarını yıkmasıyla birlikte, bu dostluk ilişkisi zamanla zayıflamıştır.

Estudiantes, Büyük Buenos Aires’in güney bölgesindeki çeşitli kulüplerle iyi ilişkiler içindedir; özellikle Quilmes ve Temperley ile. Estudiantes taraftarları için, Büyük Buenos Aires’in kuzey bölgesinde bulunan Platense takımı, 1979 yılında Gimnasia’nın düşmesine neden olduğu için uzun bir süre önemli bir yere sahipti.

Estudiantes kulübü, bir zamanlar Libertadores Kupası’nda rakipleri olan Uruguay’ın köklü ekibi Peñarol’ün taraftar kitlesiyle de iyi ilişkiler içindedir.

Renkler ve rozet.

Estudiantes kulübünün renkleri olan kırmızı ve beyaz, başlangıçta efsanevi Alumni takımının formasıyla özdeşleştirilmiştir. Estudiantes dışında, Unión de Santa Fe, Barracas Central, Talleres (RE) ve Instituto (C) gibi diğer kulüpler de, Arjantin’in en başarılı takımı olan ve 1911 yılında feshedilen Brown Brothers takımına bir saygı göstergesi olarak kırmızı ve beyaz renkleri benimsemiştir.

Estudiantes kulübü, İspanyol ekibi Athletic Bilbao ile aynı renkleri paylaşmaktadır. 1950’li yıllarda, her iki kurum da hükümete karşı duruşlarıyla tanınıyordu; Athletic Bilbao, Franco rejimiyle mücadele eden bir Bask milliyetçisi takım olarak, Estudiantes ise Peronizm’e karşı bir duruş sergiliyordu. Bu dönemlerde, Athletic Bilbao, Estudiantes’a forma hediye etmiştir. Bu bağ, 2000’li yıllarda Arjantin diaspora toplulukları ve çeşitli bloglar aracılığıyla yeniden canlandırılmıştır.

Kulübün sembolü olan arma, kuruluşundan bu yana 1920 yılında tasarlanmasından itibaren zaman içinde bazı küçük değişikliklere uğramıştır. Bu değişikliklerden bazıları, 1934’te tanıtılan ve ortasında “E” harfi bulunan, arka planda ise meşe yapraklarıyla süslenmiş bir pennant tasarımına geçici olarak dönüşümler içermiştir.

Takma Adlar

“Pincharratas” (kelimenin tam anlamıyla “faresi bıçaklayanlar”), sıklıkla kısaltılmış haliyle “pinchas” olarak da bilinen, kulübün eski oyuncularından Felipe Montedónica’nın lakabından gelir. Montedónica, 1910’lu ve 1920’li yıllarda La Plata pazarında sıkça farelerle ilgileniyordu ve bu nedenle “el pincharratas” olarak tanınıyordu. Montedónica’nın bazı oyuncularla çekilmiş fotoğrafları mevcuttur ve bu fotoğraflarda lakabına atıflar bulunmaktadır. Geleneksel olarak, bu lakap aynı zamanda kulübün ilk dönemlerindeki üyelerinden birçok tıp öğrencisinin gerçekleştirdiği laboratuvar çalışmalarına da gönderme yapmaktadır.

Bu takma ad taraftarlara da yayılmıştır. Taraftarların sıklıkla “Ben bir pinchalıyım” şeklinde ifadeler kullandığı görülmektedir.

Taraftarlar, takımlarına “aslan”, “şehrin gururu”, “La Plata’nın efendileri” ve “şehrin tek şampiyonu” gibi lakaplar verirler. Bunun nedeni, bu takımın şehirdeki diğer tüm takımlar arasında resmi bir turnuvayı kazanmış tek takım olmasıdır.

Birkaç yıldır, taraftarların tezahüratlarında “Tricampeón” (üç kez şampiyon) ifadesi sıklıkla kullanılmıştır. Bu durum, Libertadores Kupası’nı üst üste üç kez kazanılmasının bir yansımasıdır. 2009 Libertadores finalinin ardından, bazı yeni şarkı sözlerinde ise “Tetracampeón” (dört kez şampiyon) ifadesi kullanılmaya başlanmıştır.

Teknik Direktörler

Kulüple çeşitli dönemlerde çalışan birçok teknik direktör, Arjantin ve uluslararası futbol üzerinde önemli bir etki bırakmıştır. Bu isimler arasında Guillermo Stábile, Osvaldo Zubeldía ve Carlos Bilardo gibi figürlerin yanı sıra, günümüzdeki Diego Simeone ve Alejandro Sabella de bulunmaktadır. Hepsi de kulüple veya Arjantin milli takımıyla önemli başarılar elde etmişlerdir.